ლევოფლოქსაცინი - Levofloxacin 500მგ 14 ტაბლეტი

ლევოფლოქსაცინი- ასტრაფარმი

(LEVOFLOXACIN-ASTRAPHARM)

შემადგენლობა:

მოქმედი ნივთიერება: levofloxacin;

1 ტაბლეტი შეიცავს ლევოფლოქსაცინის 250 მგ ან 500 მგ.

დამხმარე ნივთიერებები: კროსპოვიდონი, მიკროკრისტალური ცელულოზა, ნატრიუმის სტეარილფუმარატი, საფარი „Selecoat™” (ჰიპრომელოზა, პოლიეთილენგლიკოლი 6000, ტიტანის დიოქსიდი (Е 171)).

წამლის ფორმა. გარსით დაფარული ტაბლეტები.

ძირითადი ფიზიკურ-ქიმიური თვისებები: ოვალური ფორმის ტაბლეტები ორმხრივგამოზნექილი ზედაპირით, რომლებიც დაფარულია თეთრი ფერის გარსით.

ფარმაკოლოგიური ჯგუფი:

ანტიბაქტერიული საშუალებები სისტემური გამოყენებისთვის. ფტორქინოლონები.

ათქ კოდი: J01M А1

ფარმაკოლოგიური თვისებები:

ფარმაკოდინამიკა.

ლევოფლოქსაცინი-ასტრაფარმი- ფართო სპექტრის >ანტიბიოტიკია ქინოლონების ჯგუფიდან, რომელიც შეიცავს აქტიურ ნივთიერებას ლევოფლოქსაცინს. ლევოფლოქსაცინი, სხვა ფტორირებული ქინოლონების მსგავსად, იწვევს ბაქტერიული დნმ-გირაზის ბლოკირებას, რის გამო ირღვევა ბაქტერიების დნმ-ის ფუნქცია. ლევოფლოქსაცინი აქტიურია გრამ-დადებითი და გრამ-უარყოფითი პათიგენური მიკროორგანიზმების მიმართ, პენიცილინებისადმი, ცეფალოსპორინებისადამი  და/ან ამინოგლიკოზიდებისადმი  რეზისტენტული შტამების ჩათვლით. რეზისტენტობის განვითარებამ შეიძლება მოახდინოს მნიშვნელოვანი გავლენა  სწორედ ადგილობრივი შტამების მგრძნობელობაზე პრეპარატის მიმართ, ამგვარად, პრეპარატის დანიშვნისას სასურველია ამ ინფორმაციის გათვალისწინება, განსაკუთრებით მძიმე ინფექციების მკურნალობის შემთხვევაში.  ლევოფლოქსაცინი ფლობს  ფართო სპექტრის მოქმედებას მიკროორგანიზმების მიმართ, როგორც in vitro, ასევე  in vivo პირობებში: Enterococcus faecalis, მეტიცილინისადმი მგრძნობიარე Staphylococcus aureus, Staphylococcus epidermidis, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes, Streptococcus agalactiae, Viridans group streptococci, Enterobacter cloacae, Enterobacter aerogenes, Enterobacter agglomerans, Enterobacter sakazakii, Escherichia coli, Haemophilus influenzae, Haemophilus parainfluenzae, Klebsiella pneumoniae, Klebsiella oxytoca, Legionella pneumopnia, Moraxella catarrhalis, Proteus mirabilis, Pseudomonas aeruginosa, Pseudomonas fluorescens, Chlamydophila pneumoniae, Mycoplasma pneumoniae, Acinetobacter anitratus, Acinetobacter baumannii, Acinetobacter calcoaceticus, Bordetella pertussis, Citrobacter diversus, Citrobacter freundii, Morganella morganii, Proteus vulgaris, Providencia rettgeri et stuartii, Serratia marcescens, Clostridium perfringens.

სხვა ფტორქინოლონების მსგავსად, ლევოფლოქსაცინი არააქტიურია სპიროქეტების მიმართ.

ფარმაკოკინეტიკა

შინაგანად მიღებისას ლევოფლოქსაცინი შეიწოვება სწრაფად და თითქმის მთლიანად. კონცენტრაციის პიკი სისხლის პლაზმაში აღინიშნება მისი გამოყენებიდან 1 საათის შემდეგ. აბსოლუტური ბიოშეღწევადობა - თითქმის 100%-ია. ლევოფლოქსაცინს ახასიათებს  ხაზოვანი ფარმაკოკინეტიკა დიაპაზონში 50-600 მგ. საჭმლის მიღება ცოტაოდენ მოქმედებს წამლის შეწოვაზე.

ლევოფლოქსაცინის დაახლოებით 30-40% უკავშირდება სისხლის შრატის პროტეინს. ლევოფლოქსაცინის კუმულაციურ ეფექტს დოზირებისას 500 მგ  ერთხელ დღე-ღამეში არ აქვს კლინიკური მნიშვნელობა. არსებობს უმნიშვნელო, მაგრამ  სავარაუდო კუმულაცია დოზირებისას 500 მგ 2-ჯერ დღე-ღამეში. განაწილების სტაბილური მაჩვენებლები მიიღწევა 3 დღე-ღამის განმავლობაში.

ლევოფლოქსაცინის მაქსიმალური კონცენტრაცია ბრონქების ლორწოვანში და ბრონქული ეპითელიუმის სეკრეტში დოზირებისას per os  500 მგ შეადგენდა 8,3 და 10,8 მგ/მლ შესაბამისად.

ლევოფლოქსაცინის მაქსიმალური კონცენტრაცია ფილტვების ქსოვილში დოზირებისას 500 მგ per os  შეადგენდა დაახლოებით 11,3 მგ/მლ და მიიღწეოდა მისი შეყვანიდან 4-6 საათის განმავლობაში. კონცენტრაცია ფილტვებში მუდმივად აღემატებოდა მის კონცენტრაციას სისხლის პლაზმაში.

ლევოფლოქსაცინის მაქსიმალური კონცენტრაცია ბუშტის სითხეში 500 მგ-ის  1-2 -ჯერ დღე-ღამეში გამოყენების შემდეგ შეადგენდა 6,7 მგ/მლ შესაბამისად.

ლევოფლოქსაცინი ცუდად აღწევს ზურგის ტვინის სითხეში.

სამი დღის განმავლობაში 500 მგ-ის დღე-ღამეში ერთხელ პერორალური  მიღების  შემდეგ  საშუალო კონცენტრაცია წინამდებარე ჯირკვლის ქსოვილში 2, 6 და 24 საათში შეადგენდა  8,7 მგ/გ, 8,2 მგ/გ და 2,0 მგ/გ შესაბამისად;  კონცენტრაციის საშუალო თანაფარდობა წინამდებარე ჯირკვალში/ პლაზმაში შეადგენდა 1,84.

ლევოფლოქსაცინის საშუალო კონცენტრაცია  8-12 საათის განმავლობაში ლევოფლოქსაცინის 150 მგ, ან 300 მგ  ან 500 მგ  ერთჯერადი პერორალური დოზის  შემდეგ  შეადგენდა შესაბამისად 44 მგ/მლ, 91 მგ/მლ და 200 მგ/მლ  შესაბამისად.

ლევოფლოქსაცინი მეტაბოლიზდება უმნიშვნელოდ, მისი მეტაბოლიტებია დისმეთილ-ლევოფლოქსაცინი და ლევოფლოქსაცინ- N-ოქსიდი. აღნიშნული მეტაბოლიტები შეადგენენ  შარდთან ერთად გამოყოფილი პრეპარატის  რაოდენობის < 5 %.

შინაგანად მიღების შემდეგ ლევოფლოქსაცინი შედარებით  ნელა  გამოიყოფა  სისხლის  პლაზმიდან  (ნახევრადგამოყოფის პერიოდი შეადგენს 6-8  სთ).   გამოყოფა ძირითადად ხდება თირკმელებით (მიღებული დოზის  85 %-ზე მეტი). არ არის მნიშვნელოვანი განსხვავება ლევოფლოქსაცინის ფარმაკოკინეტიკაში ინტრავენური და პერორალური გამოყენების შემდეგ.

კლინიკური მახასიათებლები.

ჩვენებები.

მოზრდილებში ლევოფლოქსაცინი-ასტრაფარმი ნაჩვენებია  ლევოფლოქსაცინის მიმართ მგრძნობიარე მიკროორგანიზმებით გამოწვეული შემდეგი ინფექციების სამკურნალოდ :

-  მწვავე ბაქტერიალური სინუსიტები:

-  ქრონიკული ბრონქიტის გამწვავება;

-  არაჰოსპიტალური პნევმონია:

-  კანისა და რბილი ქსოვილების გართულებული ინფექციები (ზემოთ აღნიშნული ინფექციების სამკურნალოდ პრეპარატი გამოიყენება მხოლოდ მაშინ, როცა შეუძლებელია სხვა ანტიბაქტერიული საშუალებების გამოყენება, რომლებიც განკუთვნილია არსებული ინფექციების საწყისი მკურნალობისთვის).

-  შარდის გამომყოფი ტრაქტის გართულებული ინფექციები (მათ შორის მწვავე პიელონეფრიტები);

-  ქრონიკული ბაქტერიული პროსტატიტი.

საჭიროა გაითვალისწინოთ ოფიციალური რეკომენდაციები ანტინაქტერიული საშუალებების სათანადო გამოყენების შესახებ.

უკუჩვენებები. 

მომატებული მგრძნობელობა ლევოფლოქსაცინის, სხვა ფტორქინოლონების ან პრეპარატის რომელიმე კომპონენტის მიმართ;

ეპილეფსია;

ფტორქინოლონების გამოყენებასთან დაკავშირებული მყესის დაზიანება;

ბავშვთა ასაკი;

ორსულობის და ლაქტაციის პერიოდი.  

ურთიერთქემდება სხვა სამკურნალო საშუალებებთან და ურთიერთქმედების სხვა სახეობები.

სხვა სამკურნალო საშუალებების ზემოქმედება ლევოფლოქსაცინზე

რკინის მარილები; ანტაციდები, რომლებიც შეიცავენ მაგნიუმს ან ალუმინიუმს; დიდანოზინი.

ლევოფლოქსაცინის შეწოვა მნიშვნელოვნად მცირდება, თუ მასთან ერთდროულად ხდება რკინის მარილების და მაგნიუმის ან ალუმინიუმის შემცველი ანტაციდების მიღება. ტაბლეტები უნდა მიიღოთ არანაკლებ 2 საათის შემდეგ იმ პრეპარატების მიღებიდან, რომლებიც შეიცავენ ორვალენტიან ან სამვალენტიან კატიონებს, როგორიცაა რკინის მარილები ან მაგნიუმის ან ალუმინიუმის შემცველი ანტაციდები.  ურთიერთქმედება კალციუმის კარბონატთან არ არის გამოვლენილი.

რეკომენდებულია, რომ არ  გამოიყენოთ ორვალენტიანი ან სამვალენტიანი კატიონების შემცველი პრეპარატები, როგორიცაა რკინის მარილები, თუთიის მარილები, მეგნიუმის და ალუმინიუმის შემცველი ანტაციდები, ან დიდანოზინი (ეს ეხება მხოლოდ დიდანოზინის წამლის ფორმებს, რომლებიც შეიცავენ ალუმინიუმის ან მაგნიუმის ბუფერულ აგენტებს), 2 საათის განმავლობაში მიღებამდე ან 2 საათის განმავალობაში ლევოფლოქსაცინის ტაბლეტების მიღების შემდეგ.  (იხილეთ ნაწილი „მიღების  წესი და დოზირება“).

სუკრალფატი.

ლევოფლოქსაცინის ბიოშეღწევადობა მნიშვნელოვნად მცირდება სუკრალფატთან ერთდროული მიღებისას. თუ პაციენტს ესაჭიროება როგორც სუკრალფატი, ასევე ლევოფლოქსაცინი, უმჯობესია სუკრალფატის მიღება ლევოფლოქსაცინი-ასტრაფარმის ტაბლეტების მიღებიდან 2 საათის შემდეგ. 

თეოფილინი, ფენბუტენი ან მსგავსი არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო სამკურნალო საშუალებები.

ფარმაკოკინეტიკური ურთიერთქმედება ლევოფლოქსაცინს და თეოფილინს შორის  არ არის გამოვლენილი. მაგრამ, შესაძლებელია კრუნჩხვითი ზღურბლის მნიშვნელოვანი დაქვეითება ქინოლონების ერთდროული მიღებისას თეოფილინთან, არასტეროიდულ ანთების საწინააღმდეგო პრეპარატებთან  ან სხვა აგენტებთან, რომლებიც ამცირებენ კრუნჩხვით ზღურბლს. ლევოფლოქსაცინის კონცენტრაცია ფენბუტენთან ერთად იყო დაახლოებით 13%-ით მეტი, ვიდრე მხოლოდ ლევოფლოქსაცინის გამოყენების დროს.

პრობენიციდი და ციმეტიდინი

პრობენიციდი და ციმეტიდინი სტატისტიკურად სანდოდ ახდენენ გავლენას   ლევოფლოქსაცინის გამოყოფაზე.

ლევოფლოქსაცინის თირკმლის კლირენსი მცირდება ციმეტიდინის თანდასწრებით 24%-ით, პრობენიციდის- 34%-ით. ეს იხსნება იმით, რომ ორივე პრეპარატს ახასიათებს ლევოფლოქსაცინის მარყუჟოვანი სეკრეციის დაბლოკვის უნარი. მაგრამ, კვლევის დროს სტატისტიკურად მნიშვნელოვან კინეტიკურ სხვაობებს არ ჰქონდა კლინიკური მნიშვნელობა. საჭიროა სიფრთხილე ლევოფლოქსაცინის ერთდროული გამოყენებისას სამკურნალო საშუალებებთან, რომლებიც ახდენენ გავლენას მარყუჟოვან სეკრეციაზე, როგორიცაა პრობენიციდი და ციმეტიდინი, განსაკუთრებით პაციენტებში თირკმელების უკმარისობით.

სხვა პრეპარატები

კვლევების მსვლელობისას იქნა დემონსტრირებული, რომ ლევოფლოქსაცინის ფარმაკოკინეტიკაზე არ იყო გამოვლენილი  არანაირი კლინიკურად მნიშვნელოვანი ზეგავლენა ლევოფლოქსაცინის  გამოყენებისას ისეთ სამკურნალო საშუალებებთან ერთად, როგორიცაა კალციუმის კარბონატი, დიგოქსინი, გლიბენკლამიდი, რანიტიდინი.

ლევოფლოქსაცინის ზეგავლენა სხვა სამკურნალო საშუალებებზე

ციკლოსპორინი

ციკლოსპორინის ნახევრადგამოყოფის პერიოდი იზრდება 33%-ით ლევოფლოქსაცინთან ერთდროული გამოყენებისას.

K-ვიტამინის ანტაგონისტები

ერთდროული გამოყენებისას K-ვიტამინის ანტაგონისტებთან (მაგალითად, ვარფარინთან) იყო მონაცემები საერთაშორისო ნორმალიზებული თანაფარდობის (სნთ) მომატების და/ ან სისხლდენის შესახებ, რომლებიც შეიძლება იყოს გამოხატული. ამის გათვალისწინებით, პაციენტებში, რომლებიც პარალელურად ღებულობენ K-ვიტამინის ანტაგონისტებს, საჭიროა კოაგულაციის მაჩვენებლების კონტროლის განხორციელება.

სამკურნალო საშუალებები, რომლებიც ახანგრძლივებენ QT- ინტერვალს

მსგავსად სხვა ფტორქინოლონებისა, საჭიროა  სიფრთხილით გამოყენება პაციენტებში, რომლებიც ღებულობენ სამკურნალო საშუალებებს, რომლებიც ცნობილია QT- ინტერვალის გამახანგრძლივებელი უნარით  (მაგალითად, IA- და მე- III კლასის არითმიის საწინააღმდეგო საშუალებები, ტრიციკლური ანტიდეპრესანტები და მაკროლიდები).

საკვების მიღება

კლინიკურად მნიშვნელოვანი ურთიერთქმედება საკვებ პროდუქტებთან არ იქნა გამოვლენილი. ამგვარად, ლევოფლოქსაცინი-ასტრაფარმის ტაბლეტების მიღება შესაძლებელია საკვების მიღებისაგან დამოუკიდებლად.

გამოყენების თავისებურებები.

პნევმოკოკებით გამოწვეული ფილტვების ანთების ძალიან მძიმე მიმდინარეობისას  ლევოფლოსაცინმა შეიძლება არ მოგვცეს ოპტიმალური თერაპიული ეფექტი.

ჰოსპიტალური ინფექციებისას, რომლებიც გამოწვეულია Р. aeruginosa, შეიძლება გახდეს საჭირო კომბინირებული თერაპია.

მეტიცილინრეზისტენტული S. Aureus

მეტიცილინრეზისტენტული S. Aureus-სთვის (MRSA) არსებობს ფტორქინოლონებისადმი კორეზისტენტობის ძალიან მაღალი ალბათობა, მათ შორის ლევოფლოქსაცინისადმი. ამასთან დაკავშირებით, ლევოფლოქსაცინი არ არის რეკომენდებული ინფექციების სამკურნალოდ, რომლების ცნობილი ან საეჭვო გამომწვევია  MRSA, გარდა იმ შემთხვევებისა, როცა ლაბორატორიული ტესტების შედეგები ადასტურებენ გამომწვევის მგრძნობელობას ლევოფლოქსაცინისადმი (და თუ ითვლება, რომ  MRSA-ინფექციების სამკურნალოდ შეუძლებელია ჩვეულებრივ რეკომენდებული ანტიბაქტერიული საშუალებების გამოყენება).

ყველაზე ხშირად შარდის გამომყოფი გზების ინფექციების გამომწვევი არის ლევოფლოქსაცინისადმი რეზისტენტული Е. coli, რაც უნდა გაითვალისწინოთ ლევოფლოქსაცინის დანიშვნისას პაციენტებში შარდის გამომყოფი გზების დაავადებებით.

ტენდინიტი და მყესის გაწყვეტა

ტენდინიტი და მყესის გაწყვეტა (კერძოდ, აქილევსის მყესის), ზოგჯერ ორმხრივი, შეიძლება განვითარდეს ქინოლონებით და ფტორქინოლონებით მკურნალობის დაწყებიდან  უკვე 48 საათის განმავლობაში და, როგორც ნახსენებია, მისი  შეწყვეტის შემდეგ  რამოდენიმე  თვის განმავლობაშიც პაციენტებში, რომლებიც ღებულობდნენ ლევოფლოქსაცინს დოზით 1000მგ.   ტენდინიტის  და  მყესის  გაწყვეტის  რისკი  იზრდება ხანდაზმული  (60 წელზე  უფროსი)  ასაკის პაციენტებში;  პაციენტებში თირკმელების ფუნქციის დარღვევით; პაციენტებში მთლიანი ორგანოს ტრანსპლანტაციით; პაციენტებში, რომლებიც ღებულობენ ლევოფლოქსაცინს დოზით 1000მგ, და პაციენტებში, რომლებიც ერთდროულად მკურნალობდნენ კორტიკოსტეროიდებით. ამგვარად, საჭიროა თავის შეკავება კორტიკოსტეროიდების ერთდროული მიღებისაგან. საჭიროა სადღეღამისო დოზის კორექტირება ხანდაზმული ასაკის პაციენტებში, კრეატინინის კლირენსის გათვალისწინებით. საჭიროა ხანდაზმული ასაკის პაციენტების მდგომარეობის კონტროლი, თუ მათ დანიშნული აქვთ ლევოფლოქსაცინი. 

ტენდინიტის პირველი სიმპტომების წარმოქმნისას (მაგალითად, მტკივნეული შეშუპება, ანტება)  საჭიროა მკურნალობის შეწყვეტა, და ასევე ალტერნატიული მკურნალობის განხილვა.

საჭიროა დაზიანებული კიდურის მკურნალობა სათანადო წესით (მაგალითად, იმობილიზაცია). ტენდინოპათიის ნიშნების წარმოქმნის შემთხვევაში, არ უნდა გამოიყენოთ კორტიკოსტეროიდები. 

დაავადებები, რომლებიც გამოწვეულია Clostridium difficile

დიარეა, განსაკუთრებით მძიმე, პერსისტირებადი და/ან ჰემორაგიული, პრეპარატით მკურნალობის დროს ან პრეპარატით მკურნალობის შემდეგ, შეიძლება იყოს დაავადების სიმპტომი, რომელიც გამოწვეულია Clostridium difficile, რომლის ყველაზე მძიმე ფორმას წარმოადგენს ფსევდომემბრანოზული კოლიტი.  თუ ჩნდება ფსევდომემბრანოზული კოლიტის ეჭვი, საჭიროა პრეპარატის გამოყენების დაუყოვნებრივი შეწყვეტა, და დაბრკოლების გარეშე შემანარჩუნებელი თერაპიის დაწყება, საჭიროების შემთხვევაში- სპეციფიკური ტერაპიის (მაგალითად, ვანკომიცინის პერორალური მიღება). საშუალებები, რომლებიც თრგუნავენ ნაწლავის მოტორიკას, უკუნაჩვენებია არსებულ კლინიკურ სიტუაციაში.

კრუნჩხვებისადმი მიდრეკილი პაციენტები.

ქინოლონებმა შეიძლება გამოიწვიონ კრუნჩხვითი ზღურბლის დაქვეითება და კრუნჩხვების წარმოქმნის პროვოცირება.

ლევოფლოქსაცინი უკუნაჩვენებია პაციენტებისთვის, რომლებსაც ანამნეზში აქვთ ეპილეფსია.  სხვა ქინოლონების მსგავსად, ლევოფლოქსაცინს  უკიდურესი სიფრთხილით იყენებენ პაციენტებში მიდრეკილებით კრუნჩხვებისადმი, როგორიცაა პაციენტები ცენტრალური ნერვული სისტემის დაზიანებებით, ერთდროული მკურნალობისას ფენბუტენთან და მსგავს არასტეროიიდულ ანთების საწინააღმდეგო საშუალებებთან ან წამლებთან, რომლებიც ზრდიან კრუნჩხვით მზაობას (ამცირებენ კრუნჩხვით ზღურბლს), როგორიცაა თეოფილინი.

კრუნჩხვების წარმოქმნის შემთხვევაში საჭიროა  ლევოფლოქსაცინით მკურნალობის შეწყვეტა.

პაციენტები გლუკოზო-6-ფოსფატდეჰიდროგენაზის უკმარისობით

პაციენტებს გლუკოზო-6-ფოსფატდეჰიდროგენზის აქტივობის დეფექტებით  აქვთ მიდრეკილება ჰემოლიზური რეაქციებისადმი ქინოლონების ჯგუფის ანტიბაქტერიული საშუალებებით  მკურნალობისას; ამგვარად, ამ პაციენტებმა უნდა გამოიყენონ ლევოფლოქსაცინი სიფრთხილით.

პაციენტები თირკმელების უკმარისობით

რადგანაც ლევოფლოქსაცინი გამოიყოფა უმეტესად თირკმელებით, საჭიროა დოზის კორექცია პაციენტებში თირკმელების ფუნქციის დარღვევით (თირკმელების უკმარისობით)

მომატებული მგრძნობელობის რეაქციები (ჰიპერმგრძნობელობა)

ლევოფლოქსაცინმა შეიძლება გამოიწვიოს მომტებული მგრძნობელობის მძიმე რეაქციები (მაგალითად, ანგიონევროზული შეშუპება ანაფილაქსიური შოკის განვითარებამდეც). ამ შემთხვევაში  პაციენტებმა უნდა დაუყოვნებრივ შეწყვიტონ მკურნალობა და მიმართონ  ექიმს.

გვერდითი მოვლენები კანის მხრივ

ლევოფლოქსაცინის გამოყენებისას არსებობს მონაცემები მძიმე რეაქციების განვითარების შესახებ კანის მხრივ, ტოქსიკური ეპიდერმული ნეკროლიზის (ტენ, ასევე ცნობილი როგორც ლაიელის სინდრომი), სტივენს-ჯონსონის სინდრომის (სჯს) და რეაქციის სამკურნალო საშუალებისადმი ეოზინოფილიის და სისტემური სიმპტომების (DRESS) ჩათვლით, რამაც შეიძლება გამოიწვიოს ლეტალური შედეგი.

სამკურნალო საშუალების გამოყენებისას პაციენტი უნდა იქნას გაფრთხილებული მძიმე  რეაქციების შესახებ კანის მხრივ და საჭიროა მისი მდგომარეობის ზედმიწევნითი კონტროლი.

აღნიშნული რეაქციების პირველი ნიშნების გამოვლენისასთანავე საჭიროა ლევოფლოქსაცინის მიღების დაუყოვნებლივი შეწყვეტა და ალტერნატიული მკურნალობის განხილვა. თუ ლევოფლოქსაცინის  გამოყენების დროს პაციენტს აღენიშნება ისეთი სერიოზული კანის რეაქცია, როგორიცაა ტოქსიკური ეპიდერმული ნეკროლიზი (ტენ, ასევე ცნობილი როგორც ლაიელის სინდრომი), სტივენს-ჯონსონის სინდრომი (სჯს) და რეაქცია სამკურნალო საშუალებისადმი ეოზინოფილიით და სისტემური სიმპტომებით ((DRESS),  ეს პრეპარატი  არ უნდა იყოს დანიშნული ოდესმე მომავალში.

დისგლიკემია

ლევოფლოქსაცინის გამოყენების დროს, მსგავსად სხვა ქინოლონებისა, იყო მონაცემები სისხლში გლუკოზის დონის ცვალებადობის შესახებ, ჰიპერგლიკემიის და ჰიპოგლიკემიის შემთხვევების ჩათვლით, განსაკუთრებით პაციენტებში შაქრიანი დიაბეტით, რომლებიც ღებულობდნენ თანმხლებ თერაპიას ჰიპოგლიკემიური პერორალური საშუალებებით (მაგალითად, გლიბენკლამიდით) ან ინსულინით. დაფიქსირებულია ჰიპოგლიკემიური კომის შემთხვევები. პაციენტებში შაქრიანი დიაბეტით რეკომენდებულია სისხლში გლუკოზის დონის ზედმიწევნითი დაკვირვება  (იხილეთ ნაწილი „გვერდითი რეაქციები“)

ფოტოსენსიბილიზაციის პროფილაქტიკა

მიუხედავად იმისა, რომ  ლევოფლოქსაცინის გამოყენების დროს ფოტოსენსიბილიზაცია ვითარდება ძალიან იშვიატად, მისი თავიდან აცილების  მიზნით პაციენტებისთვის არ არის რეკომენდებული ინტენსიური მზის სხივების ან ხელოვნური ულტრაიისფერი გამოსხივების (მაგ., ხელოვნური ულტრაიისფერი გამოსხივების ნათურები,   სოლარიუმი) ზემოქმედება ლევოფლოქსაცინის გამოყენების დროს და ლევოფლოქსაცინის გამოყენების შეწყვეტიდან 48 საათის განმავლობაში.

პაციენტები, რომლებიც ღებულობდნენ  K ვიტამინის ანტაგონისტებს

სავარაუდო სნთ-ს  მომატების და/ან  სისხლდენის რისკის გაზრდის გამო  პაციენტებში, რომლებიც ღებულობენ ლევოფლოქსაცინს კომბინაციაში K ვიტამინის ანტაგონისტთან (მაგალითად, ვარფარინთან), აუცილებელია მეთვალყურეობა კოაგულაციური ტესტების შედეგებზე.

ფსიქოზური რეაქციები

ზოგიერთ პაციენტებს, რომლებიც ღებულობდნენ  ქინოლონებს, ლევოფლოქსაცინის ჩათვლით, აღენიშნებოდათ ფსიქოზური რეაქციები. იშვიათ შემთხვევებში ეს რეაქციები პროგრესირებდა სუიციდალურ აზრებამდე და თვითდამანგრეველ ქცევამდე, ზოგჯერ მხოლოდ ლევოფლოქსაცინის დოზის ერთჯერადად მიღების შემდეგ. თუ პაციენტს გამოუვლინდა ამგვარი  რეაქციები, ლევოფლოქსაცინის მიღება უნდა შეწყდეს და ჩატარდეს სათანადო ზომები. პაციენტებში ფსიქოზური აშლილობებით და პაციენტებში, რომლებსაც ანამნეზში აქვთ ფსიქოზური დაავადებები, რეკომენდებულია ლევოფლოქსაცინის სიფრთხილით გამოყენება.

QT- ინტერვალის გახანგრძლივება

საჭიროა სიფრთხილის დაცვა ფტორქინოლონების (ლევოფლოქსაცინის ჩათვლით) გამოყენებისას პაციენტებში  QT ინტერვალის გახანგრძლივების ცნობილი რისკ- ფაქტორებით,  როგორიცაა:

-  გახანგრძლივებული QT- ინტერვალის  თანდაყოლილი სინდრომი;

-  გახანგრძლივებული QT- ინტერვალის  შეძენილი  სინდრომი;

-  ერთდროული  მიღება ისეთ სამკურნალო საშუალებებთან, რომლებსაც ახასიათებს QT ინტერვალის გახანგრძლივების უნარი  (მაგალითად, IA და III კლასის არითმიის საწინააღმდეგო საშუალებები, ტრიციკლური ანტიდეპრესანტები, მაკროლიდები, ანტიფსიქოზური სამკურნალო საშუალებები);

-  არაკორექტირებული ელექტროლიტური  დისბალანსი (მაგალითად, ჰიპოკალიემია, ჰიპომაგნიემია);

-  ხანდაზმული ასაკის პაციენტები და ქალები უფრო მგრძნობიარეები არიან სამკურნალო საშუალებების მიმართ, რომლებიც ახანგრძლივებენ QT- ინტერვალს;

-  გულის დაავადება (მაგალითად, გულის უკმარისობა, მიოკარდიუმის ინფარქტი, ბრადიკარდია)

პერიფერიული ნეიროპათია

პაციენტებში, რომლებიც იღებდნენ ქინოლონებს ან ფტორქინოლონებს, იყო რეგისტრირებული სენსორული  და  სენსომოტორული პოლინეიროპათიის შემთხვევები, რაც იწვევს პარესთეზიას, ჰიპესთეზიას, დიზესთეზიას ან სისუსტეს. ნეიროპათიის სიმპტომების გამოვლენის შემთხვევაში, როგორიცაა ტკივილი, წვის, ჩხვლეტის შეგრძნება, დაბუჟება ან სისუსტე, პაციენტები, რომლებიც მკურნალობენ პრეპარატით,  უნდა მიაწოდონ ინფორმაცია მკურნალ ექიმს  იმისთვის, რომ თავიდან იქნას აცილებული  პოტენციურად შეუქცევადი მდგომარეობის წარმოქმნა.

ჰეპატობილიარული დარღვევები

ლევოფლოქსაცინის გამოყენებისას , უპირატესად პაციენტებში მძიმე ძირითადი  დაავადებებით, მაგალითად სეფსისით (იხილეთ ნაწილი „გვერდითი რეაქციები“),  აღინიშნებოდა ნეკროზული ჰეპატიტის შემთხვევები  სიცოცხლისთვის  საშიში ღვიძლის უკმარისობის განვითარებამდე.

პაციენტებს უნდა მიეცეთ რეკომენდაცია მკურნალობის შეწყვეტის და ექიმთან მიმართვის შესახებ, თუ მათ აღენიშნებათ ღვიძლის დაავადების ისეთი გამოვლინებები როგორიცაა ანორექცია, სიყვითლე, შავი შარდი, ქავილი ან ტკივილი მუცლის არეში. 

ლაბორატორიული გამოკვლევები

შარდში ოპიატების განსაზღვრამ პაციენტებში, რომლებიც ღებულობენ ლევოფლოქსაცინს, შეიძლება მოგვცეს ცრუდადებითი შედეგი. შეიძლება წარმოიშვას ოპიატებზე ანალიზის დადებითი შედეგების დადასტურების საჭიროება სპეციფიკური მეთოდების მეშვეობით.

ლევოფლოქსაცინი თრგუნავს Mycobacterium tuberculosis-ის ზრდას, და ამიტომ, პაციენტებში ტუბერკულოზით შეიძლება გამოვლინდეს ცრუდადებითი შედეგი ბაქტერიოლოგიური კვლევის ჩატარებისას.

აორტის ანევრიზმა ან განშრევება

არსებობს მონაცემები აორტის ანევრიზმის და განშრევების მომატებული რისკის შესახებ ფტორქინოლონების მიღების შემდეგ, განსაკუთრებით ხანდაზმული ასაკის ადამიანებში. ამიტომ, ფტორქინოლონები უნდა იქნას გამოყენებული მხოლოდ სარგებელი-რისკის ზედმიწევნითი შეფასების და სხვა თერაპიული ვარიანტების ანალიზის შემდეგ პაციენტებში: აორტის ანევრიზმით ოჯახის ანამნეზში, აორტის ანევრიზმის  და/ან აორტის განშრევების დიაგნოზით, სხვა რისკ-ფაქტორების ან პირობების არსებობისას, რომლებიც იწვევენ აორტის ანევრიზმას ან განშრევებას (მაგალითად, მარფანის სინდრომი, ელერს-დანლოსის სისხლძარღვოვანი სინდრომი, ტაკაიასუს არტერიიტი, გიგანტუჯრედოვანი არტერიიტი, ბეხჩეტის დაავადება, არტერიული ჰიპერტენზია, ათეროსკლეროზი). უეცარი ტკივილის გამოვლენისას მუცლის, მკერდის ან ზურგის არეში პაციენტებს ეძლევათ რეკომენდაცია დაუყოვნებლივ მიმართონ ექიმს.

პაციენტები, რომლებსაც წარსულში ჰქონდათ სერიოზული გვერდითი რეაქციები ქინოლონების ან ფტორქინოლონების გამოყენებისას, უნდა შეიკავონ თავი ლევოფლოქსაცინის გამოყენებისაგან.

ამ პაციენტების ლევოფლოქსაცინით მკურნალობა უნდა დაიწყოს მხოლოდ მკურნალობის ალტერნატიული ვარიანტების არარსებობის შემთხვევაში და სარგებელი/რისკის ზედმიწევნითი შეგასების შემდეგ.

პროლონგირებული, დამაინვალიდებელი და პოტენციურად შეუქცევადი სერიოზული არასასურველი რეაქციები.

პაციენტებში, რომლებიც ღებულობდნენ ქინოლონებს და ფტორქინოლონებს, მიუხედავად მათი ასაკისა და რისკ-ფაქტორების არსებობისა, იყო გამოვლენილი უკიდურესად იშვიათი შემთხვევები პროლონგირებული (რამოდენიმე თვის ან წლის განმავლობაში), დამაინვალიდებელი ან პოტენციურად შეუქცევადი სერიოზული არასასურველი რეაქციებისა სამკურნალო საშუალების მიმართ, რომლებიც ახდენდნენ გავლენას ორგანიზმის სხვადასხვა სისტემაზე (ძვალ-კუნთოვანი, ნერვული სისტემა, ფსიქიკა, გრძნობის ორგანოები). პაციენტებს უნდა მიეცეთ რჩევა: იმ შემთხვევაში, თუ გამოვლინდა რომელიმე სერიოზული არასასურველი რეაქციის პირველი სიმპტომი, ლევოფლოქსაცინის გამოყენება უნდა შეწყდეს  დაუყოვნებრივ და პაციენტმა უნდა მიმართოს ექიმს.

Myasthenia gravis.

ფტორქინოლონები ლევოფლოქსაცინის ჩათვლით, ბლოკავენ ნერვ-კუნთოვან გადაცემას და შეიძლება გამოიწვიონ კუნთების სისუსთე პაციენტებში დიაგნოზით Myasthenia gravis. ფტორქინოლონების მიღებისას პოსტრეგისტრაციულ პერიოდში იყო მონაცემები სერიოზული გვერდითი რეაქციების შესახებ, ლეტალური შემთხვევების  და სუნთქვის შენარჩუნების საჭიროების ჩათვლით პაციენტებში დიაგნოზით Myasthenia gravis. ლევოფლოქსაცინის გამოყენება  არ არის რეკომენდებული პაციენტებისთვის, რომლების ანამნეზში არის Myasthenia gravis.

მხედველობის დარღვევები.

თუ აღინიშნება მხედველობის დარღვევა ან სხვა ზემოქმედება თვალებზე, დაუყოვნებრივ უნდა მიმართოთ ოფთალმოლოგს (იხილეთ ნაწილი „გვერდითი რეაქციები“, გავლენა რეაქციის სიჩქარეზე და ავტოსატრანპორტო საშუალების ან სხვა მექანიზმების მართვის უნარზე”).

სუპერინფექცია.

ლევოფლოქსაცინის გამოყენებისას, განსაკუთრებით ხანგრძლივი პერიოდის განმავლობაში, შესაძლებელია ოპორტუნისტული ინფექციების განვითარება და რეზისტენტული მიკროორგანიზმების ზრდა. მეორადი ინფექციის განვითარებისას საჭიროა სათანადო ზომების მიღება.

დამხმარე ნივთიერებები

ეს სამკურნალო საშუალება შეიცავს ნატრიუმის სტეარილფუმარატს. საჭიროა სიფრთხილით გამოყენება იმ პაციენტებში, რომლებიც იცავენ დიეტას ნატრიუმის კონტროლირებადი შემცველობით.

გამოყენება ორსულობისა და ლაქტაციის პერიოდში.

ადამიანზე  კვლევების არარსებობის  და ქინოლონების ზემოქმედებით სახსრის ხრტილის დაზიანების ალბათობის გამო ორგანიზმში, რომელიც იზრდება,  არ შეიძლება სამკურნალო საშუალების დანიშვნა ორსულობის და ლაქტაციის პერიოდში. თუ მკურნალობის პერიოდში პაციენტი დაორსულდა, მან უნდა უამბოს ამის შესახებ ექიმს.

გავლენა რეაქციის სიჩქარეზე და ავტოსატრანპორტო საშუალების ან სხვა მექანიზმების მართვის უნარზე

ზოგიერთ პაციენტში სამკურნალო საშუალებამ შეიძლება გამოიწვიოს თავის ტკივილი, თავბრუსხვევა, ვერტიგო, ძილიანობა, უძილობა, მხედველობის დარღვევა, ცნობიერების არევა, აიმტომ მისი გამოყენების პერიოდში უნდა შეიკავოთ თავი ავტოსატრანსპორტო საშუალების მართვისაგან  ან მექანიზმებთან მუშაობისაგან. 

მიღების წესი და დოზირება

პრეპარატი უნდა მიიღოთ დღე-ღამეში 1-2-ჯერ. დოზა დამოკიდებულია ინფექციის ტიპზე და სიმძიმეზე. მკურნალობის ხანგრძლივობა დამოკიდებულია დაავადების მიმდინარეობაზე და შეადგენს არაუმეტეს 14 დღისა. ტემპერატურის ნორმალიზაციის და მიკრობიოლოგიური ტესტებით დამტკიცებული გამომწვევების განადგურების შემდეგ რეკომენდებულია მკურნალობის გაგრძელება დამატებით 48-72 საათის განმავლობაში.

ტაბლეტს ყლაპავენ მთლიანად, დაღეჭვის გარეშე, სითხის საკმარისი ოდენობის დაყოლებით. გამოიყენება  საკვების მიღებისაგან დამოუკიდებლად.

პრეპარატი გამოყენება  უნდა ხდებოდეს არანაკლებ 2 საათით ადრე ან 2 საათის შემდეგ რკინის მარილების, თუთიის მარილების, მაგნიუმისა და ალუმინიუმის შემცველი ანტაციდების, დიდანოზინის (ეხება მხოლოდ ფორმებს, რომლებიც შეიცავენ ალუმინიუმს და მაგნიუმს  ბუფერულ საშუალებებში) და სუკრალფატის (იხილეთ ნაწილი „ურთიერთქმედება სხვა სამკურნალო საშუალებებთან და ურთიერთქმედების სხვა სახეობები“) მიღებიდან.

დოზირება მოზრდილ პაციენტებში თირკმელების ნორმალური ფუნქციით,  კრეატინინის კლირენსით,  რომელიც აღემატება 50 მლ/წთ, უნდა შეესაბემებოდეს შემდეგ რეკომენდაციებს:

ჩვენებები	დოზა, მგ	მიღებების რაოდენობა დღე-ღამეში რამდენჯერ	მკურნალობის ხანგრძლივობა, დღეები
მწვავე ბაქტერიული სინუსიტები	500	1	10–14
ქრონიკული ბრონქიტის გამწვავება	500	1	7–10
არაჰოსპიტალური პნევმონიები	500	1–2	7–14
შარდის გამომყოფი გზების გაურთულებელი ინფექციები (ცისტიტი)	250	1	3
ქრონიკული ბაქტერიული პროსტატიტი	500	1	28
შარდის გამომყოფი გზების ინფექციების გართულებები	500	1	7–14
მწვავე პიელონეფრიტი	500	1	7–10
კანისა და რბილი ქსოვილების ინფექციების გართულებები	500	1–2	7–14

დოზირება პაციენტებში თირკმელების ფუნქციის დარღვევით, 50მლ/ წთ ნაკლები კრეატინინის კლირენსით:

კრეატინინის კლირენსი	დოზირების რეჟიმი (ინფექციის სიმძიმის მიხედვით)
50–20 მლ/წთ	პირველი დოზა-250 მგ შემდგომი- 125 მგ/24 სთ	პირველი დოზა- 500მგ შემდგომი – 250 მგ/24 სთ	პირველი დოზა- 500 მგ შემდგომი – 250მგ/12 სთ
19–10 მლ/წთ	პირველი დოზა--250 მგ შემდგომი – 125 მგ/48 სთ	პირველი დოზა- – 500 мг შემდგომი – 125 მგ/24 სთ	პირველი დოზა- 500 მგ შემდგომი – 125მგ/12სთ
<10 მლ/წთ (მათ შორის ჰემოდიალიზის და ქაპდ¹ დროს)	პირველი დოზა-250 მგ შემდგომი – 125 მგ/48 სთ	პირველი დოზა– 500მგ შემდგომი– 125 მგ/24 სთ	პირველი დოზა- 500მგ შემდგომი – 125 მგ/24 სთ

¹ - ჰემოდიალიზის და ქრონიკული ამბულატორიული პერიტონეალური დიალიზის (ქაპდ) შემდეგ დამატებითი დოზები  არ არის საჭირო.  

ტაბლეტები არ არის განკუთვნილი გაყოფისთვის. უფრო ნაკლები დოზირების მისაღებად საჭიროების შემთხვევაში უნდა გამოიყენოთ ლევოფლოქსაცინის სხვა წამლის ფორმები.

დოზირება პაციენტებში ღვიძლის ფუნქციის დარღვევით.

დოზის კორექცია საჭირო არ არის, რადგან ლევოფლოქსაცინი მეტაბოლიზდება ღვიძლში  უმნიშვნელოდ.

დოზირება ხანდაზმული ასაკის პაციენტებში.

თუ არ არის დარღვეული თირკმელების ფუნქცია, დოზის კორექციის საჭიროება არ არსებობს.

ბავშვები. 

ბავშვებში პრეპარატი არ გამოიყენება, რადგან არ არის გამორიცხული სახსრის ხრტილის დაზიანება.

ჭარბი დოზირება

სიმპტომები: თავბრუსხვევა, ცნობიერების დაკარგვა, კრუნჩხვითი შეტევები, ღებინება და ლორწოვანი გარსების ეროზია.  კვლევების შედეგების შესაბამისად, დოზის გამოყენებისას, რომელიც აღემატებოდა თერაპიულს, ვლინდებოდა QT- ინტერვალის გახანგრძლივება.

მკურნალობა: სიპტომური და შემანარჩუნებელი. უნდა იქნას გათვალისწინებული ეკგ-ს მონიტორინგი, ვინაიდან შესაძლებელია QT- ინტერვალის პროლონგირების წარმოქმნა. ლევოფლოქსაცინის გამოყოფა არ ხდება არც ჰემოდიალიზის გზით და არც პერიტონეალური დიალიზის გზით; სპეციფიკური ანტიდოტი არ არსებობს.

გვერდითი რეაქციები

ინფექციები და ინვაზიები: სოკოვანი ინფექციები, Candida-ს გვარის სოკოების ჩათვლით, სხვა რეზისტენტული მიკროორგანიზმების პროლიფერაცია, ნაწლავების ნორმალური ფლორის დარღვევა და მეორადი ინფექციის განვითარება.

სისხლის სისტემის მხრივ: ლეიკოპენია, ეოზინოფილია, თრომბოციტოპენია, ნეიტროპენია, აგრანულოციტოზი, პანციტოპენია, ჰემოლიზური ანემია.

იმუნური სისტემის მხრივ: მომატებული მგრძნობელობის რეაქციები, ანაფილაქსიური/ ანაფილაქტოიდური შოკის ჩათვლით, ანგიონევროზული შეშუპება (იხილეთ ნაწილი „გამოყენების თავისებურებები“); ანაფილაქსიური და ანაფილაქტოიდური რეაქციები ზოგჯერ შეიძლება გამოვლინდეს პირველი დოზის მიღების შემდეგაც.

მეტაბოლიზმის მხრივ: ანორექსია, ჰიპოგლიკემია, განსაკუთრებით შაქრიანი დიაბეტით დაავადებულ პაციენტებში (იხილეთ ნაწილი „გამოყენების თავისებურებები“); ჰიპერგლიკემია, ჰიპოგლიკემიური კომა.

ფსიქიკის მხრივ*: უძილობა, აჟიტირება, ცნობიერების არევა, ნერვიულობა, შიშის მდგომარეობა, ფსიქოზური აშლილობები (მათ შორის ჰალუცინაციები, პარანოია), დეპრესია, შფოთვა, შეწუხებულობა, პათოლოგიური სიზმრები, ღამის კოშმარები, ფსიქოზური რეაქციები თვითდესტრუქციული ქცევით, აზრების და ქმედებების  სუიციდალური მიმართულების ჩათვლით (იხილეთ ნაწილი „გამოყენების თავისებურებები“).

ნერვული სისტემის მხრივ*: თავბრუსხვევა, თავის ტკივილი, ძილიანობა, კრუნჩხვები, ტრემორი, პარესთეზია, სენსორული ან სენსომოტორული პერიფერიული ნეიროპათია; დისგევზია (გემოს სუბიექტური დარღვევა), აგევზიის (გემოს დაკარგვა); პაროსმიის (ყნოსვის დარღვევა), ანსომიის  (ყნოსვის არარსებობა) ჩათვლით; დისკინეზია, ექსტრაპირამიდული დარღევები,  მოძრაობის კოორდინაციის სხვა დარღვევები, აგრეთვე სიარულის დროს; გულყრა, კეთილთვისებიანი ქალასშიდა ჰიპერტენზია, სინკოპე.

მხედველობის ორგანოების მხრივ*: მხედველობის დარღვევები, როგორიცაა ბუნდოვანი მხედველობა, არამკვეთრი მხედველობა, მხედველობის დროებითი დაკარგვა.

სმენის ორგანოების მხრივ*:  ვერტიგო, ყურებში შუილი, სმენის დარღვევა, სმენის დაკარგვა.

გულ-სისხლძარღვთა სისტემის მხრივ: ტაქიკარდია, გულისცემის შეგრძნება, პარკუჭოვანი ტაქიკარდია, რამაც შეიძლება გამოიწვიოს გულის გაჩერება; პარკუჭოვანი არითმია და torsade de pointes ტიპის არითმია (უპირატესად პაციენტებში QT-ინტერვალის გახანგრძლივების რისკ-ფაქტორებით); ელექტროგარდიოგრამაზე QT- ინტერვალის გახანგრძლივება  (იხილეთ ნაწილი „გამოყენების თავისებურებები“- „QT- ინტერვალის გახანგრძლივება“ და „ჭარბი დოზირება“), არტერიული ჰიპოტენზია, ლეიკოციტოკლასტური ვასკულიტი.

სასუნთქი  სისტემის მხრივ: ქოშინი (დისპნოე), ბრონქოსპაზმი, ალერგიული პნევმონიტი.

კუჭნაწლავის ტრაქტის მხრივ: დიარეა, გულისრევა, ღებინება, მუცლის ტკივილი, დისპეპსია, მეტეორიზმი/ მუცლის შებერილობა, შეკრულობა; ჰემორაგიული დიარეა, რაც იშვიათ შემთხვევებში შეიძლება ადასტურებდეს ენტეროკოლიტის არსებობას, ფსევდომემბრანოზული კოლიტის ჩათვლით, პანკრეატიტი. 

ჰეპატობილიარული სისტემის მხრივ:  ღვიძლის ენზიმების (ალტ/ასტ, ტუტოვანი ფოსფატაზა, გგტპ (გამაგლუტამილტრანსპეპტიდაზა)) მაჩვენებლების მომატება, ბილირუბინის დონის მომატება სისხლში; ჰეპატიტი, სიყვითლე და ღვიძლის მძიმე დაზიანება,  ღვიძლის მწვავე   უკმარისობის შემთხვევების ჩათვლით (ზოგჯერ ლეტალური შედეგით), უპირატესად პაციენტებში მძიმე თანმხლები დაავადებებით  (იხილეთ ნაწილი „გამოყენების თავისებურებები“).

კანისა და კანქვეშა ქსოვილების მხრივ:

გამონაყარი, ქავილი, ჭინჭრის ციება, მომატებული მგრძნობელობა მზის და ულტრაიისფერი გამოსხივებისადმი, ტოქსიკური ეპიდერმული ნეკროლიზი (ლაიელის სინდრომი), სტივენს-ჯონსონის სინდრომი, ექსუდაციური მულტიფორმული ერითემა, ჰიპერჰიდროზი, ფოტოსენსიბილიზაციის რეაქციები, ლეიკოციტოკლასტური ვასკულიტი, სტომატიტი, DRESS- სინდრომი, ლოკალიზებული გამონაყარი კანზე, რომელიც გამოწვეულია პრეპარატით და მედიკამენტებით.

ზოგჯერ კან-ლორწოვანი რეაქციები წარმოიქმნება პირველი დოზის მიღების შემდეგაც.

ძვალ-კუნთოვანი სისტემის მხრივ*:

მყესების დაზიანება (იხილეთ ნაწილი „უკუჩვენებები“, „გამოყენების თავისებურებები“), მათ შორის მათი ანტება (ტენდინიტი) (მაგალითად, აქილევსის მყესის), ართრალგია, მიალგია, მყესის გაწყვეტა (მაგალითად, აქილევსის), იოგების გაწყვეტა, კუნთების გაწყვეტა, ართრიტი. შესაძლებელია კუნთების სისუსტე, რომელსაც შეიძლება ჰქონდეს განსაკუთრებული მნიშვნელობა პაციენტებში მძიმე მიასთენიით gravis, რაბდომიოლიზი.

შარდის გამომყოფი სისტემის მხრივ: სისხლის შრატში კრეატინინის მომატებული მაჩვენებლები, თირკმელების მწვავე უკმარისობა (მაგალითად, ინტერსტიციალური ნეფრიტის გამო).

ზოგადი დარღვევები: ასთენია, სხეულის ტემპერატურის მომატება (პირექსია), ტკივილი (ზურგის, მკერდის და კიდურების არეში ტკივილის ჩათვლით), პორფირიის შეტევები პაციენტებში პორფირიის არსებობით.

ენდოკრინული სისტემის მხრივ: ანტიდიურეზული ჰორმონის (ადჰ) არაადექვატური სეკრეციის სინდრომი.

* ქინოლონების და ფტორქინოლონების გამოყენებისას იყო მონაცემები ძალიან იშვიათ შემთხვევებში პროლონგირებული (რამოდენიმე თვის ან წლის განმავლობაში), დამაინვალიდებელი ან პოტენციურად შეუქცევადი სერიოზული რეაქციების შესახებ სამკურნალო საშუალების მიმართ, რომლებიც ზოგჯერ ახდენდნენ გავლენას ორგამიზმის რამოდენიმე სისტემაზე და გრძნობის ორგანოებზე (ისეთი რეაქციების ჩათვლით როგორიცაა ტენდინიტი, მყესის გაწყვეტა, ართრალგია, ტკივილი კიდურებში, სიარულის დარღვევა, ნეიროპათია, რომლებიც დაკავშირებულია პარესთეზიასთან, დეპრესიასთან, დაღლილობასთან, მეხსიერების დარღვევასთან, ძილის დარღვევასთან და სმენის, მხედველობის, გემოს და ყნოსვის დარღვევასთან), ზოგიერთ შემთხვევაში რისკ-ფაქტორების არარსებობის ფონზე (იხილეთ ნაწილი „გამოყენების თავისებურებები“).

შენახვის ვადა. 3 წელი.

შენახვის პირობები.

შეინახეთ ორიგინალურ შეფუთვაში არაუმეტეს 25 °С ტემპერატურაზე.

შეინახეთ ბავშვებისათვის მიუწვდომელ ადგილას.

შეფუთვა.

7 ტაბლეტი ბლისტერში; 2 ბლისტერი კოლოფში.

ფარმაცევტული პროდუქტის ჯგუფი II ჯგუფი, გაიცემა ფორმა №3 რეცეპტით  

ასევე, იხილეთ: >ლევოფლოქსაცინი - Levofloxacin 500მგ 7 ტაბლეტი