ელიქუისი - Eliquis 2.5მგ 60 ტაბლეტი

ელიქვისის სამედიცინო გამოყენების ინსტრუქცია

პრეპარატის სავაჭრო დასახელება: ელიქვისი

მოქმედი ნივთიერება (საერთაშორისო არაპატენტირებული დასახელება): აპიქსაბანი

სამკურნალწამლო ფორმა: აპკიანი გარსით დაფარული ტაბლეტები, 2.5 მგ და 5 მგ

შემადგენლობა:

ერთი ტაბლეტი შეიცავს:

აქტიურ ნივთიერებას: 2.5 მგ ან 5 მგ აპიქსაბანს;

დამხმარე ნივთიერებები, რომლებიც გასათვალისწინებელია სამკურნალო საშუალების შემადგენლობაში: ლაქტოზა უწყლო 50.25 მგ (2.5 მგ დოზირება), 100.5 მგ (5 მგ დოზირება).

დამხმარე ნივთიერებები: ლაქტოზა უწყლო, ცელულოზა მიკროკრისტალური, ნატრიუმის კროსკარმელოზა, მაგნიუმის სტეარატი, ნატრიუმის ლაურილსულფატი

გარსის შემადგენლობა:

2.5 მგ დოზირებისთვის - ოპადრაი® II ყვითელი (ჰიპრომელოზა, ლაქტოზის მონოჰიდრატი, ტიტანის დიოქსიდი (E171), ტრიაცეტინი, საღებავი რკინის ყვითელი ოქსიდი (E172));

5 მგ დოზირებისთვის - ოპადრაი® II ვარდისფერი (ჰიპრომელოზა, ლაქტოზის მონოჰიდრატი, ტიტანის დიოქსიდი (E171), ტრიაცეტინი, საღებავი რკინის წითელი ოქსიდი (E172)).

აღწერა:

აპკიანი გარსით დაფარული ტაბლეტები

ყვითელი, მრგვალი, ორმხრივამოზნექილი აპკიანი გარსით დაფარული ტაბლეტები, გრავირებით “893“ ერთ მხარეს და “2½“ მეორე მხარეს (2.5 მგ დოზირებისთვის).

ვარდისფერი, ოვალური ორმხრივამოზნექილი  აპკიანი გარსით დაფარული ტაბლეტები, გრავირებით “894“ ერთ მხარეს და “5“ მეორე მხარეს (5 მგ დოზირებისთვის).

ფარმაკოთერაპიული ჯგუფი: ანტითრომბოზული პრეპარატები. Xa ფაქტორის პირდაპირი ინჰიბიტორები. აპიქსაბანი.

ათქ კოდი: B01AF02

ასევე, იხილეთ: >Eliquis - ელიქუისი5მგ 60 ტაბლეტი

ფარმაკოლოგიური თვისებები

ფარმაკოდინამიკა

მოქმედების მექანიზმი

აპიქსაბანი წარმოადგენს პერორალურად მისაღებ მძლავრ პირდაპირ ინჰიბიტორს, რომელიც შექცევადად და მაღალი შერჩევითობით აბლოკირებს Xa ფაქტორის აქტიურ ცენტრს (FXa). პრეპარატის ანტითრომბოზული აქტივობისთვის არ არის საჭირო ანტითრომბინი III-ის არსებობა. აპიქსაბანი აინჰიბირებს როგორც თავისუფალ, ასევე კოლტთან შეკავშირებულ Xa ფაქტორს, ასევე პროთრომბინაზას აქტივობას. აპიქსაბანი უშუალოდ არ ახდენს მოქმედებას თრომბოციტების აგრეგაციაზე, მაგრამ არაპირდაპირი გზით ახდენს თრომბინით ინდუცირებული აგრეგაციის ინჰიბირებას. Xa ფაქტორის ინჰიბირებით აპიქსაბანი ხელს უშლის თრომბინის წარმოქმნას და თრომბის ფორმირებას. ცხოველის მოდელებზე ჩატარებული აპიქსაბანის პრეკლინიკური კვლევებით ნაჩვენებია მისი ანტითრომბოზული ეფექტიანობა არტერიული და ვენური თრომბოზის პროფილაქტიკაში ისეთი დოზებით გამოყენებისას, როდესაც ნარჩუნდება ჰემოსტაზი.

ფარმაკოდინამიკური ეფექტები

აპიქსაბანის მოქმედების მექანიზმი (Xa ფაქტორის ინჰიბირება) აისახება მის ფარმაკოდინამიკურ ეფექტებზე. აპიქსაბანით Xa ფაქტორის ინჰიბირების შედეგად იზრდება> სისხლის შედედების ისეთი მაჩვენებლების მნიშვნელობები, როგორიცაა პროთრომბინული დრო (პდ), სნთ და აქტივირებული პარციალური თრომბოპლასტინის დრო (აპთდ). სისხლის შედედების ამ ანალიზების შედეგების აღნიშნული ცვლილებები აპიქსაბანის მოსალოდნელი თერაპიული დოზებისას არ არის მაღალი და ხასიათდება მაღალი ვარიაბელურობით. ამ მაჩვენებლებით აპიქსაბანის ფარმაკოდინამიკური ეფექტების შეფასება რეკომენდებული არ არის. თრომბინის გენერაციის ტესტში აპიქსაბანმა შეამცირა ენდოგენური თრომბინული პოტენციალი - ადამიანის სისხლის პლაზმაში თრომბინის წარმოქმნის მაჩვენებელი.

აპიქსაბანის Xa ფაქტორის აქტივობის ინჰიბირება ასევე დამტკიცებულია Xa ფაქტორის ფერმენტაციული აქტივობის დაქვეითებით, რომელიც განისაზღვრება Xa ფაქტორის  აქტივობის ინჰიბირების განმსაზღვრელი მრავალი კომერციული კომპლექტის საშუალებით, თუმცა სხვადასხვა კომპლექტების გამოყენებით მიღებული შედეგები განსხვავდება. დღეისათვის ხელმისაწვდომია მხოლოდ Rotachrom®-ის ჰეპარინის გამოყენებით ჩატარებული ქრომოგენული ანალიზის მონაცემები, მიღებული კლინიკური კვლევების პროცესში. Xa ფაქტორის აქტივობის ინჰიბირება ავლენს პირდაპირ ხაზოვან დამოკიდებულებას პლაზმაში აპიქსაბანის კოცენტრაციაზე, მაქსიმალური მნიშვნელობების მიღწევით პიკური კონცენტრაციების დროს. კავშირი სისხლის პლაზმაში აპიქსაბანის კოცენტრაციასა და Xa ფაქტორის აქტივობის ინჰიბირების შორის ინარჩუნებს ხაზოვნებას დოზების ფართო დიაპაზონში.

ქვემოთ წარმოდგენილ ცხრილში ნაჩვენებია სისტემური ზემოქმედებისა და ანტი-Xa ფაქტორის აქტივობის მაჩვენებლები სტაბილურ მდგომარეობაში თითოეული ჩვენებისთვის. პაციენტებში მენჯ-ბარძაყის ან მუხლის სახსრის ენდოპროთეზირების შემდეგ ვენური თრომბოემბოლური გართულებების (ვთგ) პროფილაქტიკისთვის აპიქსაბანის მიღებისას ნაჩვენებია შედეგების მაქსიმალურიდან მინიმალურ დონემდე 1.6-ჯერადი მერყეობა. წინაგულების არასარქვლოვანი ფიბრილაციის მქონე პაციენტებში, რომლებიც აპიქსაბანს იღებდნენ ინსულტის და სისტემური ემბოლიის პროფილაქტიკისთვის, ნაჩვენებია შედეგების მაქსიმალურიდან მინიმალურ დონემდე 1.7-ჯერადი მერყეობა. პაციენტებში, რომლებიც იღებდნენ აპიქსაბანს ვენური თრომბოემბოლური გართულებების (ვთგ) და ფილტვის არტერიის თრომბოემბოლიის (ფათე) სამკურნალოდ ან მორეციდივე ღრმა ვენების თრომბოზის (ღვთ) და ფილტვის არტერიის თრომბოემბოლიის (ფათე) პროფილაქტიკისთვის, ნაჩვენებია შედეგების 2.2-ჯერ ნაკლები მერყეობა მაქსიმალურ და მინიმალურ მნიშვნელობებს შორის.

ცხრილი 1. აპიქსაბანის სისტემური ზემოქმედების მოსალოდნელი დონე და მისი მოსალოდნელი ანტი-Xa-ფაქტორული აქტივობა სტაბილურ მდგომარეობაში  

	აპიქსაბანი Cmax, ნგ/მლ	აპიქსაბანი Cmax, ნგ/მლ	აპიქსაბანი მაქსიმალური ანტი-Xa-ფაქტორული აქტივობა (სე/მლ)	აპიქსაბანი მინიმალური ანტი-Xa-ფაქტორული აქტივობა (სე/მლ)
	მედიანა (მე-5 პროცენტილი, 95-ე პროცენტილი)
ვთგ პროფილაქტიკა: მენჯ-ბარძაყის ან მუხლის სახსრის გეგმიური ენდოპროთეზირება
2,5 მგ 2-ჯერ დღე-ღამეში	77 (41, 146)	51 (23, 109)	1,3 (0,67, 2,4)	0,84 (0,37, 1,8)
ინსულტისა და სისტემური ემბოლიის პროფილაქტიკა: წინაგულების არასარქვლოვანი ფიბრილაცია
2,5 მგ 2-ჯერ დღე-ღამეში*	123 (69, 221)	79 (34, 162)	1,8 (1,0, 3,3)	1,2 (0,51, 2,4)
5 მგ 2-ჯერ დღე-ღამეში	171 (91, 321)	103 (41, 230)	2,6 (1,4, 4,8)	1,5 (0,61, 3,4)
ღვთ-ის თერაპია, ფათე-ის თერაპია და მორეციდივე ღვთ-ის და ფათე-ის პროფილაქტიკა  (ვთგ-ის თერაპია)
2,5 მგ 2-ჯერ დღე-ღამეში	67 (30, 153)	32 (11, 90)	1,0 (0,46, 2,5)	0,49 (0,17, 1,4)
5 მგ 2-ჯერ დღე-ღამეში	132 (59, 302)	63 (22, 177)	2,1 (0,91, 5,2)	1,0 (0,33, 2,9)
10 მგ 2-ჯერ დღე-ღამეში	251 (111, 572)	120 (41, 335)	4,2 (1,8, 10,8)	1,9 (0,64, 5,8)

* დოზის მიხედვით დაკორექტირებული პოპულაცია დოზის შემცირების 3-დან 2 კრიტერიუმის საფუძველზე კვლევაში ARISTOTLE.

მიუხედავად იმისა, რომ აპიქსაბანით მკურნალობა არ საჭიროებს სისხლში მისი კონცენტრაციის მუდმივ მონიტორინგს, ზოგჯერ შეიძლება მიზანშეწონილი იყოს ანტი-Xa-ფაქტორული აქტივობის ანალიზის ჩატარება დაკალიბრების რაოდენობრივი ანალიზის საშუალებით იმ ერთეულ შემთხვევებში, როდესაც აპიქსაბანის ზემოქმედების შესახებ მონაცემები შეიძლება ხელს უწყობდეს კლინიკური გადაწყვეტილებების მიღებას, მაგალითად, დოზის გადაჭარბების ან გადაუდებელი ოპერაციული ჩარევის შემთხვევაში.

კლინიკური ეფექტიანობა და უსაფრთხოება

ვთგ პროფილაქტიკა (ვთგ პროფილაქტიკა): მენჯ-ბარძაყის ან მუხლის სახსრის გეგმიური ენდოპროთეზირება

აპიქსაბანის გამოყენების კლინიკური პროგრამა შემუშავებულია იმისათვის, რომ ნაჩვენები იქნას აპიქსაბანის ეფექტიანობა და უსაფრთხოება ვთგ-ის პროფილაქტიკისთვის მოზრდილი პაციენტების ფართო წრეში, რომლებსაც უტარდებათ მენჯ-ბარძაყის ან მუხლის სახსრის გეგმიური ენდოპროთეზირება. საერთო ჯამში 8464 პაციენტი რანდომიზებული იქნა ორ ძირითად საერთაშორისო ორმაგად ბრმა კვლევაში, რომლებშიც შეადარეს აპიქსაბანი დოზით 2.5 მგ პერორალურად ორჯერ დღე-ღამეში (4236 პაციენტი) და ენოქსაპარინი დოზიღ 40 მგ ერთხელ დღე-ღამეში (4228 პაციენტი). მათ მიეკუთვნებოდა 75 წლის და უფროსი ასაკის 1262 პაციენტი (618 აპიქსაბანის ჯგუფში), დაბალი წონის (<60 კგ) მქონე 1004 პაციენტი (499 აპიქსაბანის ჯგუფში), 1495 პაციენტი (743 აპიქსაბანის ჯგუფში) სმი-ით >33 კგ/მ2 და 415 პაციენტი (203 აპიქსაბანის ჯგუფში) თირკმელების ფუნქციის ზომიერი დარღვევით.

კვლევაში ADVANCE-3 მონაწილეობა მიიღო 5407 პაციენტმა, რომელსაც უტარდებოდა მენჯ-ბარძაყის სახსრის გეგმიური ენდოპროთეზირება, ხოლო კვლევაში ADVANCE-2 მონაწილეობა მიიღო 3057 პაციენტმა, რომელსაც უტარდებოდა მუხლის სახსრის გეგმიური ენდოპროთეზირება. პაციენტები იღებდნენ აპიქსაბანს დოზით 2.5 მგ პერორალურად ორჯერ დღე-ღამეში (პ/ო 2-ჯერ დღე-ღამეში) ან ენოქსაპარინს დოზით 40 მგ კანქვეშ ერთხელ დღე-ღამეში (კ/ქ ერთხელ დღე-ღამეში). პაციენტებმა მიიღეს აპიქსაბანის პირველი დოზა ოპერაციიდან 12-24 საათში, ხოლო ენოქსაპარინის გამოყენება დაიწყეს ოპერაციამდე 9-15 საათით ადრე. კვლევაში ADVANCE-3 როგორც აპიქსაბანი, ასევე ენოქსაპარინი გამოიყენებოდა 32-38 დღის განმავლობაში, ხოლო კვლევაში ADVANCE-2 - 10-14 დღის განმავლობაში. 

ADVANCE-3-ისა და ADVANCE-2-ის კვლევაში მონაწილე პოპულაციაში (8464 პაციენტი) ავადმყოფობის ისტორიების თანახმად პაციენტების 46%-ს ჰქონდა არტერიული ჰიპერტენზია, 10%-ს - ჰიპერლიპიდემია, 9%-ს - შაქრიანი დიაბეტი და 8%-ს - გულის იშემიური დაავადება.

აპიქსაბანმა აჩვენა პირველადი საბოლოო წერტილის მაჩვენებლების სტატისტიკურად უპირატესი  დაქვეითება, რომელიც იყო კომბინირებული და ითვალისწინებდა ვთგ-ის/ნებისმიერი მიზეზით სიკვდილის ყველა შემთხვევას, ასევე მასიური ვთგ-ის საბოლოო წერტილს, რომელიც წარმოადგენდა პროქსიმალური ღვთ-ის, არალეტალური ფათე-ის და ვთგ-ით გამოწვეული სიკვდილის კომბინაციას, ენოქსაპარინთან შედარებით მენჯ-ბარძარის ან მუხლის სახსრის გეგმიურ ენდოპროთეზირებასთან შედარებით (იხ. ცხრილი 2).

ცხრილი 2. III ფაზის საყრდენი კვლევების ეფექტიანობის შეფასების შედეგები

კვლევა	ADVANCE-3 (მენჯ-ბარძაყის სახსარი)				ADVANCE-2 (მუხლის სახსარი)
საკვლევი თერაპია დოზა         თერაპიის ხანგრძლივობა	აპიქსაბანი 2,5 მგ პ/ო ორჯერ დღე-ღამეში       35 დღე±3  დღე		ენოქსაპარინი 40 მგ კ/ქ ერთხელ დღე-ღამეში     35 დღე±3  დღე	p-მნიშვნელობა	აპიქსაბანი 2,5 მგ პ/ო ორჯერ დღე-ღამეში   12 დღე±2  დღე	ენოქსაპარინი 40 მგ კ/ქ ერთხელ დღე-ღამეში     12 დღე±2  დღე		p-მნიშვნელობა
ვთგ-ის/ნებისმიერი მიზეზით სიკვდილის შემთხვევათა საერთო რაოდენობა
შემთხვევათა/ პაციენტთა რაოდენობა მოვლენათა სიხშირე		27/1949     1,39%	74/1917     3,86%	<0,0001	147/976     15,06%		243/997     24,37%	<0,0001
ფარდობითი რისკი 95%-იანი ს/ი		0,36 (0,22, 0,54)			0,62 (0,51, 0,74)
მასიური ვთგ
შემთხვევათა/ პაციენტთა რაოდენობა მოვლენათა სიხშირე		10/2199     0,45%	25/2195     1,14%	0,0107	13/1195     1,09%		26/1199     2,17%	0,0373
ფარდობითი რისკი 95%-იანი ს/ი		0,40 (0,15, 0,80)			0,50 (0,26, 0,97)

მნიშვნელოვანი სისხლდენის მიმართ უსაფრთხოების შეფასების საბოლოო წერტილები, რომლებიც წარმოადგენს დიდი და კლინიკურად მნიშვნელოვანი მცირე სისხლდენის შემთხვევების კომბინაციას, ასევე სისხლდენის შემთხვევების საერთი რაოდენობა მსგავსი სიხშირით აღინიშნა პაციენტებში, რომლებიც აპიქსაბანს იღებდნენ 2.5 მგ დოზით და ენოქსაპარინს 40 მგ დოზით (იხ. ცხრილი 3). სისხლდენის ყველა კრიტერიუმი ითვალისწინებდა სისხლდენას ოპერაციული ჩარევის ადგილზე.

ცხრილი 3.  სისხლდენების სიხშირის შეფასების შედეგები III ფაზის საყრდენ კვლევებში*

	ADVANCE-3		ADVANCE-2
	აპიქსაბანი 2,5 მგ პ/ო ორჯერ დღე-ღამეში 35 დღე±3 დღე	ენოქსაპარინი 40 მგ კ/ქ ერთხელ დღე-ღამეში 35 დღე±3 დღე	აპიქსაბანი 2,5 მგ პ/ო ორჯერ დღე-ღამეში 12 დღე±3 დღე	ენოქსაპარინი 40 მგ კ/ქ ერთხელ დღე-ღამეში 12 დღე±3 დღე
ყველა პაციენტი, რომელსაც ჩაუტარდა მკურნალობა	n=2673	n=2659	n=1501	n=1508
მკურნალობის პერიოდი 1
მნიშვნელოვანი	22 (0,8%)	18 (0,7%)	9 (0,6%)	14 (0,9%)
ლეტალური შედეგი	0	0	0	0
მნიშვნელოვანი+კლინიკურად მნიშვნელოვანი მცირე სისხლდენა	129 (4,8%)	134 (5,0%)	53 (3,5%)	72 (4,8%)
სულ	313 (11,7%)	334 (12,6%)	104 (6,9%)	126 (8,4%)
მკურნალობის პერიოდი ოპერაციის შემდეგ 2
მნიშვნელოვანი	9 (0,3%)	11 (0,4%)	4 (0,3%)	9 (0,6%)
სიკვდილი სისხლდენის შედეგად	0	0	0	0
მძიმე+კლინიკურად მნიშვნელოვანი მცირე სისხლდენა	96 (3,6%)	115 (4,3%)	41 (2,7%)	56 (3,7%)
სულ	261 (9,8%)	293 (11,0%)	89 (5,9%)	103 (6,8%)

* სისხლდენის ყველა კატეგორია ითვალისწინებდა სისხლდენას ოპერაციული ჩარევის ადგილზე.

1 მოიცავს მოვლენებს, რომლებიც განვითარდა ენოქსაპარინის პირველი დოზის მიღების შემდეგ (ოპერაციამდე)

2 მოიცავს მოვლენებს, რომლებიც განვითარდა აპიქსაბანის პირველი დოზის მიღების შემდეგ (ოპერაციის შემდეგ)

სისხლდენის, ანემიისა და ტრანსამინაზების (მაგალითად, ალტ დონის) პათოლოგიური დონის სახით არასასურველი რეაქციების განვითარების საერთო სიხშირე რიცხობრივად უფრო ნაკლები იყო აპიქსაბანის ჯგუფის პაციენტებში, ენოქსაპარინის ჯგუფთან შედარებით, II და III ფაზის კვლევებში, რომლებშიც განიხილებოდა მენჯ-ბარძაყის ან მუხლის სახსრის გეგმიური ენდოპროთეზირების შემთხვევები.

მუხლის სახსრის ენდოპროთეზირების კვლევაში აპიქსაბანის ჯგუფში მკურნალობის გეგმიური პერიოდის დროს რეგისტრირებულია ფათე-ის 4 შემთხვევა, ხოლო ენოქსაპარინის ჯგუფში ასეთი შემთხვევები არ იყო. ფათე-ის ასეთი უფრო მაღალი სიხშირის მიზეზის დადგენა შეუძლებელია.

ინსულტისა და სისტემური ემბოლიის პროფილაქტიკა წინაგულების არასარქვლოვანი ფიბრილაციის (წასფ) შემთხვევაში  

კლინიკურ პროგრამაში (ARISTOTLE: აპიქსაბანისა და ვარფარინის შედარება, AVERROES: აპიქსაბანისა და ასმ-ს შედარება) საერთო ჯამში რანდომიზებული იქნა 23 799 პაციენტი, მათ შორის 11 927 რანდომიზებული იქნა აპიქსაბანით მკურნალობის ჯგუფში.  პროგრამა შემუშვებული იყო აპიქსაბანის ეფექტიანობისა და უსაფრთხოების ჩვენების მიზნით ინსულტის და სისტემური ემბოლიის პროფილაქტიკისას  წინაგულების არასარქვლოვანი ფიბრილაციის მქონე პაციენტებში და ერთი ან რამდენომე დამატებითი რისკ-ფაქტორით, მათ შორის:

· ინსულტი ან ტრანზიტორული იშემიური შეტევა (ტიშ) ანამნეზში;

· ასაკი >75 წელი;

· არტერიული ჰიპერტენზია;

· შაქრიანი დიაბეტი;

· გულის სიმპტომური უკმარისობა (II ან უფრო მაღალი ფუნქციური კლასი ნიუ-იორკის კარდიოლოგიური ასოციაციის (NYHA) კლასიფიკაციით).

კვლევა ARISTOTLE

კვლევაში ARISTOTLE საერთო ჯამში რანდომიზებული იქნა 18 201 პაციენტი აპიქსაბანის 5 მგ დოზით ორჯერ დღე-ღამეში (ან 2.5 მგ ორჯერ დღე-ღამეში შერჩეულ პაციენტებში (4,7%), იხ. პარაგრაფი “გამოყენების წესი და დოზები“) ან ვარფარინის (სნთ-ის სამიზნე დიაპაზონი: 2.0-3.0) მისაღებად ორმაგად ბრმა სქემით მოქმედი ნივთიერების მიმართ საშუალოს 20 თვიანი ხანგრძლივობის ექსპოზიციით. პაციენტების საშუალო ასაკი - 69.1 წელი, საშუალო ქულა CHADS2 სკალით - 2.1, ანამნეზში ინსულტის ან ტიშ-ის მქონე პაციენტები - 18.9%.

კვლევაში აპიქსავანმა აჩვენა სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი უპირატესობა ინსულტის (ჰემორაგიული ან იშემიური)  და სისტემური ემბოლიის (იხ. ცხრილი 4) პროფილაქტიკის პირველადი საბოლოო წერტილის მიმართ, ვარფარინთან შედარებით.

ცხრილი 4. ეფექტიანობის მაჩვენებლები წინაგულების ფიბრილაციის მქონე პაციენტებში კვლევაში ARISTOTLE

	აპიქსაბანი N=9120 n (%/წელიწადში)	ვარფარინი N=9081 n (%/წელიწადში)	რისკების თანაფარდობა (95%-იანი ს/ი)	p-მნიშვნელობა
ინსულტი ან სისტემური ემბოლია	212 (1,27)	265 (1,60)	0,79(0,66, 0,95)	0,0114
ინსულტი
იშემიური ან დაუდგენელი ტიპის	162 (0,97)	175 (1,05)	0,92(0,74, 1,13)
ჰემორაგიული	40 (0,24)	78 (0,47)	0,51(0,35, 0,75)
სისტემური ემბოლია	15 (0,09)	17 (0,10)	0,87(0,44, 1,75)

 

ვარფარინის მიღების ჯგუფში რანდომიზებულ პაციენტებში თერაპიულ დიაპაზონში ყოფნის დროის მედიანა (თდმ) (სნთ: 2-3) შეადგენდა 66%-ს.

აპიქსაბანმა აჩვენა ინსულტის და სისტემური ემბოლიის სიხშირის შემცირება, ვარფარინთან შედარებით, კვლევითი ცენტრის თერაპიული დიაპაზონის მედიანის სხვადასხვა მაჩვენებლებზე; კვლევითი ცენტრის მონაცემებით თდმ-ის ყველაზე მაღალ კვარტილში რისკების თანაფარდობა აპიქსაბანისა და ვარფარინისთვის შეადგენდა 0,73-ს (95%-იან ს/ი: 0,38–1,40).

მნიშვნელოვანი სისხლდენის და ნებისმიერი მიზეზით სიკვდილის ძირითადი მეორადი საბოლოო წერტილები შემოწმდა კვლევების წინასწარ განსაზღვრული იერარქიული სტრატეგიის შესაბამისად კვლევაში I რიგის საერთო შეცდომის რისკის შესამცირებლად. სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი უპირატესობა ასევე მიღწეული იქნა მნიშვნელოვანი სისხლდენის და ნებისმიერი მიზეზით სიკვდილის ძირითადი მეორადი საბოლოო წერტილების მიხედვით (იხ. ცხრილი 5).  სნთ-ის მონიტორინგის გაძლიერებასთან ერთად მცირდება აპიქსაბანის აღნიშნული უპირატესობა ვარფარინთან შედარებით ნებისმიერი მიზეზით სიკვდილთან დაკავშირებით.

ცხრილი 5. მეორადი საბოლოო წერტილები წინაგულების ფიბრილაციის მქონე პაციენტებში კვლევაში ARISTOTLE

	აპიქსაბანი N=9088 n (%/წელიწადი)	ვარფარინი N=9052 n (%/წელიწადი)	რისკების თანაფარდობა (95%-იანი ს/ი)	p-მნიშვნელობა
სისხლდენის შედეგები
მნიშვნელოვანი*	327 (2,13)	462 (3,09)	0,69 (0,60, 0,80)	<0,0001
ლეტალური შედეგი	10 (0,06)	37 (0,24)
ქალასშიდა	52 (0,33)	122 (0,80)
მძიმე + კლინიკურად მნიშვნელოვანი მცირე სისხლდენა	613 (4,07)	877 (6,01)	0,68 (0,61, 0,75)	<0,0001
ყველა	2356 (18,1)	3060 (25,8)	0,71 (0,68, 0,75)	<0,0001
სხვა საბოლოო წერტილები
სიკვდილი ნებისმიერი მიზეზით	603 (3,52)	669 (3,94)	0,89 (0,80, 1,00)	0,0465
მიოკარდიუმის ინფარქტი	90 (0,53)	102 (0,61)	0,88 (0,66, 1,17)

* მნიშვნელოვანი სისხლდენა განისაზღვრება თრომბოზისა და ჰემოსტაზის საერთაშორისო საზოგადოების (ISTH) კრიტერიუმების თანახმად.

 

კვლევაში ARISTOTLE არასასურველი რეაქციების გამო თერაპიის შეწყვეტის საერთო სიხშირემ შეადგენა 1.8% აპიქსაბანისთვის და 2.6% ვარფარინისთვის.

წინასწარ მოცემული ქვეჯგუფებისთვის ეფექტიანობის შეფასების შედეგები, მათ შორის განსაზღვრული CHADS2 სკალის ქულით, ასაკით, სხეულის მასით, სქესით, თირკმელების ფუნქციის მდგომარეობით, ინსულტით ან ტიშ-ით ანამნეზში და შაქრიანი დიაბეტით, შეესაბამებოდა ეფექტიანობის შეფასების პირველად შედეგებს კვლევაში ჩართულ საერთო პოპულაციაში. ISTH კრიტერიუმების მიხედვით კუჭ-ნაწლავიდან მნიშვნელოვანი სისხლდენების  (მათ შორის სისხლდენები კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის ზედა და ქვედა ორგანოებში და რექტალური სისხლდენა) განვითარების სიხშირე აპიქსაბანის გამოყენებისას შეადგენდა 0.76%-ს წელიწადში, ხოლო ვარფარინის გამოყენებისას - 0.86%-ს წელიწადში.

წინასწარ მოცემული ქვეჯგუფებისთვის მნიშვნელოვანი სისხლდენის შეფასების შედეგები, მათ შორის განსაზღვრული CHADS2 სკალის ქულით, ასაკით, სხეულის მასით, სქესით, თირკმელების ფუნქციის მდგომარეობით, ინსულტით ან ტიშ-ით ანამნეზში და შაქრიანი დიაბეტით, შეესაბამებოდა შედეგებს კვლევაში ჩართულ საერთო პოპულაციაში.

კვლევა AVERROES

კვლევაში AVERROES საერთო ჯამში 5598 პაციენტი, რომლებისთვის მკვლევარებმა შეუძლებლად ჩათვალეს К ვიტამინის ანტაგონისტის გამოყენება, რანდომიზებული იქნენ აპიქსაბანის 5 მგ დოზით ორჯერ დღე-ღამეში (ან 2.5 მგ ორჯერ დღე-ღამეში შერჩეულ პაციენტებში (6,4%), იხ. პარაგრაფი “გამოყენების წესი და დოზები“) ან ასმ-ს მისაღებად. ასმ-ს იყენებდნენ ერთხელ დღე-ღამეში დოზით 81 მგ (64%), 162 მგ (26,9%), 243 მგ (2,1%) ან 324 მგ (6,6%) მკვლევარის გადაწყვეტილებით. პაციენტები იღებდნენ საკვლევ მოქმედ ნივთიერებას საშუალოდ 14 თვის განმავლობაში. პაციენტების საშუალო ასაკი - 69.9 წელი, საშუალო ქულა CHADS2 სკალით - 2.0, პაციენტები ინსულტის ან ტიშ-ის ანამნეზით - 13.6%.

კვლევაში  AVERROES К ვიტამინის ანტაგონისტით მკურნალობის შეუძლებლობის გავრცელებული მიზეზებია  სნთ-ის საჭირო ინტერვალების მიღების შეუძლებლობა/მცირე ალბათობა (42.6%), პაციენტის მხრიდან К ვიტამინის ანტაგონისტით მკურნალობაზე უარი (37.4%), CHADS2 სკალით ქულა = 1 და К ვიტამინის ანტაგონისტით მკურნალობის რეკომენდაციის არარსებობა ექიმისგან (21.3%), ეჭვი, რომ პაციენტი დაიცავს К ვიტამინის ანტაგონისტის გამოყენების ინსტრუქციას (15%), ასევე პაციენტთან დაკავშირების სირთულე/სავარაუდო სირთულე  დოზის სასწრაფოდ შეცვლის აუცილებლობის შემთხვევაში (11.7%).

კვლევა AVERROES დროზე ადრე შეწყდა მონაცემთა მონიტორინგის დამოუკიდებელი კომიტეტის რეკომენდაციით, ინსულტებისა და სისტემური ემბოლიების სიხშირის აშკარა შემცირების გამო უსაფრთხოების მისაღები პროფილის თანხლებით.

კვლევაში  AVERROES არასასურველი რეაქციების გამო თერაპიის შეწყვეტის საერთო სიხშირე შეადგენდა 1.5%-ს აპიქსაბანისთვის და 1.3%-ს ასმ-სთვის.

კვლევაში აპიქსაბანმა აჩვენა სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი უკეთესი შედეგები ინსულტის (ჰემორაგიული, იშემიური ან დაუდგენელი ტიპის) და სისტემური ემბოლიის (იხ. პარაგრაფი 6) პროფილაქტიკის პირველადი საბოლოო წერტილების მიმართ ასმ-სთან შედარებით.

ცხრილი 6. ეფექტიანობის ძირითადი მაჩვენებლები წინაგულების ფიბრილაციის მქონე პაციენტებში კვლევაში AVERROES

	აპიქსაბანი N=2807 n (%/წელიწადი)	ასმ N=2791 n (%/წელიწადი)	რისკების თანაფარდობა (95%-იანი ს/ი)	p-მნიშვნელობა
ინსულტი ან სისტემური ემბოლია*	51 (1,62)	113 (3,63)	0,45(0,32, 0,62)	<0,0001
ინსულტი
იშემიური ან დაუდგენელი ტიპის	43 (1,37)	97 (3,11)	0,44(0,31, 0,63)
ჰემორაგიული	6 (0,19)	9 (0,28)	0,67(0,24, 1,88)
სისტემური ემბოლია	2 (0,06)	13 (0,41)	0,15(0,03, 0,68)
ინსულტი, სისტემური ემბოლია, მ/ი ან სიკვდილი სისხლძარღვოვანი გართულების მიზეზით *†	132 (4,21)	197 (6,35)	0,66(0,53, 0,83)	0,003
მიოკარდიუმის ინფარქტი	24 (0,76)	28 (0,89)	0,86(0,50, 1,48)
სიკვდილი სისხლძარღვოვანი გართულების მიზეზით	84 (2,65)	96 (3,03)	0,87(0,65, 1,17)
სიკვდილი ნებისმიერი მიზეზით†	111 (3,51)	140 (4,42)	0,79(0,62, 1,02)	0,068

* შეფასდა თანმიმდევრული კვლევების სტრატეგის გამოყენებით, რომელიც შემუშავდა კვლევაში I რიგის საერთო შეცდომის რისკის შესამცირებლად.

†  მეორადი საბოლოო წერტილი

მნიშვნელოვანი სისხლდენის განვითარების სიხშირეში სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი განსხვავება აპიქსაბანსა და ასმ-ს შორის არ იყო (იხ. ცხრილი 7). 

ცხრილი 7. სისხლდენის ეპიზოდები წინაგულების ფიბრილაციის მქონე პაციენტებში კვლევაში AVERROES

	აპიქსაბანი N=2798 n (%/წელიწადი)	ასმ N=2780 n (%/წელიწადი)	რისკების თანაფარდობა (95%-იანი ს/ი)	p-მნიშვნელობა
მნიშვნელოვანი*	45 (1,41)	29 (0,92)	1,54 (0,96, 2,45)	0,0716
ლეტალური შედეგით, n	5 (0,16)	5 (0,16)
ქალასშიდა, n	11 (0,34)	11 (0,35)
მნიშვნელოვანი+კლინიკურად მნიშვნელოვანი მცირე სისხლდენა†	140 (4,46)	101 (3,24)	1,38 (1,07, 1,78)	0,0144
ყველა	325 (10,85)	250 (8,32)	1,30 (1,10, 1,53)	0,0017

* მნიშვნელოვანი სისხლდენა განისაზღვრება თრომბოზისა და ჰემოსტაზის საერთაშორისო საზოგადოების (ISTH) კრიტერიუმების თანახმად.

†კლინიკურად მნიშვნელოვანი მცირე სისხლდენა

წინაგულების არასარქვლოვანი ფიბრილაციის მქონე პაციენტები მწვავე კორონარული სინდრომით ან/და გადატანილი პკჩ-ით

AUGUSTUS, ღია, რანდომიზებული, კონტროლირებული კვლევა, ორფაქტორული დიზაინით 2 2-ზე, მოიცავდა წინაგულების არასარქვლოვანი ფიბრილაციის მქონე 4614 პაციენტს მწვავე კორონარული სინდრომით (43%) ან/და გადატანილი პკჩ-ით (56%). ყველა პაციენტი იღებდა საბაზო თერაპიას P2Y12-ის ინჰიბიტორით (კლოპიდოგრელი: 90.3%), რომელიც დაინიშნა მკურნალობის ადგილობრივი სტანდარტების შესაბამისად.

პაციენტები რანდომიზებული იქნენ მწვავე კორონარული სინდრომის ან პკჩ-ის შემდეგ 14 დღის განმავლობაში ან ორჯერ დღე-ღამეში 5 მგ დოზით აპიქსაბანის (ორჯერ დღე-ღამეში 2.5 მგ, თუ შესრულდა დოზის შემცირების ორი ან მეტი კრიტერიუმი; პაციენტების 4.2% იღებდა უფრო დაბალ დოზას), ან K ვიტამინის ანტაგონისტის (Kვა) და/ან აცეტილსალიცილის მჟავას (ასმ) (81 მგ ერთხელ დღე-ღამეში) ან პლაცებოს. პაციენტების საშუალო ასაკი შეადგენდა 69.9 წელი, რანდომიზებულ პაციენტთა 94%-ს CHA2DS2-VASc სკალით ჰქონდა >2 ქულა, ხოლო 47%-ს HAS-BLED სკალით >3 ქულა. K ვიტამინის ანტაგონისტის ჯგუფში რანდომიზებული პაციენტებისთვის საერთაშორისო ნორმალიზებული თანაფარდობის მნიშვნელობების თერაპიულ დიაპაზონში არსეობის დროის წილი (სნთ 2-3) შეადგენდა 56%-ს, ამასთან დროის 32% სნთ-ის სამიზნე მნიშვნელობები თერაპიულ დიაპაზონზე დაბალი იყო და 12% თერაპიულ დიაპაზონზე მაღალი.

კვლევის AUGUSTUS ძირითად მიზანს წარმოადგენდა უსაფრთხოების შეფასება მნიშვნელოვანი სისხლდენის განვითარების თვალსაზრისით პირველადი საბოლოო წერტილით თრომბოზისა და ჰემოსტაზის საერთაშორისო საზოგადოების (International Society on Thrombosis and Haemostasis — ISTH) კრიტერიუმების ან კლინიკურად მნიშვნელოვანი მცირე სისხლდენის (კმმს) მიხედვით.  6 თვის შემდეგ მნიშვნელოვანი სისხლდენები ISTH კრიტერიუმებით ან კმმს განუვითარდა 241 პაციენტს (10.5%) აპიქსაბანის ჯგუფშ და 332 (14.7%) პაციენტს K ვიტამინის ანტაგონისტის ჯგუფში (ფარდობითი რისკი = 0.69, 95%-იანი ს/ი: 0.58, 082; ორმხრივი p-მნიშვნელობა <0.0001 არანაკლები ეფექტიანობისთვის და р-მნიშვნელობა <0.0001 უპირატესობის საჩვენებლად). K ვიტამინის ანტაგონისტის ჯგუფში, დამატებითმა ანალიზებმა თერაპიული დიაპაზონის მიხედვით ქვეჯგუფების გამოყენებით აჩვენა, რომ სისხლდენების ყველაზე მაღალი სიხშირე დაკავშირებული იყო მინიმალურ კვარტილობასთან თერაპიულ დიაპაზონში. სისხლდენების სიხშირე ერთნაირი იყო აპიქსაბანსა და თერაპიულ დიაპაზონში უმაღლეს კვარტილობასთან.

6 თვის შემდეგ მნიშვნელოვანი სისხლდენები ან კმმს ISTH კრიტერიუმებით  განუვითარდა  367 (16.1%) პაციენტს ასმ-ს ჯგუფში და 204 (9.0%) პაციენტს პლაცებოს ჯგუფში (ფარდობითი რისკი 1,88, 95%-იანი ს/ი: 1,58, 2,23; ორმხრივი р-მნიშვნელობა <0,0001).

კერძოდ, აპიქსაბანის ჯგუფის პაციენტებში მნიშვნელოვანი სისხლდენები ან კმმს განუვითარდა 157 (13.7%) და 84 (7.4%) პაციენტს შესაბამისად ასმ-ს ჯგუფში და პლაცებოს ჯგუფში. პაციენტებში, რომლებიც მკურნალობდნენ K ვიტამინის ანტაგონისტით, მძიმე სისხლდენები ან კმმს განუვითარდა 208 (18.5%) და 122 (10.8%) პაციენტს შესაბამისად, ასმ-ს ჯგუფში და პლაცებოს ჯგუფში.

მკურნალობის სხვა ეფექტები შეფასდა, როგორც კვლევის მეორადი მიზანი კომბინირებული საბოლოო წერტილებით.

მეორად საბოლოო წერტილს, რომელიც იყო კომბინირებული და მოიცავდა სიკვდილს ან განმეორებით ჰოსპიტალიზაციას, ადგილი ჰქონდა 541 (23,5%) და 632 (27,4%) პაციენტში შესაბამისად, აპიქსაბანის ჯგუფში და K ვიტამინის ანტაგონისტის ჯგუფში. სიკვდილი ან იშემიური მოვლენა (ინსულტი, მიოკარდიუმის ინფარქტი, სტენტის თრომბოზი ან სასწრაფო რევასკულარიზაცია) კომბინირებული საბოლოო წერტილის სახით აღენიშნა 170 (7,4%) და 182 (7,9%) პაციენტში შესაბამისად, აპიქსაბანის ჯგუფში და K ვიტამინის ანტაგონისტის ჯგუფში.

ასმ-ს და პლაცებოს შედარებისას კომბინირებული საბოლოო წერტილი, რომელიც ითვალისწინებდა სიკვდილს ან განმეორებით ჰოსპიტალიზაციას, ადგილი ჰქონდა 604 (26,2%) და 569 (24,7%) პაციენტში შესაბამისად, ასმ-ს ჯგუფში და პლაცებოს ჯგუფში. სიკვდილი ან იშემიური მოვლენა (ინსულტი, მიოკარდიუმის ინფარქტი, სტენტის თრომბოზი ან სასწრაფო რევასკულარიზაცია) კომბინირებული საბოლოო წერტილის სახით აღენიშნა 163 (7,1%) და 189 (8,2%) პაციენტში შესაბამისად, ასმ-ს ჯგუფში და პლაცებოს ჯგუფში.

პაციენტები, რომლებსაც უტარდებათ კარდიოვერსია

EMANATE - ღია მულტიცენტრული კვლევა 1500 პაციენტის მონაწილეობით, რომლებიც ადრე არ იღებდნენ პერორალურ ანტიკოაგულანტურ საშუალებებს ან იღებდნენ მათ 48 საათზე ნაკლები დროის განმავლობაში, და რომლებშიც დაგეგმილია კარდიოვერსია  წინაგულების არასარქვლოვანი ფიბრილაციის გამო. პაციენტები რანდომიზებული იქნენ თანაფარდობით 1:1 აპიქსაბანის ან ჰეპარინის და/(ან) K ვიტამინის ანტაგონისტის მიღების ჯგუფებში გულ-სისხლძარღვთა მოვლენების პროფილაქტიკისთვის. პაციენტებს ჩაუტარდათ ელექტრული ან(და) ფარმაკოლოგიური კარდიოვერსია დღე-ღამეში ორჯერ 5 მგ აპიქსაბანის სულ მცირე 5 დოზის (ან ორჯერ დღე-ღამეში 2.5 მგ ინდივიდუალურ შემთხვევებში (იხ. პარაგრაფი “გამოყენების წესი და დოზები“)) მიღების შემდეგ ან 10 მგ დამტვირთავი დოზის ან ინდივიდუალურ შემთხვევებში 5 მგ დამტვირთავი დოზის მიღებიდან სულ მცირე 2 საათის შემდეგ (იხ. პარაგრაფი “გამოყენების წესი და დოზები“), თუ კარდიოვერსიის ჩატარება საჭირო იყო უფრო ადრე. აპიქსაბანის ჯგუფში 342 პაციენტი იღებდა პრეპარატის დამტვირთავ დოზას (331 პაციენტმა მიიღო დოზა 10 მგ და 11 პაციენტმა მიიღო დოზა 5 მგ).

აპიქსაბანის ჯგუფში არ იყო რეგისტრირებული ინსულტების შემთხვევები (0%) (n=753), ხოლო ჰეპარინის ან/(და) K ვიტამინის ანტაგონისტის ჯგუფში რეგისტრირებული იყო ინსულტის 6 (0.80%) შემთხვევა (n=747; ფ/რ 0,00, 95%-იანი ს/ი 0,00, 0,64). ყველა მიზეზით სიკვდილს ადგილი ჰქონდა 2 პაციენტში აპიქსაბანის ჯგუფში და 1 პაციენტში (0.13%) ჰეპარინის ან/(და) K ვიტამინის ანტაგონისტის ჯგუფში. სისტემური ემბოლიის შემთხვევები რეგისტრირებული არ იყო.

მნიშვნელოვანი სისხლდენა და კმმს განვითარდა შესაბამისად, 3 (0,41%) და 11 (1,50%) პაციენტში აპიქსაბანის ჯგუფში და 6 (0,83%) და 13 (1,80%) პაციენტში ჰეპარინის ან/(და) K ვიტამინის ანტაგონისტის ჯგუფში. ამ ინტერვენციული კვლევით ნაჩვენებია აპიქსაბანის და ჰეპარინის ან/(და) K ვიტამინის ანტაგონისტის მსგავსი ეფექტიანობა და უსაფრთხოება პაციენტებში, რომლებსაც უტარდებათ კარდიოვერსია.

ღვთ-ის მკურნაალობა, ფათე-ის მკურნალობა და მორეციდივე ღვთ-ის და ფათე-ის პროფილაქტიკა (ვენური თრომბოემბოლიის მკურნალობა - ვთე-ის მკურნალობა)

კლინიკური კვლევების პროგრამა (AMPLIFY: აპიქსაბანის და ენოქსაპარინის/ვარფარინის შედარება, AMPLIFY-EXT: აპიქსაბანის და პლაცებოს შედარება) შემუშავდა აპიქსაბანის ეფექტიანობისა და უსაფრთხოების ჩვენების მიზნით ღვთ-ის ან/და ფათე-ის მკურნალობისას (AMPLIFY) და ხანგრძლივი მიღებისას ღვთ-ის და ფათე-ის რეციდივების პროფილაქტიკისთვის ღვთ-ის ან/და ფათე-ს ანტიკოაგულანტებით მკურნალობის 6-12 თვიანი კურსის შემდეგ (AMPLIFY-EXT). ორივე კვლევა წარმოადგენდა რანდომიზებულ ორმაგად ბრმა საერთაშორისო კვლევას პარალელურ ჯგუფებში კლინიკურად გამოხატული პროქსიმალური ღვთ-ის ან კლინიკურად გამოხატული ფათე-ს მქონე პაციენტებში. უსაფრთხოებისა და ეფექტიანობის შეფასების ყველა ძირითადი საბოლოო წერტილი შეფასდა დამოუკიდებელი კომიტეტის მიერ ბრმა მეთოდით.

კვლევა AMPLIFY

კვლევაში AMPLIFY საერთო ჯამში 5395 პაციენტი რანდომიზებული იქნა 7 დღის განმავლობაში ორჯერ დღე-ღამეში პერორალურად 10 მგ დოზით აპიქსაბანით მკურნალობის ჯგუფში, შემდეგ 6 თვის განმავლობაში ორჯერ დღე-ღამეში პერორალურად 5 მგ დოზით აპიქსაბანით, ან სულ მცირე 5 დღის განმავლობაში ორჯერ დღე-ღამეში კანქვეშ 1 მგ/კგ დოზით ენოქსაპარინით (სნთ-ის >2-ის მიღწევამდე) და 6 თვის განმავლოვაში პერორალურად ვარფარინის (სნთ-ის სამიზნე დიაპაზონი: 2.0-3.0) მიღების ჯგუფში.

პაციენტების საშუალო ასაკი შეადგენდა 56.9 წელს და რანდომიზებული პაციენტების 89.8%-ს ჰქონდა არაპროვოცირებული ვთგ-ის შემთხვევები.

ვარფარინის მიღების ჯგუფში რანდომიზებულ პაციენტებში თერაპიულ დიაპაზონში ყოფნის საშუალო დრო (სნთ: 2.0-3.0) შეადგენდა 60,9%-ს. აპიქსაბანმა აჩვენა კლინიკურად გამოხატული ვთგ-ის და ვთგ-ის მიზეზით ლეტალური  შედეგის რეციდივის სიხშირის შემცირება, კვლევითი ცენტრის თერაპიული დიაპაზონის სხვადასხვა მნიშვნელობებისას; კვლევითი ცენტრის მონაცემებით თერაპიული დიაპაზონის მაქსიმალური კვარტილში აპიქსაბანის და ენოქსაპარინის/ვარფარინის ფარდობითი რისკი შეადგენდა 0.79 (95%-იანი ს/ი: 0,39–1,61).

ამ კვლევაში ნაჩვენებია აპიქსაბანის არანაკლები ეფექტიანობა ენოქსაპარინთან/ვარფარინთან შედარებით კომბინირებული პირველადი საბოლოო წერტილის მიმართ, რომელიც გამოიხატებოდა მორეციდივე სიმპტომური ვთგ-ის (არალეტალური ღვთ ან არალეტალური ფათე) დადასტურებული საექსპერტო შეფასების ან ვთგ-ით გამოწვეული სიკვდილის დადასტურებული საექსპერტო შეფასების სახით (იხ. ცხრილი 8).  

ცხრილი 8. ეფექტიანობის შეფასების შედეგები კვლევაში AMPLIFY

	აპიქსაბანი N=2609 n (%)	ენოქსაპარინი/ ვარფარინი N=2635 n (%)	ფარდობითი რისკი (95%-იანი ს/ი)
ვთგ ან ვთგ-ით გამოწვეული სიკვდილი	59 (2,3)	71 (2,7)	0,84 (0,60, 1,18)*
ღვთ	20 (0,7)	33 (1,2)
ფათე	27 (1,0)	23 (0,9)
ვთგ-ით გამოწვეული სიკვდილი	12 (0,4)	15 (0,6)
ვთგ ან სიკვდილი ნებისმიერი მიზეზით	84 (3,2)	104 (4,0)	0,82 (0,61, 1,08)
ვთგ ან გულ-სისხლძარღვთა დაავადებით გამოწვეული სიკვდილი	61 (2,3)	77 (2,9)	0,80 (0,57, 1,11)
ვთგ, ვთგ-ით გამოწვეული სიკვდილი, მნიშვნელოვანი სისხლდენა	73 (2,8)	118 (4,5)	0,62 (0,47, 0,83)

* არანაკლებ, ენოქსაპარინი/ვარფარინთან შედარებით (p-მნიშვნელობა <0.0001)

ვთგ-ის პირველადი მკურნალობისას აპიქსაბანის ეფექტიანობა მსგავსი იყო პაციენტებში, რომლებსაც უტარდებოდათ ფათე-ის (ფართობითი რისკი: 0.9, 95%-იანი ს/ი 0.5–1.6) ან ღვთ-ის (ფართობითი რისკი: 0.8 , 95%-იანი ს/ი 0.5–1.3)  მკურნალობა. ასაკის, სქესის, სხეულის მასის ინდექსის (სმი), თირკმელების ფუნქციის, ინდექსური ფათე-ის გავრცელების მაჩვენებლის, ღვთ-ის დროს თრომბის ლოკალიზაციის და ჰეპარინის პარენტერალური შეყვანის შემდეგ გამოყოფილი სხვადასხვა ქვეჯგუფების პაციენტებში ეფექტიანობა ზოგადად მსგავსი იყო.

უსაფრთხოების შეფასების პირველადი საბოლოო წერტილი იყო მნიშვნელოვანი სისხლდენა. კვლევაში აპიქსაბანის უსაფრთხოების შეფასების პირველადი საბოლოო წერტილი სტატისტიკურად უკეთესი იყო, ვიდრე ენოქსაპარინის/ვარფარინის შემთხვევაში (ფარდობითი რისკი: 0.31, 95%-იანი სანდოობის ინტერვალი 0.17–0.55, p-მნიშვნელობა <0.0001) (იხ. ცხრილი 9).

ცხრილი 9. სისხლდენების შეფასების შედეგები კვლევაში AMPLIFY

	აპიქსაბანი N=2676 n (%)	ენოქსაპარინი/ ვარფარინი N=2689 n (%)	ფარდობითი რისკი (95%-იანი ს/ი)
მნიშვნელოვანი	15 (0,6)	49 (1,8)	0,31 (0,17, 0,55)
მნიშვნელოვანი + კლინიკურად მნიშვნელოვანი მცირე სისხლდენა	115 (4,3)	261 (9,7)	0,44 (0,36, 0,55)
უმნიშვნელო	313 (11,7)	505 (18,8)	0,62 (0,54, 0,70)
ყველა	402 (15,0)	676 (25,1)	0,59 (0,53, 0,66)

საექსპერტო შეფასებით დადასტურებული მნიშვნელოვანი სისხლდენებისა და ნებისმიერი ლოკალიზაციის კლინიკურად მნიშვნელოვანი მცირე სისხლდენის  სიხშირე ზოგადად უფრო დაბალი იყო აპიქსაბანის ჯგუფში ენოქსაპარინი/ვარფარინის ჯგუფთან შედარებით. საექსპერტო შეფასებით დადასტურებული სისხლდენა კუჭ-ნაწლავის ტრაქტიდან, კლასიფიცირებული ISTH კრიტერიუმებით როგორც მნიშვნელოვანი, რეგისტრირებულია 6 (0.2%) პაციენტში აპიქსაბანის ჯგუფშ და 17 (0.6%) პაციენტში, ენოქსაპარინის/ვარფარინის ჯგუფში.

კვლევა AMPLIFY-EXT

კვლევაში AMPLIFY-EXT საერთო ჯამში 2482 პაციენტი რანდომიზებული იქნა ორჯერ დღე-ღამეში პერორალურად 2.5 მგ დოზით აპიქსაბანის, ორჯერ დღე-ღამეში პერორალურად 5 მგ დოზით აპიქსაბანის ან 6-12 თვიანი კურსით ანტიკოაგულანტებით მკურნალობის საწყისი კურსის დასრულების შემდეგ 12 თვის განმავლობაში პლაცებოს მიღების ჯგუფებში. მათგან 836 (33.7%) პაციენტი კვლევაში AMPLIFY-EXT ჩართვამდე მონაწილეობდნენ კვლევაში AMPLIFY.

პაციენტების საშუალო ასაკი შეადგენს 56.7 წელს, და რანდომიზებული პაციენტების 91.7%-ს ჰქონდა არაპროვოცირებული ვთგ-ის შემთხვევები.

ამ კვლევაში აპიქსაბანის დოზირების ორივე რეჟიმს ჰქონდა სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი უპირატესობა პლაცებოსთან შედარებით პირველადი საბოლოო წერტილის მიმართ კლინიკურად გამოხატული ვთგ-ის რეციდივის (არალეტალური ღვთ ან არალეტალური ფათე) ან ნებისმიერი მიზეზით სიკვდილის სახით (იხ. ცხრილი 10).

ცხრილი 10. ეფექტიანობის შეფასების შედეგები კვლევაში AMPLIFY-EXT

	აპიქსაბანი	აპიქსაბანი	პლაცებო	ფარდობითი რისკი (95%-იანი სი)
	2,5 მგ (N=840)	5,0 მგ (N=813)	(N=829)	აპიქსაბანი 2,5 მგ პლაცებოსთან შედარებით	აპიქსაბანი 5,0 მგ პლაცებოსთან შედარებით
	n (%)
ვთგ-ის რეციდივი ან სიკვდილი ნებისმიერი მიზეზით	19 (2,3)	14 (1,7)	77 (9,3)	0,24 (0,15, 0,40)¥	0,19 (0,11, 0,33)¥
ღვთ*	6 (0,7)	7 (0,9)	53 (6,4)
ფათე*	7 (0,8)	4 (0,5)	13 (1,6)
სიკვდილი ნებისმიერი მიზეზი	6 (0,7)	3 (0,4)	11 (1,3)
ვთგ-ის რეციდივი ან სიკვდილი, გამოწვეული ვთგ-ით	14 (1,7)	14 (1,7)	73 (8,8)	0,19(0,11, 0,33)	0,20 (0,11, 0,34)
ვთგ-ის რეციდივი ან სიკვდილი, გამოწვეული გსდ-ით	14 (1,7)	14 (1,7)	76 (9,2)	0,18 (0,10, 0,32)	0,19 (0,11, 0,33)
არალეტალური ღვთ†	6 (0,7)	8 (1,0)	53 (6,4)	0,11 (0,05, 0,26)	0,15 (0,07, 0,32)
არალეტალური ფათე†	8 (1,0)	4 (0,5)	15 (1,8)	0,51 (0,22, 1,21)	0,27 (0,09, 0,80)
სიკვდილი, გამოწვეული ვთგ-ით	2 (0,2)	3 (0,4)	7 (0,8)	0,28 (0,06, 1,37)	0,45 (0,12, 1,71)

¥ p-მნიშვნელობა <0,0001

* კომბინირებულ საბოლოო წერტილში შემავალი ერთზე მეტი მოვლენის მქონე პაციენტებში დაფიქსირდა მხოლოდ პირველი მოვლენა (მაგალითად, თუ პაციენტს ჰქონდა ღვთ, შემდეგ კი ფათე, დაფიქსირდა მხოლოდ ღვთ).

†  ინდივიდუალურ შემთხვევებში შეიძლება რეგისტრირებული და წარმოდგენილი ყოფილიყო რამდენიმე მოვლენა ორივე კლასიფიკაციაში.

აპიქსაბანის ეფექტიანობა ვთგ-ის რეციდივის პროფილაქტიკაში უცვლელი დარჩა პაციენტების ყველა ქვეჯგუფში ასაკის, სქესის, სმი-ის და თირკმელების ფუნქციის მიუხედავად.

უსაფრთხოების შეფასების პირველად საბოლოო წერტილს წარმოადგენდა მნიშვნელოვანი სისხლდენა მკურნალობის პერიოდში. ამ კვლევაში აპიქსაბანის ორივე დოზისთვის მნიშვნელოვანი სისხლდენის განვითარების სიხშირე სტატისტიკურად არ განსხვავდებოდა პლაცებოს შემთხვევაში აღნიშნული სიხშირესგან. მნიშვნელოვანი სისხლდენების + კლინიკურად მნიშვნელოვანი მცირე სისხლდენების, უმნიშვნელო და ყველა სისხლდენის ჯგუფებს შორის სიხშირეში სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი განსხვავება ორჯერ დღე-ღამეში 2.5 მგ აპიქსაბანის და პლაცებოს ჯგუფებს შორის არ არის გამოვლენილი (იხ. ცხრილი 11).  

ცხრილი 11. სისხლდენების შეფასების შედეგები კვლევაში AMPLIFY-EXT

	აპიქსაბანი	აპიქსაბანი	პლაცებო	ფარდობითი რისკი (95%-იანი სი)
	2,5 მგ (N=840)	5,0 მგ (N=811)	(N=826)	აპიქსაბანი 2,5 მგ პლაცებოსთან შედარებით	აპიქსაბანი 5,0 მგ პლაცებოსთან შედარებით
		n (%)
მნიშვნელოვანი	2 (0,2)	1 (0,1)	4 (0,5)	0,49 (0,09, 2,64)	0,25 (0,03, 2,24)
მნიშვნელოვანი + კლინიკურად მნიშვნელოვანი მცირე სისხლდენა	27 (3,2)	35 (4,3)	22 (2,7)	1,20 (0,69, 2,10)	1,62 (0,96, 2,73)
უმნიშვნელო	75 (8,9)	98 (12,1)	58 (7,0)	1,26 (0,91, 1,75)	1,70 (1,25, 2,31)
ყველა	94 (11,2)	121 (14,9)	74 (9,0)	1,24 (0,93, 1,65)	1,65 (1,26, 2,16)

 

საექსპერტო შეფასებით დადასტურებული სისხლდენა კუჭ-ნაწლავის ტრაქტიდან, რომელიც  ISTH-ის კრიტერიუმებით კლასიფიცირებულია, როგორც მნიშვნელოვანი, რეგისტრირებულია 1 (0.1%) პაციენტში, რომელიც აპიქსაბანს იღებდა ორჯერ დღე-ღამეში დოზით 5 მგ, არ არის რეგისტრირებული ორჯერ დღე-ღამეში 2.5 მგ აპიქსაბანის მიღების ჯგუფში, და რეგისტრირებულია 1 (0.1%) პაციენტში, პლაცებოს ჯგუფში.

ბავშვები

სამკურნალო საშუალებების ევროპულმა სააგენტომ მოიხსნა ვალდებულება წარმოადგინოს  ელიქვისის კვლევების შედეგები ვენური ან არტერიული ემბოლიის ან თრომბოზის მქონე ბავშვთა ასაკის პაციენტების ერთ ან მეტ ქვეჯგუფში (ინფორმაცია ბავშვებში გამოყენების შესახებ იხ. პარაგრაფში “გამოყენების წესი და დოზები“). 

ფარმაკოკინეტიკა

შეწოვა

10 მგ-მდე დოზის პერორალურად მიღებისას აპიქსაბანის აბსოლუტური ბიოშეღწევადობა შეადგენს დაახლოებით 50%-ს. აპიქსაბანი სწრაფად შეიწოვება და მაქსიმალურ კონცენტრაციას (Cmax) აღწევს ტაბლეტის მიღებიდან 3-4 საათში. პრეპარატის მიღება 10 მგ დოზით არ ახდენს გავლენას AUC (პრეპარატის ექსპოზიცია სისხლის პლაზმაში ან მრუდქვეშა ფართობი “კონცენტრაცია-დრო“) ან Cmax მნიშვნელობაზე. ამიტომ, აპიქსაბანის მიღება შეიძლება საკვების მიღებისგან დამოუკიდებლად.

აპიქსაბანი 10 მგ-მდე დოზების დიაპაზონში ავლენს ხაზოვან ფარმაკოკინეტიკას, ანუ ზემოქმედების გაზრდა მიღებული დოზის პროპორციულად.   ³ 25 მგ დოზის მიღებისას აპიქსაბანის შეწოვა შეზღუდულია და ბიოშეღწევადობა შემცირებული. აპიქსაბანის ზემოქმედების პარამეტრები ხასიათდება დაბალი ან ზომიერი ინდივიდუალური ვარიაბელურობით: ვარიაციის კოეფიციენტი შესაბამისად, დაახლოებით 20% და 30%.

10 მგ დოზით აპიქსაბანის პერორალური მიღების შემდეგ, რომელიც მიიღება 30 მლ წყალში სუსპენდირებული 5 მგ-იანი 2 დაფშვნილი ტაბლეტის სახით, სამკურნალო საშუალების ზემოქმედების დონე იყო აპიქსაბანი 5 მგ-იანი 2 მთლიანი ტაბლეტის პერორალური მიღების მსგავსი. 10 მგ დოზით აპიქსაბანის პერორალური მიღების შემდეგ, რომელიც მიიღება 30 გ ვაშლის ფაფაში  დაფშვნილი  5 მგ-იანი 2 ტაბლეტის სახით, Cmax და AUC მნიშვნელობები შესაბამისად, 21%-ით და 16%-ით უფრო დაბალი იყო, ვიდრე 5 მგ-იანი 2 მთლიანი ტაბლეტის მიღების შემდეგ. ზემოქმედების დონის მსგავსი ცვლილება არ იყო კლინიკურად მნიშვნელოვანი.

60 მლ გლუკოზის 5%-იან წყალხსნარში სუსპენდირებული აპიქსაბანის 5 მგ-იანი დაფშვნილი ტაბლეტის ნაზოგასტრალური ზონდით შეყვანის შემდეგ, აპიქსაბანის ზემოქმედების დონე მსგავსია ზემოქმედების დონისა, რომელიც აღინიშნება სხვა კლინიკურ კვლევებში მონაწილე ჯანმრთელ პირებში, რომლებმაც პერორალურად ერთჯერადად მიიღეს აპიქსაბანის 5 მგ დოზირების ტაბლეტი.

აპიქსაბანის პროგნოზირებადი და დოზის პროპორციული ფარმაკოკინეტიკური პროფილის გათვალისწინებით ჩატარებულ კვლევებში მიღებული აპიქსაბანის ბიოშეღწევადობის შედეგები მოქმედია აპიქსაბანის უფრო დაბალი დოზების მიმართ.

განაწილება

ადამიანში სისხლის ცილებთან შეკავშირება შეადგენს დაახლოებით 87%-ს. განაწილების მოცულობა (Vss) შეადგენს დაახლოებით 21 ლიტრს.

ბიოტრანსფორმაცია

აპიქსაბანის საერთო კლირენსი შეადგენს დაახლოებით 3.3 ლ/სთ, ნახევარგამოყოფის პერიოდი - დაახლოებით 12 სთ-ს.

O-დემეთილირება და ჰიდროქსილირება 3-ოქსოპიპერიდინილის ნარჩენით წარმოადგენს აპიქსაბანის ბიოტრანსფორმაციის ძირითად გზებს. აპიქსაბანი მეტაბოლიზდება ძირითადად CYP3A4/5 იზოფერმენტის მონაწილეობით და ნაკლებად, CYP1A2, 2C8, 2C9, 2C19 და 2J2 იზოფერმენტებით. უცვლელი აპიქსაბანი წარმოადგენს ძირითად აქტიურ ნივთიერებას, რომელიც ცირკულირებს ადამიანის სისხლის პლაზმაში, ხოლო სისხლის დინებაში მოცირკულირე აქტიური მეტაბოლიტები არ არის დაფიქსირებული. აპიქსაბანი არის სატრანსპორტო ცილების, P-გლიკოპროტეინის (P-gp) და ძუძუს კიბოს რეზისტენტობის ცილის (BCRP) სუბსტრატი.

გამოყოფა

აპიქსაბანი გამოიყოფა ორგანიზმიდან რამდენიმე გზით. მიღებული დოზის დაახლოებით 25% ვლინდება მეტაბოლიტების სახით, ძირითადად განავალში. აპიქსაბანის თირკმლის ექსკრეცია შეადგენს საერთო კლირენსის დაახლოებით 27%-ს. ასევე, შესაძლებელია დამატებითი ექსკრეცია ნაღვლისა და უშუალოდ ნაწლავის მეშვეობით.

ხანდაზმული პაციენტები

ხანდაზმულ პაციენტებში (65 წელზე მეტი ასაკის) აღინიშნა აპიქსაბანის უფრო მაღალი კონცენტრაცია სისხლის პლაზმაში უფრო ახალგაზრდა პაციენტებთან შედარებით, ამასთან AUC-ის საშუალო მნიშვნელობები იყო დაახლოებით 32%-ით უფრო მაღალი, ხოლო Cmax-ის მნიშვნელობები არ განსხვავდებოდა.

თირკმელების ფუნქციის დარღვევა

თირკმელების ფუნქციის დარღვევა არ ახდენს გავლენას აპიქსაბანის მაქსიმალურ კონცენტრაციაზე სისხლის პლაზმაში. კრეატინინის კლირენსის შეფასების შედეგებზე დაყრდნობით გამოვლინდა, რომ აპიქსაბანის კონცენტრაციის ზრდა კორელირებს თირკმლის ფუნქციის დარღვევის ხარისხთან. თირკმლის ფუნქციის მსუბუქი ( კრეატინინის კლირენსი 51-80 მლ/წთ), ზომიერი (კრეატინინის კლირენსი 30-50 მლ/წთ) და მძიმე (კრეატინინის კლირენსი 15-29 მლ/წთ) დარღვევის მქონე პირებში აპიქსაბანის კონცენტრაცია სისხლის პლაზმაში (AUC) იზრდებოდა შესაბამისად, 16%, 29% და 44%-ით,  კრეატინინის ნორმალური კლირენსის მქონე პირებთან შედარებით. თირკმლის ფუნქციის დარღვევა არ ახდენდა გამოხატულ გავლენას სისხლის პლაზმაში აპიქსაბანის კონცენტრაციასა და  Xa-ფაქტორის აქტივობის ინჰიბირებას შორის ურთიერთკავშირზე.

თირკმელების დაავადების ტერმინალური სტადიის მქონე პაციენტებში აპიქსაბანის AUC მნიშვნელობა 36%-ით უფრო მაღალი იყო ჰემოდიალიზის შემდეგ დაუყოვნებლივ აპიქსაბანის ერთჯერადი 5 მგ დოზის მიღებისას თირკმელების ნორმალური ფუნქციის მქონე პაციენტებში AUC მნიშვნელობასთან შედარებით. ჰემოდიალიზი, რომელიც დაიწყო ორი საათის შემდეგ აპიქსაბანის ერთჯერადი 5 მგ დოზის მიღებიდან, ამცირებდა AUC  მნიშვნელობას 14%-ით თტდ-ს (თირკმლის ტერმინალური დაავადების) მქონე პაციენტებში, რაც შეესაბამებოდა აპიქსაბანის დიალიზურ კლირენსს 18 მლ/წთ. შესაბამისად, ჰემოდიალიზი, სავარაუდოდ, არ შეიძლება წარმოადგენდეს მკურნალობის ეფექტიან საშუალებას აპიქსაბანის დოზის გადაჭარბების დროს.

ღვიძლის ფუნქციის დარღვევა

კვლევაში, სადაც ღვიძლის ფუნქციის მსუბუქი დარღვევის მქონე 8 პაციენტი (A კლასი ჩაილდ-პიუს კლასიფიკაციის მიხედვით, ინდექსით 5 (n = 6) და 6 (n = 2)) და 8 პაციენტი ღვიძლის ფუნქციის ზომიერი დარღვევით (კლასი B ჩაილდ-პიუს კლასიფიკაციის მიხედვით, ინდექსით 7 (n =6) და 8 (n = 2)) შედარებული იყო 16 ჯანმრთელ მოხალისესთან საკონტროლო ჯგუფიდან, აპიქსაბანის 5 მგ ერთჯერადი დოზის ფარმაკოკინეტიკური და ფარმაკოდინამიკური პარამეტრები არ შეცვლილა ღვიძლის ფუნქციის დარღვევის მქონე პაციენტებში. ანტი-Xa-ფაქტორული აქტივობისა და სნთ-ის (საერთაშორისო ნორმალიზებული დრო) ცვლილებები იყო შედარებადი ღვიძლის ფუნქციის მსუბუქი და ზომიერი დარღვევის მქონე პაციენტებსა და ჯანმრთელ პირებს შორის.

სქესი

აპიქსაბანის ექსპოზიცია ქალებში დაახლოებით 18%-ით უფრო მაღალია, ვიდრე მამაკაცებში.

რასა და ეთნიკური წარმომავლობა

I ფაზის კვლევების დროს მიღებული შედეგები არ მიუთითებენ აშკარა განსხვავებაზე აპიქსაბანის ფარმაკოკინეტიკაში ევროპეოიდული, მონღოლური და ნეგროიდული რასების წარმომადგენლებს შორის. პოპულაციური ფარმაკოკინეტიკური ანალიზის შედეგები პაციენტებში, რომლებიც იღებდნენ აპიქსაბანს, ზოგადად შეესაბამებოდა I ფაზის კვლევების შედეგებს.

სხეულის მასა

120 კგ-ზე მეტი წონის პაციენტების სისხლის პლაზმაში აპიქსაბანის კონცენტრაცია დაახლოებით 30%-ით უფრო დაბალი იყო, ვიდრე 65-85 კგ მასის მქონე პაციენტებში, ხოლო 50 კგ-ზე ნაკლები წონის პაციენტებში ეს მაჩვენებელი დაახლოებით 30%-ით მაღალია.

ფარმაკოკინეტიკის და ფარმაკოდინამიკის პარამეტრების თანაფარდობა

ფარმაკოკინეტიკური/ფარმაკოდინამიკური თანაფარდობა სისხლის პლაზმაში აპიქსაბანის კონცენტრაციასა და რამდენიმე ფარმაკოდინამიკურ საბოლოო წერტილს შორის (Xa- ფაქტორის აქტივობის დათრგუნვა, სნთ, პდ, ანთდ) შეფასებული იყო პრეპარატის  სხვადასხვა დოზების მიღების შემდეგ ფართო დიაპაზონში (0.5 მგ-დან 50 მგ-მდე). ურთიერთკავშირი აპიქსაბანის კონცენტრაციასა და Xa-ფაქტორის აქტივობის დათრგუნვას შორის ყველაზე კარგად იყო აღწერილი ხაზოვანი მოდელის გამოყენებით. აპიქსაბანის ფარმაკოკინეტიკური/ფარმაკოდინამიკური პარამეტრების თანაფარდობა პაციენტებში შეესაბამებოდა ანალოგიურ მაჩვენებლებს ჯანმრთელ მოხალისეებში.

გამოყენების ჩვენება

ელიქვისი 2.5 მგ და 5 მგ

-   ინსულტისა და სისტემური ემბოლიის პროფილაქტიკა მოზრდილ პაციენტებში წინაგულების არასარქვლოვანი ფიბრილაციით (წასფ), რომლებსაც აქვთ ერთი ან რამდენიმე ისეთი რისკ-ფაქტორი, როგორიცაა გულის სიმპტომური უკმარისობა ფკ >II NYHA-ს (ნიუ-იორკის კარდიოლოგიური ასოციაციის) კლასიფიკაციით, არტერიული ჰიპერტენზია, ასაკი >75 წელი, შაქრიანი დიაბეტი, მანამდე გადატანილი ინსულტი ან ტრანზიტორული იშემიური შეტევა (ტიშ).

-   ღრმა ვენების თრომბოზის (ღვთ) და ფილტვის არტერიის თრომბოემბოლიის (ფათე) მკურნალობა, ასევე მორეციდივე ღვთ-ის და ფათე-ის პროფილაქტიკა  მოზრდილებში.

ელიქვისი 2.5 მგ

-   ვენური თრომბოემბოლური გართულებების (ვთგ) პროფილაქტიკა მოზრდილ პაციენტებში მენჯ-ბარძაყის ან მუხლის სახსრის გეგმიური ენდოპროთეზირების შემდეგ.

გამოყენების წესი და დოზები

დოზირების რეჟიმი

ინსულტის და სისტემური ემბოლიის პროფილაქტიკა პაციენტებში წინაგულების არასარქვლოვანი ფიბრილაციით (წასფ)

აპიქსაბანის რეკომენდებული დოზა შეადგენს 5 მგ-ს ორჯერ დღე-ღამეში.

დოზის შემცირება

პაციენტებისთვის წინაგულების არასარქვლოვანი ფიბრილაციით და სულ მცირე ორი შემდეგი რისკ-ფაქტორით - ასაკი  >80 წელი, წონა < 60 კგ ან სისხლის შრატში კრეატინინის კონცენტრაცია >1.5 მგ/დლ (133 მკმოლი/ლ) - შეადგენს 2.5 მგ-ს ორჯერ დღე-ღამეში.

თერაპია უნდა იყოს ხანგრძლივი.

ღვთ-ის მკურნალობა, ფათე-ის მკურნალობა და მორეციდივე ღვთ-ის და ფათე-ის პროფილაქტიკა (ვთგ-ის მკურნალობა)

მწვავე ღვთ-ის და ფათე-ის სამკურნალოდ აპიქსაბანის რეკომენდებული დოზა შეადგენს 10 მგ-ს პერორალურად ორჯერ დღე-ღამეში, პირველი 7 დღის განმავლობაში, შემდეგ 5 მგ პერორალურად ორჯერ დღე-ღამეში. არსებული სამედიცინო რეკომენდაციების შესაბამისად ხანმოკლე მკურნალობა (არანაკლებ 3 თვე) უნდა ეფუძნებოდეს დროებით რისკ-ფაქტორებს (მაგალითად, ახლახანს გადატანილი ქირურგიული ჩარევა, ტრავმა ან იმობილიზაცია).

მორეციდივე ღვთ-ის და ფათე-ის პროფილაქტიკისთვის აპიქსაბანის რეკომენდებული დოზა შეადგენს 2.5 მგ პერორალურად ორჯერ დღე-ღამეში. როდესაც ნაჩვენებია მორეციდივე ღვთ-ის და ფათე-ის პროფილაქტიკა პრეპარატის მიღება დოზით 2.5 მგ პერორალურად ორჯერ დღე-ღამეში უნდა დაიწყოთ ორჯერ დღე-ღამეში 5 მგ აპიქსაბანით ან სხვა ანტიკოაგულანტით მკურნალობის 6 თვიანი კურსის დასრულების შემდეგ, როგორც მითითებულია ქვემოთ წარმოდგენილ ცხრილში 12.

ცხრილი 12. რეკომენდებული დოზა (ვთგ-ის მკურნალობა)

	დოზირების რეჟიმი	მაქსიმალური სადღეღამისო დოზა
ღვთ-ის ან ფათე-ის მკურნალობა	10 მგ ორჯერ დღე-ღამეში პირველი 7 დღე	20 მგ
	შემდეგ 5 მგ ორჯერ დღე-ღამეში	10 მგ
მორეციდივე ღვთ-ის ან(და) ფათე-ის პროფილაქტიკა ღვთ-ის ან ფათე-ის მკურნალობის 6 თვიანი კურსის დასრულების შემდეგ.	2,5 მგ ორჯერ დღე-ღამეში	5 მგ

 

თერაპიის საერთო ხანგრძლივობა განისაზღვრება ინდივიდუალურად, მკურნალობის ეფექტიანობის გულდასმით შეფასების შემდეგ სისხლდენის განვითარების რისკთან შედარებით.

ვთგ-ის პროფილაქტიკა: მენჯ-ბარძაყის ან მუხლის სახსრის გეგმიური ენდოპროთეზირება

აპიქსაბანის რეკომენდებული დოზა შეადგენს 2.5 მგ-ს ორჯერ დღე-ღამეში. პირველი დოზა მიიღება ოპერაციიდან 12-24 საათის განმავლობაში.

მითითებულ ინტერვალში პრეპარატის მიღების დრო უნდა შეირჩეს ექიმების მიერ ვთგ-ის პროფილაქტიკის და ჩარევის შემდგომი სისხლდენის რისკისთვის ანტიკოაგულანტური თერაპიის ადრე დაწყების პოტენციული ეფექტიანობის საფუძველზე.

პაციენტებისთვის მენჯ-ბარძაყის სახსრის ენდოპროთეზირების შემდეგ

თერაპიის რეკომენდებული ხანგრძლივობა შეადგენს 32-38 დღეს.

პაციენტებისთვის მუხლის სახსრის ენდოპროთეზირების შემდეგ

თერაპიის რეკომენდებული ხანგრძლივობა შეადგენს 10-14 დღეს.

პრეპარატის მიღების გამოტოვება

პრეპარატის დოზის მიღების გამოტოვების შემთხვევაში პაციენტმა დაუყოვნებლივ უნდა მიიღოს ელიქვისი, შემდეგ კი გააგრძელოს მიღება ორჯერ დღე-ღამეში რეჟიმით.

პრეპარატის შეცვლა

პარენტერალური ანტიკოაგულანტებით თერაპიიდან ელიქვისზე (და პირიქით) გადასვლა შეიძლება შემდეგი დოზის დაგეგმილი მიღების დროს. ამ პრეპარატების ერთდროულად მიღება მიზანშეწონილი არ არის.

K ვიტამინის ანტაგონისტებით (Kვა) თერაპიიდან გადასვლა ელიქვისზე

პაციენტების გადაყვანისას K ვიტამინის ანტაგონისტებით (Kვა) თერაპიიდან ელიქვისზე, უნდა შეწყდეს ვარფარინის ან K ვიტამინის სხვა ანტაგონისტების მიღება და დაწყებული იქნას ელიქცისის მიღება, როდესაც საერთაშორისო ნორმალიზებული თანაფარდობის (სნთ) მნიშვნელობა იქნება <2.0.

გადასვლა ელიქვისით თერაპიიდან  K ვიტამინის ანტაგონისტზე

პაციენტების გადაყვანისას ელიქვისით თერაპიიდან K ვიტამინის ანტაგონისტზე ელიქვისის მიღება უნდა გაგრძელდეს K ვიტამინის ანტაგონისტით თერაპიის დაწყებიდან სულ მცირე ორი დღის განმავლობაში. ელიქვისისა და K ვიტამინის ანტაგონისტის ერთდროულად გამოყენებიდან 2 დღის შემდეგ უნდა განისაზღვროს სნთ ელიქვისის მიღების სქემით მომდევნო დოზის მიღებამდე. ელიქვისისა და K ვიტამინის ანტაგონისტის ერთდროულად მიღება უნდა გაგრძელდეს სნთ-ის ≥2.0 მნიშვნელობის მიღწევამდე.

პაციენტების განსაკუთრებული ჯგუფები

ბავშვები

ბავშვებსა და 18 წლამდე ასაკის მოზარდებში ელიქვისის გამოყენების უსაფრთხოება და ეფექტიანობა დადგენილი არ არის. მონაცემების არ მოიპოვება.

ხანდაზმული პაციენტები

წინაგულების არასარქვლოვანი ფიბრილაცია - პრეპარატის დოზის კორექტირება საჭირო არ არის, გარდა იმ შემთხვევებისა, როდესაც პაციენტის მდგომარეობიდან გამომდინარე საჭიროა დოზის შემცირება (იხ. პარაგრაფი “დოზის შემცირება“ პარაგრაფის “გამოყენების წესი და დოზები“ დასაწყისში).

ვთგ-ის პროფილაქტიკა და მკურნალობა - პრეპარატის დოზის კორექტირება საჭირო არ არის (იხ. პარაგრაფები “განსაკუთრებული მითითება“ და “ფარმაკოკინეტიკა“).

ღვიძლის ფუნქციის დარღვევების მქონე პაციენტები

ელიქვისის მიღება უკუნაჩვენებია პაციენტებისთვის ღვიძლის დაავადებებით კოაგულოპათიის და კლინიკურად მნიშვნელოვანი სისხლდენის განვითარების რისკის თანხლებით.

პრეპარატის მიღება არ არის რეკომენდებული ღვიძლის ფუნქციის მძიმე დარღვევების მქონე პაციენტებისთვის.

პრეპარატი სიფრთხილის ზომების დაცვით გამოიყენება პაციენტებში ღვიძლის ფუნქციის მსუბუქი ან ზომიერი დარღვევით (კლასი A და B ჩაილდ-პიუს კლასიფიკაციით). ღვიძლის ფუნქციის მსუბუქი ან ზომიერი დარღვევის მქონე პაციენტებში პრეპარატის დოზის კორექტირება საჭირო არ არის. 

ღვიძლის ფერმენტების მომატებული აქტივობის (ალტ/ასტ-ის ნორმის ზედა ზღვარზე ორჯერ მეტად მომატება) ან საერთო ბილირუბინის ნორმის ზედა ზღვარზე 1.5-ჯერ ან მეტად მომატების შემთხვევაში პაციენტები არ ჩართეს კლინიკურ კვლევაში. ამიტომ, პაციენტების ამ ჯგუფში, ელიქვისი გამოიყენება სიფრთხილის ზომების დაცვით (იხ. პარაგრაფები “გამოყენების წესი და დოზები“ და “ფარმაკოკინეტიკა“).

ელიქვისის მიღების დაწყებამდე საჭიროა ღვიძლის ფუნქციის გამოკვლევა.

პაციენტები თირკმელების უკმარისობით

-   თირკმელების ფუნქციის მსუბუქი ან ზომიერი დარღვევის მქონე პაციენტებთან დაკავშირებით გამოიყენება შემდეგი რეკომენდაციები: ვთგ-ის პროფილაქტიკა მენჯ-ბარძაყის და მუხლის სახსრის გეგმიური ენდოპროთეზირების შემდეგ (ვთგ-ის პროფილაქტიკა), ღვთ-ის  მკურნალობა, ფათე-ის მკურნალობა და მორეციდივე  ღვთ-ის და ფათე-ის პროფილაქტიკა (ვთგ-ის მკურნალობა) დოზის კორექტირებას არ საჭიროებს;

-   ინსულტის და სისტემური ემბოლიის პროფილაქტიკისთვის პაციენტებში წინაგულების არასარქვლოვანი ფიბრილაციით და შრატში კრეატინინის დონით >1.5 მგ/დლ (133 მკმოლი/ლ), >80 წლის ასაკთან ან <60 კგ წონასთან ერთად,  საჭიროა დოზის შემცირება 2.5 მგ ორჯერ დღე-ღამეში. დოზის შემცირების სხვა კრიტერიუმების (ასაკი, სხეულის მასა) არარსებობისას, დოზის კორექცია საჭირო არ არის.

თირკმელების ფუნქციის მძიმე დარღვევის მქონე პაციენტებში ( კრეატინინის კლირენსი 15-29მლ/წთ) გამოიყენება შემდეგი რეკომენდაციები:

- მენჯ-ბარძაყის ან მუხლის სახსრის გეგმიური ენდოპროთეზირების დროს (ვთგ-ის პროფილაქტიკა), ღვთ-ს სამკურნალოდ, ფათე-ის სამკურნალოდ და მორეციდივე ღვთ-ის და ფათე-ის (ვთგ-ის მკურნალობა) პროფილაქტიკისთვის, აპიქსაბანი უნდა იქნას გამოყენებული სიფრთხილის ზომების დაცვით;

- ინსულტის და სისტემური ემბოლიის პროფილაქტიკისთვის პაციენტებში წასფ-ით, პაციენტებმა უნდა მიიღონ აპიქსაბანის შემცირებული დოზა 2,5 მგ 2-ჯერ დღე-ღამეში.

არ არსებობს აპიქსაბანის გამოყენების კლინიკური გამოცდილება პაციენტებში კრეატინინის კლირენსით <15 მლ/წთ ან დიალიზზე მყოფ პაციენტებში, ამიტომ ამ ჯგუფის პაციენტებში პრეპარატის გამოყენება რეკომენდებული არ არის.

სხეულის მასა

წინაგულების არასარქვლოვანი ფიბრილაცია - პრეპარატის დოზის კორექტირება საჭირო არ არის, გარდა იმ შემთხვევებისა, როდესაც პაციენტის მდგომარეობიდან გამომდინარე საჭიროა დოზის შემცირება.

ვთგ-ის პროფილაქტიკა და მკურნალობა - პრეპარატის დოზის კორექტირება საჭირო არ არის.

სქესი

პრეპარატის დოზის კორექტირება საჭირო არ არის.

პაციენტები, რომლებსაც უტარდებათ კათეტერული აბლაცია (წასფ)

პაციენტებს შეუძლიათ გააგრძელონ აპიქსაბანის მიღება კათეტერული აბლაციის დროს (იხ. პარაგრაფები “უკუჩვენება“, “განსაკუთრებული მითითებები“ და “სამკურნალწამლო ურთიერთქმედება“).

პაციენტები, რომლებსაც ჩაუტარდათ კარდიოვერსია

წინაგულების არასარქვლოვანი ფიბრილაციის მქონე პაციენტებში, რომლებიც საჭიროებენ კარდიოვერსიას, შეიძლება აპიქსაბანით მკურნალობის დაწყება ან გაგრძელება.

პაციენტებში, რომლებიც ადრე არ ღებულობდნენ მკურნალობას ანტიკოაგულანტებით, მარცხენა წინაგულის თრომბოზის არსებობა უნდა გამოირიცხოს ვიზუალიზაციის კონტროლით (მაგალითად, ტრანსეზოფაგური ექოკარდიოგრაფია (ტეექოკგ) ან კომპიუტერული ტომოგრაფია (კტ)), კარდიოვერსიის ჩატარებამდე დადგენილი სამედიცინო მითითებების შესაბამისად.

პაციენტებში, რომლებიც იწყებენ აპიქსაბანით მკურნალობას, ადეკვატური ანტიკოაგულანტური მოქმედების უზრუნველსაყოფად უნდა იქნას გამოყენებული 5 მგ დოზა ორჯერ დღე-ღამეში არანაკლებ 2,5 დღის განმავლობაში (5 ერთჯერადი დოზა) კარდიოვერსის ჩატარებამდე (იხ. პარაგრაფი “ფარმაკოდინამიკა“). დოზა უნდა შემცირდეს 2.5 მგ აპიქსაბანამდე ორჯერ დღე-ღამეში არანაკლებ 2,5 დღის განმავლობაში (5 ერთჯერადი დოზა), თუ პაციენტი აკმაყოფილებს პრეპარატის დოზის შემცირების კრიტერიუმებს (იხ. ზემოთ ქვეპუნქტები “დოზის შემცირება“ და “პაციენტები თირკმელების უკმარისობით“).

თუ კარდიოვერსია საჭიროა აპიქსაბანის 5 დოზის მიღებამდე, უნდა იქნას გამოყენებული საწყისი დამტვირთავი დოზა 10 მგ, შემდეგ 5 მგ ორჯერ დღე-ღამეში. დამტვირთავი დოზა უნდა შემცირდეს 5 მგ-მდე და შემდეგ 2.5 მგ-მდე ორჯერ დღე-ღამეში, თუ პაციენტი აკმაყოფილებს დოზის შემცირების კრიტერიუმებს. საწყისი დამტვირთავი დოზა უნდა იქნას მიღებული კარდიოვერსიამდე მინიმუმ 2 საათით ადრე.

ყველა პაციენტისთვის, რომლებსაც უტარდებათ კარდიოვერსია, მის ჩატარებამდე აუცილებელია დადასტურების მიღება იმის შესახებ, რომ პაციენტი ღებულობდა აპიქსაბანს დანიშნულების მიხედვით. მკურნალობის დანიშვნისა და მისი ხანგრძლივობის გადაწყვეტილების მიღებისას აუცილებელია გათვალისწინებული იქნას დადგენილი რეკომენდაციები ანტიკოაგულანტების გამოყენების შესახებ პაციენტებში, რომლებსაც უტარდებათ კარდიოვერსია.

პაციენტები წასფ-ით და მწვავე კორონარული სინდრომით (მკს) და/ან პერკუტანული კორონარული ჩარევით (პკჩ)

არსებობს აპიქსაბანით რეკომენდებული დოზებით მკურნალობის შეზღუდული გამოცდილება  წასფ-ის მქონე პაციენტებში პრეპარატის ანტიაგრეგანტებთან ერთად კომბინაციაში გამოყენებისას პაციენტებში მკს-ით და/ან პაციენტებში, რომლებსაც ჩაუტარდათ პკჩ ჰემოსტაზის მიღწევის შემდეგ (იხ. პარაგრაფები “განსაკუთრებული მითითება“, “ფარმაკოდინამიკა“).

მიღების წესი

პერორალურად მისაღებად, საკვების მიღებისგან დამოუკიდებლად.  

ელიქვისის ტაბლეტები უნდა გადაყლაპოთ წყლის მიყოლებით.

პაციენტებისთვის, რომლებსაც არ შეუძლიათ ტაბლეტების მთლიანად გადაყლაპვა, ელიქვისის ტაბლეტები შეიძლება დაიფშვნას და სუსპენდირებული იქნას წყალში, გლუკოზის 5%-იან წყალხსნარში ან ვაშლის წვენში ან შერეული იქნას ვაშლის ფაფაში უშუალოდ მიღების წინ. ალტერნატივის სახით, ელიქვისის ტაბლეტები შეიძლება დაიფშვნას და სუსპენდირებული იქნას 60 მლ წყალში ან გლუკოზის 5%-იან წყალხსნარში და მიღებული სუსპენზია დაუყოვნებლივ იქნას შეყვანილი ნაზოგასტრალური ზონდის საშუალებით.

ელიქვისის დაფშვნილ ტაბლეტებში მოქმედი ნივთიერება სტაბილურია 4 საათამდე პერიოდში წყალში, გლუკოზის 5%-იან წყალხსნარში, ვაშლის წვენში ან ვაშლის ფაფაში.

გვერდითი მოქმედება

მოკლე მონაცემები უსაფრთხოების პროფილის შესახებ

ჩატარდა აპიქსაბანის უსაფრთხოების შემსწავლელი III ფაზის 7 კლინიკური კვლევა, რომელიც მოიცავდა 21000-ზე მეტ პაციენტს: 5000-ზე მეტი პაციენტი ვთგ-ის პროფილაქტიკის კვლევებში, 11000-ზე მეტი პაციენტი წასფ-ის კვლევებში და 4000-ზე მეტი პაციენტი - ვთგ-ის მკურნალობის კვლევებში, გამოყენების საშუალო დრო შეადგენდა შესაბამისად 20 დღეს, 1.7 წელს და 221 დღეს (იხ. პარაგრაფი “ფარმაკოდინამიკა“).  

ხშირი არასასაურველი რეაქცია იყო სიხლდენა, სისხლჩაქცევა, ცხვირიდან სისხლდენა და ჰემატომა (იხ. არასასურველი რეაქციების პროფილი და მათი სიხშირე ჩვენების მიხედვით ცხრილში 2).

ვთგ-ის პროფილაქტიკის  კვლევებში არასასურველი რეაქციები საერთო ჯამში აღინიშნა პაციენტების 11%-ში, დღე-ღამეში ორჯერ 2.5 მგ დოზით აპიქსაბანის მიღების ჯგუფში. აპიქსაბანის გამოყენებისას სისხლდენასთან დაკავშირებული არასასურველი რეაქციების საერთო სიხშირე შეადგენდა 10%-ს აპიქსაბანის კვლევებში ენოქსაპარინთან შედარებით.

წასფ-ის კვლევებში აპიქსაბანის გამოყენებისას სისხლდენებთან დაკავშირებული არასასურველი რეაქციების საერთო სიხშირე შეადგენდა 24.3%-ს ვარფარინთან შესადარებელ აპიქსაბანის კვლევაში, და 9.6%-ს აცეტილსალიცილის მჟავასთან შესადარებელ აპიქსაბანის კლევაში. ვარფარინთან შესადარებელ აპიქსაბანის კვლევაში კუჭ-ნაწლავიდან მნიშვნელოვანი სისხლდენების განვითარების სიხშირე ISTH კრიტერიუმებით (მათ შორის სიხლდენები კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის ზედა და ქვედა ორგანოებში და რექტალური სისხლდენა) აპიქსაბანის გამოყენებისას შეადგენდა 0,76%-ს წელიწადში. თვალშიდა მნიშვნელოვანი სისხლდენის განვითარების სიხშირე ISTH კრიტერიუმებით აპიქსაბანის მიღებისას შეადგენდა 0.18%-ს წელიწადში.

ვთგ-ის  მკურნალობის კვლევებში აპიქსაბანის გამოყენებისას სისხლდენით გამოწვეული არასასურველი რეაქციების გამოვლენის საერთო სიხშირე შეადგენდა 15.6% ენოქსაპარინთან/ვარფარინთან შესადარებელ აპიქსაბანის კვლევაში და 13.3%-ს პლაცებოსთან შესადარებელ აპიქსაბანის კვლევაში (იხ. პარაგრაფი “ფარმაკოდინამიკა“).

არასასურველი რეაქციების სიხშირის რაოდენობრივი კრიტერიუმები და არასასურველი რეაქციების კლასიფიკაცია სისტემათა და ორგანოთა კლასიფიკაციის და მათი გამოვლენის სიხშირის შესაბამისად (გვერდითი მოვლენების სიხშირე განისაზღრება შემდეგი კრიტერიუმების შესაბამისად: ძალიან ხშირად (≥ 1/10), ხშირად (≥1/100 - <1/10), არც ისე ხშირად (≥1/1000 - < 1/100), იშვიათად (≥1/10000 -  <1/1000), ძალიან იშვიათად (<1/10000), უცნობია (არსებული მონაცემების საფუძველზე შეფასება შეუძლებელია).

გვერდითი მოქმედება ინსულტისა და სისტემური ემბოლიის პროფილაქტიკისას მოზრდილ პაციენტებში წასფ-ით ერთი ან რამდენიმე რისკ-ფაქტორით (წასფ)

ხშირად (>1/100-<1/10):

- ანემია

- თვალშიდა სისხლჩაქცევა (კონიუნქტივალური სისხლჩაქცევის ჩათვლით)

- სისხლდენა, ჰემატომა

- ჰიპოტენზია (პროცედურის შემდგომი ჰიპოტენზიის ჩათვლით)

- სისხლდენა ცხვირიდან

- გულისრევა

- სისხლდენა კნტ-ში

- რექტალური სისხლდენა, სისხლდენა ღრძილებიდან

- სისხლში გამაგლუტამილტრანსფერაზას დონის მომატება

- ჰემატურია

- სისხლჩაქცევა

არც ისე ხშირად (≥1/1000 - < 1/100)

- თრომბოციტოპენია

- ჰიპერმგრძნობელობა, ალერგიული შეშუპება და ანაფილაქსია

- კანის ქავილი

- სისხლჩაქცევა თავის ტვინში†

- სისხლდენა მუცლის ღრუში

- სისხლიანი ღებინება

- ჰემოროიდული სისხლდენა

- სისხლდენა პირის ღრუდან

- განავალში უცვლელი სისხლის არსებობა

- ღვიძლის ფუნქციის ბიოქიმიური მაჩვენებლების ნორმიდან გადაცდენა, ასპარტატამინოტრანსფერაზას აქტივობის მომატება, სისხლში ტუტე ფოსფატაზას დონის მომატება, სისხლში ბილირუბინის დონის მომატება

- სისხლში ალანინამინოტრანსფერაზას დონის მომატება

- კანზე გამონაყარი

- პათოლოგიური ვაგინალური სისხლდენები, უროგენიტალური სისხლდენები

- სისხლდენა შეყვანის ადგილზე

- დადებითი ტესტი ფარულ სისხლდენაზე

- სისხლჩაქცევა პროცედურის შემდეგ (მათ შორის ჰემატომა პროცედურის შესრულების შემდეგ, სისხლდენა ჭრილობიდან, ჰემატომა სისხლძარღვის პუნქციის ადგილზე და სისხლდენა კათეტერის ჩადგმის ადგილზე), გამონადენი ჭრილობიდან, სისხლდენა ჭრილობის ადგილზე (მათ შორის ჰემატომა ჭრილობის ადგილზე), ინტრაოპერაციული სისხლდენა

- ტრავმული სისხლდენა

- ალოპეცია

იშვიათად (≥1/10,000 - <1/1,000):

- სისხლდენა სასუნთქი გზებიდან

- რეტროპერიტონეალური სისხლდენა

- კუნთოვანი სისხლდენა

ძალიან იშვიათად (<1/10000):

- მულტიფორმული ერითემა

უცნობია (არსებული მონაცემების საფუძველზე შეფასება შეუძლებელია)

- ანგიონევროზული შეშუპება

- კანის ვასკულიტი

გვერდითი მოქმედება ღვთ-ის და ფათე-ის მკურნალობისას და მორეციდივე ღვთ-ის და ფათე-ის პროფილაქტიკისას (ვთგ-ის მკურნალობა)

ხშირად (>1/100-<1/10):

- ანემია

- თრომბოციტოპენია

- სისხლდენა, ჰემატომა

- ცხვირიდან სისხლდენა

- გულისრევა

- სისხლდენა პირის ღრუდან

- სისხლდენა კუჭ-ნაწლავის ტრაქტიდან

- რექტალური სისხლდენა, სისხლდენა ღრძილებიდან

- სისხლში გამაგლუტამილტრანსფერაზას დონის მომატება

- სისხლში ალანინამინოტრანსფერაზას დონის მომატება

- კანზე გამონაყარი

- ჰემატურია

- პათოლოგიური ვაგინალური სისხლდენა, უროგენიტალური სისხლდენები

- სისხლჩაქცევა

არც ისე ხშირად (>1/1000-<1/100):

- ჰიპერმგრძნობელობა, ალერგიული შეშუპება და ანაფილაქსია

- კანის ქავილი

- თვალშიდა სისხლჩაქცევა (მათ შორის კონიუნქტივალური სისხლჩაქცევა)

- ჰიპოტენზია (მათ შორის ჰიპოტენზია პროცედურის შემდეგ)

- სისხლიანი ღებინება

- ჰემოროიდული სისხლდენა

- განავალში უცვლელი სისხლის არსებობა

- ღვიძლის ფუნქციის ბიოქიმიური მაჩვენებლების ნორმიდან გადაცდენა, ასპარტატამინოტრანსფერაზას აქტივობის მომატება, სისხლში ტუტე ფოსფატაზას დონის მომატება, სისხლში ბილირუბინის დონის მომატება

- კუნთოვანი სისხლდენა

- სისხლდენა შეყვანის ადგილზე

- დადებითი ანალიზი ფარულ სისხლდენაზე

- სისხლჩაქცევა პროცედურის შემდეგ (მათ შორის ჰემატომა პროცედურის შესრულების შემდეგ, სისხლდენა ჭრილობიდან, ჰემატომა სისხლძარღვის პუნქციის ადგილზე და სისხლდენა კათეტერის ჩადგმის ადგილზე), გამონადენი ჭრილობიდან, სისხლდენა ჭრილობის ადგილზე (მათ შორის ჰემატომა ჭრილობის ადგილზე), ინტრაოპერაციული სისხლდენა

- ტრავმული სისხლდენა

- ალოპეცია

იშვიათად (≥1/10000 -  <1/1000):

- სისხლჩაქცევა თავის ტვინში†

- სისხლდენა სასუნთქი გზებიდან

უცნობია (არსებული მონაცემების საფუძველზე შეფასება შეუძლებელია):

- ანგიონევროზული შეშუპება - სისხლდენა მუცლის ღრუში

- მულტიფორმული ერითემა

- ვასკულიტის კანის ფორმა

გვერდითი მოქმედება ვთგ-ის პროფილაქტიკისას მოზრდილ პაციენტებში მენჯ-ბარძაყის ან მუხლის სახსრის გეგმიური ენდოპროთეზირების შემდეგ (ვთგ-ის პროფილაქტიკა)

ხშირად (>1/100-<1/10):

- ანემია

- სისხლდენა, ჰემატომა

- გულისრევა

- სისხლჩაქცევა

არც ისე ხშირად (>1/1000-<1/100):

- თრომბოციტოპენია

- კანის ქავილი

- ჰიპოტენზია (მათ შორის ჰიპოტენზია პროცედურის დროს)

- სისხლდენა ცხვირიდან

- სისხლდენა კუჭ-ნაწლავის ტრაქტიდან

- განავალში უცვლელი სისხლის არსებობა

- ღვიძლის ფუნქციის ბიოქიმიური მაჩვენებლების ნორმიდან გადაცდენა, ასპარტატამინოტრანსფერაზას აქტივობის მომატება, სისხლში ტუტე ფოსფატაზას დონის მომატება, სისხლში ბილირუბინის დონის მომატება

- გამაგლუტამილტრანსფერაზას დონის მომატება

- სისხლში ალანინამინოტრანსფერაზას დონის მომატება

- ჰემატურია

- პათოლოგიური ვაგინალური სისხლდენები, უროგენიტალური სისხლდენები

- სისხლჩაქცევა პროცედურის შემდეგ (მათ შორის ჰემატომა პროცედურის შესრულების შემდეგ, სისხლდენა ჭრილობიდან, ჰემატომა სისხლძარღვის პუნქციის ადგილზე და სისხლდენა კათეტერის ჩადგმის ადგილზე), გამონადენი ჭრილობიდან, სისხლდენა ჭრილობის ადგილზე (მათ შორის ჰემატომა ჭრილობის ადგილზე), ინტრაოპერაციული სისხლდენა

იშვიათად (≥1/10000 -  <1/1000):

- ჰიპერმგრძნობელობის რეაქციები, ალერგიული შეშუპება და ანაფილაქსია

- თვალშიდა სისხლჩაქცევა (მათ შორის კონიუნქტივალური სისხლჩაქცევა)

- სისხლიანი ღებინება

- რექტალური სისხლდენა, სისხლჩაქცევა ღრძილებიდან

- კუნთოვანი სისხლდენა

- ალოპეცია

უცნობია (არსებული მონაცემების საფუძველზე შეფასება შეუძლებელია):

- ანგიონევროზული შეშუპება - სისხლჩაქცევა თავის ტვინში†

- სისხლდენა მუცლის ღრუში

- სისხლდენა სასუნთქი გზებიდან

- ჰემოროიდული სისხლდენა

- სისხლდენა პირის ღრუდან

- რეტროპერიტონეალური სისხლდენა

- კანზე გამონაყარი

- სისხლდენა შეყვანის ადგილზე

- დადებითი ანალიზი ფარულ სისხლდენაზე

- ტრავმული სისხლდენა

- მულტიფორმული ერითემა

- ვასკულიტის კანის ფორმა

†ტერმინი “სისხლჩაქცევა თავის ტვინში“ აერთიანებს ყველა სახის ქალასშიდა ან ინტრასპინალურ სისხლდენას (მაგალითად, ჰემორაგიული ინსულტი ან ბაზალურ ბირთვში, სისხლჩაქცევა ნათხემში, სუბდურალური ან პარკუჭშიდა სისხლდენა).

აპიქსაბამის გამოყენება შეიძლება დაკავშირებული იყოს ნებისმიერი ქსოვილიდან ან ორგანოდან ფარული ან აქტიური სისხლდენის მომატებულ რისკთან, რომელიც შეიძლება გახდეს პოსტჰემორაგიული ანემიის მიზეზი. მისი სიმპტომები და სიმძიმის ხარისხი დამოკიდებული იქნება სისხლდენის ლოკალიზაციაზე და ხარისხზე.

უკუჩვენება

-   ჰიპერმგრძნობელობა მოქმედი ნივთიერების ან ნებისმიერი დამხმარე ნივთიერების მიმართ, რომელიც ჩამოთვლილია პარაგრაფში “შემადგენლობა“.

-კლინიკურად გამოხატული აქტიური სისხლდენა

-   ღვიძლის დაავადება, რომელსაც თან ახლავს კოაგულოპათია და სისხლდენის განვითარების კლინიკურად მნიშვნელოვანი რისკი (იხ. პარაგრაფი “ფარმაკოკინეტიკა“)

-   დაზიანება ან მდგომარეობა, რომელიც განიხილება მნიშვნელოვანი სისხლდენის გამოხატულ რისკის ფაქტორად, მაგალითად კნტ-ის აქტიური ან ბოლო დროს განვითარებული წყლული, ავთვისებიანი ახალწარმონაქმნები სისხლდენის მაღალი რისკით, თავის ტვინის ან ზურგის ტვინის ბოლოდროინდელი დაზიანება, ახლო წარსულში გადატანილი ოპერაცია თავის ტვინზე, ზურგის ტვინზე ან თვალებზე, ბოლოდროინდელი ქალასშიდა სისხლდენა, საყლაპავის ვენების ცნობილი ვარიკოზული გაგანიერება ან მასზე ეჭვის არსებობა, სისხლძარღვების განვითარების არტერიოვენური პათოლოგიები, სისხლძარღვთა ანევრიზმები ან ზურგისტვინის ან ინტრაცერებრულ სისხლძარღვთა პათოლოგიური მდგომარეობები

-   ნებისმიერ ანტიკოაგულანტურ საშუალებასთან, მაგალითად, არაფრაქციული ჰეპარინთან (აფჰ), დაბალმოლეკულური წონის ჰეპარინებთან (ენოქსაპარინი, დალტეპარინი და სხვა), ჰეპარინის წარმოებულებთან (ფონდაპარინუქსი და სხვა), პერორალურ ანტიკოაგულანტებთან (ვარფარინი, რივაროქსაბანი, დაბიგატრანი და სხვა) ერთდროული გამოყენება, გარდა ანტიკოაგულანტული თერაპიის შეცვლის სიტუაციებისა (იხ. პარაგრაფი “გამოყენების წესი და დოზები“), როდესაც აფჰ შეიყვანება  დოზებში, რომლებიც აუცილებელია ცენტრალური ვენური ან არტერიული კათეტერის გამტარიანობის უზრუნველსაყოფად, ან აფჰ გამოიყენება  კათეტერული აბლაციის დროს წინაგულების ფიბრილაციის მკურნალობისას (იხ. პარაგრაფები “განსაკუთრებული მითითებები“, “სამკურნალწამლო ურთიერთქმედება“).

სამკურნალწამლო ურთიერთქმედება

CYP3A4-ის და P-gp-ის ინჰიბიტორები

აპიქსაბანის ერთდროულად მიღება კეტოკონაზოლთან (400 მგ ერთხელ დღე-ღამეში), რომელიც არის როგორც CYP3A4-ის, ასევე P-gp-ის ძლიერი ინჰიბიტორი, იწვევდა აპიქსაბანის AUC საშუალო მნიშვნელობის გაზრდას 2-ჯერ და აპიქსაბანის Cmax საშუალო მნიშვნელობის გაზრდას 1,6-ჯერ.

აპიქსაბანის გამოყენება არ არის რეკომენდებული პაციენტებში, რომლებსაც უტარდებათ სისტემური მკურნალობა CYP3A4-სა და P-gp-ის ძლიერი ინჰიბიტორებით, როგორიცაა აზოლის სოკოს საწინააღმდეგო საშუალებები (მაგალითად, კეტოკონაზოლი, იტრაკონაზოლი, ვორიკონაზოლი და პოზაკონაზოლი) და აივ პროტეაზას ინჰიბიტორები (მაგალითად, რიტონავირი) (იხ. პარაგრაფი “განსაკუთრებული მითითება“).

მოსალოდნელია, რომ აქტიური ნივთიერებები, რომლებიც არ წარმოადგენს CYP3A4-ისა და P-gp-ის ძლიერ ინჰიბიტორებს (მაგალითად, ამიოდარონი, კლარითრომიცინი, დილთიაზემი, ფლუკონაზოლი, ნაპროქსენი, ქინიდინი, ვერაპამილი), ნაკლებად გაზრდიან პლაზმაში აპიქსაბანის კონცენტრაციას. არ არის საჭირო აპიქსაბანის დოზის კორექცია იმ პრეპარატებთან ერთად გამოყენებისას, რომლებიც არ წარმოადგენენ CYP3A4-ისა და P-gp- ის ძლიერ ინჰიბიტორებს. მაგალითად, დილთიაზემი (დოზით 360 მგ ერთხელ დღე-ღამეში), რომელიც ითვლება CYP3A4-ის ზომიერ ინჰიბიტორად და P-gp-ის სუსტ ინჰიბიტორად, იწვევს აპიქსაბანის AUC საშუალო მნიშვნელობების 1.4-ჯერ ზრდას და Cmax საშუალო მნიშვნელობის 1.3-ჯერ ზრდას. ნაპროქსენი (500 მგ, ერთჯერადი დოზა), რომელიც არის P-gp-ის ინჰიბიტორი, მაგრამ არ ახდენს CYP3A4-ის ინჰიბირებას, ზრდის აპიქსაბანის AUC და Cmax საშუალო მნიშვნელობების შესაბამისად, 1.5 და 1.6-ჯერ. კლარითრომიცინი (დოზით 500 მგ ორჯერ დღე-ღამეში), P-gp-ის ინჰიბიტორი და CYP3A4-ის ძლიერი ინჰიბიტორი, იწვევდა აპიქსაბანის AUC-ისა და Cmax-ის საშუალო მნიშვნელობების ზრდას შესაბამისად 1.6 და 1.3-ჯერ.

CYP3A4-ის და P-gp-ის ინდუქტორები

აპიქსაბანის ერთდროულმა გამოყენებამ რიფამპიცინთან - CYP3A4-ისა და P-gp-ის ძლიერ ინდუქტორთან - გამოიწვია აპიქსაბანის AUC-ისა და Cmax-ის საშუალო მნიშვნელობების შემცირება შესაბამისად 54% და 42%-ით. აპიქსაბანის ერთდროულად გამოყენება CYP3A4-ისა და P-gp-ის სხვა ძლიერ ინდუქტორებთან (მაგალითად, ფენიტოინთან, კარბამაზეპინთან, ფენობარბიტალთან ან კრაზანას პრეპარატებთან) შეიძლება ასევე იწვევდეს აპიქსაბანის კონცენტრაციის დაქვეითებას სისხლის პლაზმაში. ასეთ სამკურნალო საშუალებებთან ერთად გამოყენებისას აპიქსაბანის დოზის კორექცია საჭირო არ არის, მაგრამ პაციენტებში, რომლებიც ერთდროულად იღებენ სისტემურ თერაპიას CYP3A4 და P-gp-ის ძლიერი ინდუქტორებით, აპიქსაბანი სიფრთხილით უნდა იქნას გამოყენებული ვთგ-ის პროფილაქტიკისთვის მენჯ-ბარძაყის ან მუხლის სახსრის გეგმიური ენდოპროთეზირების შემდეგ, ინსულტის და სისტემური ემბოლიის პროფილაქტიკისთვის წასფ-ის მქონე პაციენტებში და მორეციდივე ღვთ-ისა და ფათე-ის პროფილაქტიკისთვის.

აპიქსაბანის გამოყენება არ არის რეკომენდებული ღვთ-ისა და ფათე-ის მკურნალობისათვის პაციენტებში, რომლებიც იღებენ თანმხლებ სისტემურ მკურნალობას CYP3A4-ის და P- gp-ის ძლიერი ინდუქტორებით, რადგან მისი ეფექტიანობა შეიძლება შემცირებული იყოს.

ანტიკოაგულანტები, თრომბოციტების აგრეგაციის ინჰიბიტორები, სუსი/სნუსი და აასს

სისხლდენის მაღალი რისკის გამო, ნებისმიერ სხვა ანტიკოაგულანტთან ერთდროულად მიღება უკუნაჩვენებია, გარდა ანტიკოაგულანტით მკურნალობის შეცვლის, განსაკუთრებული შემთხვევებისა, როდესაც აფჰ გამოიყენება ცენტრალური ვენური ან არტერიული კათეტერის გამტარიანობის უზრუნველსაყოფად, ან როდესაც აფჰ გამოიყენება კათეტერული აბლაციის დროს წინაგულების ფიბრილაციის სამკურნალოდ (იხ. პარაგრაფი “უკუჩვენება“).

ენოქსაპარინის (40 მგ ერთჯერადად) და აპიქსაბანის (5 მგ ერთჯერადად) ერთდროულად გამოყენების შემდეგ დაფიქსირდა ადიტიური ანტი-Xa- ფაქტორული ეფექტი.

აპიქსაბანის მიღებისას ასმ-სთან დოზით 325 მგ ერთხელ დღე-ღამეში ფარმაკოკინეტიკური ან ფარმაკოდინამიკური ურთიერთქმედების ნიშნები არ გამოვლენილა. აპიქსაბანის ერთდროულად გამოყენებისას კლოპიდოგრელთან (75 მგ ერთხელ დღე-ღამეში), 75 მგ დოზით კლოპიდოგრელის და 162 მგ დოზით ასმ-ს კომბინაციასთან, ან პრასუგრელთან (60 მგ, ხოლო შემდეგ 10 მგ ერთხელ დღე-ღამეში) ერთად I ფაზის კვლევებში არ დაფიქსირებულა სისხლდენის ხანგრძლივობის მნიშვნელოვანი ზრდა ან თრომბოციტების აგრეგაციის შემდგომი დათრგუნვა აპიქსაბანის გარეშე ანტითრომბოციტული საშუალებების გამოყენებასთან შედარებით. სისხლის შედედების მაჩვენებლების (პდ, სნთ და ანთდ) ზრდა შეესაბამებოდა მხოლოდ აპიქსაბანის გამოყენების ეფექტს.

P-gp ინჰიბიტორის ნაპროქსენის (500 მგ) გამოყენება ზრდიდა აპიქსაბანის AUC და Cmax საშუალო მნიშვნელობებს შესაბამისად, 1.5 და 1.6-ჯერ. აღინიშნებოდა სისხლის შედედების ანალიზების შედეგების შესაბამისი ზრდა აპიქსაბანის მიღებისას. არ ყოფილა დაფიქსირებული ნაპროქსენის ეფექტების ცვლილებები თრომბოციტების აგრეგაციაზე, რომელიც გამოწვეული იყო არაქიდონის მჟავათი, და არ დაფიქსირებულა სისხლდენის დროის კლინიკურად მნიშვნელოვანი ზრდა აპიქსაბანისა და ნაპროქსენის ერთდროულად გამოყენების შემდეგ.

მიუხედავად ამ მონაცემებისა, ზოგიერთ პაციენტს შეიძლება ჰქონდეს უფრო გამოხატილი ფარმაკოდინამიკური რეაქცია აპიქსაბანის სხვა ანტითრომბოციტულ პრეპარატებთან ერთთდროულად მიღების შემთხვევაში. აპიქსაბანი სიფრთხილით უნდა იქნას გამოყენებული სუსი/სნუსი, არასტეროიდულ ანთების საწინააღმდეგო საშუალებებთან (აასს), ასმ და/ან P2Y12-ის ინჰიბიტორებთან კომბინაციაში, რადგან ეს სამკურნალო საშუალებები ჩვეულებრივ ზრდის სისხლდენის რისკს (იხ. პარაგრაფი “განსაკუთრებული მითითება“).

არსებობს პრეპარატის თრომბოციტების აგრეგაციის სხვა ინჰიბიტორებთან (როგორიცაა GPIIb/IIIa რეცეპტორის ანტაგონისტები, დიპირიდამოლი, დექსტრანი ან სულფინპირაზონი) ან თრომბოლიზურებთან ერთდროული გამოყენების შეზღუდული გამოცდილება. ვინაიდან მსგავსი პრეპარატები ზრდის სისხლდენის რისკს, მათი ერთდროულად გამოყენება აპიქსაბანთან არ არის რეკომენდებული (იხ. პარაგრაფი “განსაკუთრებული მითითება“).

სხვა თანმხლები თერაპია

აპიქსაბანის ატენოლოლთან ან ფამოტიდინთან ერთდროულად მიღებისას არ აღინიშნა   რაიმე კლინიკურად მნიშვნელოვანი ფარმაკოკინეტიკური ან ფარმაკოდინამიკური ურთიერთქმედება. 10 მგ დოზით აპიქსაბანის და 100 მგ დოზით ატენოლოლის ერთდროულად გამოყენება არ ახდენდა კლინიკურად მნიშვნელოვან მოქმედებას აპიქსაბანის ფარმაკოკინეტიკაზე. ორი პრეპარატის ერთად მიღების შემდეგ, აპიქსაბანის AUC და Cmax საშუალო მნიშვნელობები იყო 15%-ით და 18%-ით უფრო დაბალი, ვიდრე მხოლოდ აპიქსაბანის მიღებისას. 10 მგ დოზით აპიქსაბანის და 40 მგ დოზით ფამოტიდინის ერთდროულად მიღება არ ახდენდა გავლენას აპიქსაბანის AUC ან Cmax მნიშვნელობებზე. აპიქსაბანის გავლენა სხვა სამკურნალო საშუალებებზე

 In vitro კვლევებში აპიქსაბანი არ აინჰიბირებდა CYP1A2, CYP2A6, CYP2B6, CYP2C8, CYP2C9, CYP2D6 ან CYP3A4 იზოფერმენტების აქტივობას (IC50 (ინჰიბირების 50%-იანი კოეფიციენტი) >45 მკმ ) და ახდენდა სუსტ მაინჰიბირებელ ეფექტს CYP2C19 -ის აქტივობაზე (IC50 >20 მკმ) ისეთი კონცენტრაციების დროს, რომლებიც მნიშვნელოვნად აღემატებოდნენ პაციენტებში დაფიქსირებულ მაქსიმალურ კონცენტრაციას პლაზმაში. აპიქსაბანი არ აინდუცირებდა CYP1A2-ს, CYP2B6-ს და CYP3A4/5-ს 20 მკმ-მდე კონცენტრაციებში. ამასთან დაკავშირებით მოსალოდნელია, რომ ერთდროულად გამოყენებისას აპიქსაბანი არ მოახდენს გავლენას იმ სამკურნალო საშუალებების მეტაბოლურ კლირენსზე, რომელთა მეტაბოლიზმშიც მონაწილეობენ ეს იზოფერმენტები. აპიქსაბანი არ არის P-gp-ის მნიშვნელოვანი ინჰიბიტორი. ჯანმრთელი მოხალისეების მონაწილეობით ჩატარებულ კვლევებში, როგორც აღწერილია ქვემოთ, აპიქსაბანი მნიშვნელოვნად არ ცვლიდა დიგოქსინის, ნაპროქსენისა და ატენოლოლის ფარმაკოკინეტიკას.

დიგოქსინი

აპიქსაბანის (20 მგ ერთხელ დღე-ღამეში) და P-gp სუბსტრატის - დიგოქსინის (0.25 მგ ერთხელ დღე-ღამეში) ერთდროულად გამოყენებისას დიგოქსინის AUC ან Cmax მნიშვნელობები არ იცვლებოდა. აქედან გამომდინარე, აპიქსაბანი არ აინჰიბირებს შუამავლურ P-gp სუბსტრატების ტრანსპორტს.

ნაპროქსენი

აპიქსაბანის (10 მგ) და ნაპროქსენის (500 მგ დოზით), ხშირად გამოყენებადი აასს-ის, ერთჯერადი დოზების ერთდროულად გამოყენება არ ახდენდა რაიმე გავლენას ნაპროქსენის AUC-ის ან Cmax-ის მნიშვნელობებზე.

ატენოლოლი

აპიქსაბანის (10 მგ) და ატენოლოლის (100 მგ დოზით), ხშირად გამოყენებადი ბეტა- ბლოკერის,  ერთჯერადი დოზების ერთდროულად გამოყენება არ ახდენდა გავლენას ატენოლოლის ფარმაკოკინეტიკაზე.

აქტივირებული ნახშირი

აქტივირებული ნახშირის მიღება ამცირებს აპიქსაბანის ექსპოზიციას.

განსაკუთრებული მითითება

სისხლდენის რისკი

როგორც სხვა ანტიკოაგულანტების შემთხვევაში, პაციენტებში, რომლებიც იღებენ აპიქსაბანს, საჭიროა გულდასმით დაკვირვება სისხლდენის ნიშნების გამოვლენის თვალსაზრისით. სისხლდენის მაღალ რისკთან დაკავშირებული მდგომარეობებისას პრეპარატის გამოყენება რეკომენდებულია სიფრთხილის ზომების დაცვით. ძლიერი სისხლდენის შემთხვევაში აპიქსაბანი უნდა მოიხსნას (იხ. პარაგრაფები “გვერდითი მოვლენები“ და “დოზის გადაჭარბება“).

მიუხედავად იმისა, რომ აპიქსაბანით თერაპია არ საჭიროებს სისხლში მისი კონცენტრაციის მუდმივ მონიტორინგს, ზოგჯერ შეიძლება მიზანშეწონილი იყოს ანტი-Xa-ფაქტორული აქტივობის ანალიზის ჩატარება დაკალიბრების რაოდენობრივი ანალიზის მეთოდით იმ იშვიათ შემთხვევებში, როდესაც აპიქსაბანის ზემოქმედების მონაცემები შეიძლება ხელს უწყობდეს კლინიკური გადაწყვეტილებების მიღებას, მაგალითად, დოზის გადაჭარბების და გადაუდებელი ოპერაციის დროს.

არსებობს პრეპარატი, რომელსაც შეუძლია აპიქსაბანის ანტი-Xa-ფაქტორული აქტივობის განეიტრალება.

ურთიერთქმედება ჰემოსტაზზე გავლენის მქონე სხვა სამკურნალო საშუალებებთან

სისხლდენის მაღალი რისკის გამო ნებისმიერ სხვა ანტიკოაგულანტთან კომბინირებული გამოყენება უკუნაჩვენებია.

აპიქსაბანის ანტითრომბოციტულ პრეპარატებთან ერთდროულად გამოყენება ზრდის სისხლდენის რისკს (იხ. პარაგრაფი “სამკურნალწამლო ურთიერთქმედება“).

სეროტონინის უკუმიტაცების სელექციური ინჰიბიტორების (სუსი), სეროტონინი-ნორეპინეფრინის უკუმიტაცების ინჰიბიტორების (სნუსი) ან არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებების, მათ შორის აცეტილსალიცილის მჟავას, ერთდროულად მიღებისას თერაპიის დაწყება საჭიროა სიფრთხილის ზომების დაცვით.

ქირურგიული ჩარევის შემდეგ არ არის რეკომენდებული თრომბოციტების აგრეგაციის სხვა ინჰიბიტორების მიღება აპიქსაბანთან ერთად (იხ. პარაგრაფი “სამკურნალწამლო ურთიერთქმედება“).

წინაგულების ფიბრილაციის და ისეთი მდგომარეობების დროს, რომლებიც ცალსახად მოითხოვს ერთი ან ორი ანტითრომბოციტული საშუალებით მკურნალობას, ასეთი თერაპიის აპიქსაბანთან კომბინირებამდე საჭიროა პოტენციური სარგებელისა და რისკის თანაფარდობის გულდასმით შეფასება.

წინაგულების ფიბრილაციის მქონე პაციენტების კლინიკურ კვლევაში ასმ-ს დამატება ზრდის მნიშვნელოვანი სისხლდენის რისკს აპიქსაბანის შემთხვევაში 1.8%-დან წელიწადში 3.4%-მდე წელიწადში, ვარფარინის შემთხვევაში - 2.7%-დან წელიწადში 4.6%-მდე წელიწადში. ამ კლინიკურ კვლევაში ორმაგი ანტიაგრეგანტული თერაპიის ერთდროულად გამოყენება იყო შეზღუდული (2.1%) (იხ. პარაგრაფი “ფარმაკოდინამიკა“).

კლინიკურ კვლევაში ჩართული იყვნენ წინაგულების ფიბრილაციის მქონე პაციენტები მკს- ით და/ან პკჩ-ით, ხოლო P2Y12 ინჰიბიტორით, ასმ-ით ან მის გარეშე და პერორალური ანტიკოაგულანტით (აპიქსაბანით ან K ვიტამინის ანტაგონისტით) მკურნალობის დაგეგმილმა პერიოდმა შეადგინა 6 თვე. პაციენტებში, რომლებიც იღებდნენ აპიქსაბანს,  ასმ-ს ერთდროულად მიღებამ გაზარდა თრომბოზის და ჰემოსტაზის საერთაშორისო საზოგადოების (International Society on Thrombosis and Haemostasis  - ISTH) კლასიფიკაციით მნიშვნელოვანი სისხლდენის ან  კლინიკურად მნიშვნელოვანი მცირე სისხლდენების რისკი, წელიწადში 16.4%-დან წელიწადში 33.1%-მდე (იხ. პარაგრაფი “ფარმაკოდინამიკა“).

კლინიკურ კვლევაში მაღალი რისკის მქონე პაციენტებში მწვავე კორონარული სინდრომის შემდეგ წინაგულების ფიბრილაციის გარეშე მრავალი თანმხლები კარდიოლოგიური და არაკარდიოლოგიური დაავადებებით, რომლებიც ღებულობდნენ ასმ-ს ან ასმ-სა და კლოპიდოგრელის კომბინაციას, აღინიშნებოდა ISTH თანახმად მნიშვნელოვანი სისხლდენის რისკის მნიშვნელოვანი ზრდა აპიქსაბანის გამოყენების დროს (5.13% წელიწადში), პლაცებოსთან შედარებით (2.04% წელიწადში).

თრომბოლიზური საშუალებების გამოყენება მწვავე იშემიური ინსულტის სამკურნალოდ

არსებობს თრომბოლიზური საშუალებების გამოყენების ძალიან შეზღუდული გამოცდილება მწვავე იშემიური ინსულტის სამკურნალოდ პაციენტებში, რომლებიც ღებულობდნენ აპიქსაბანს (იხ. პარაგრაფი “სამკურნალწამლო ურთიერთქმედება“).

პაციენტები გულის ხელოვნური  სარქველებით

აპიქსაბანის გამოყენების უსაფრთხოება და ეფექტიანობა არ არის შესწავლილი პაციენტებში გულის ხელოვნური სარქველებით წინაგულების ფიბრილაციით ან მის გარეშე. ამიტომ, ამ ჯგუფის პაციენტებში აპიქსაბანის გამოყენება არ არის რეკომენდებული.

ანტიფოსფოლიპიდური სინდრომის მქონე პაციენტები

პირდაპირი მოქმედების პერორალური ანტიკოაგულანტები (პმპაკ), მათ შორის აპიქსაბანი, არ არის რეკომენდებული პაციენტებში თრომბოზით ანამნეზში, რომლებსაც დადგენილი აქვთ ანტიფოსფოლიპიდური სინდრომის დიაგნოზი. კერძოდ, პაციენტებში სამი ანალიზის  დადებითი შედეგით ანტიფოსფოლიპიდურ სინდრომზე (ანალიზები მგლურას ანტიკოაგულანტზე, კარდიოლიპინის მიმართ ანტისხეულებზე და β2- გლიკოპროტეინ I -ის მიმართ ანტისხეულებზე) პმპაკ-ის გამოყენებით მკურნალობას შეიძლება თან ახლდეს მორეციდივე თრომბოზული მოვლენების განვითარების სიხშირის მატება K ვიტამინის ანტაგონისტებით თერაპიასთან შედარებით.

ქირურგიული ჩარევები და ინვაზიური პროცედურები

აპიქსაბანის მიღება უნდა შეწყდეს მინიმუმ 48 საათით ადრე გეგმიურ ოპერაციამდე ან ინვაზიურ პროცედურამდე სისხლდენის ზომიერი ან მაღალი რისკით. ეს ასევე ეხება ჩარევებს, რომლებშიც კლინიკურად მნიშვნელოვანი სისხლდენის შესაძლებლობა არ არის გამორიცხული ან რომლებშიც სისხლდენის რისკი იქნება მიუღებელი.

აპიქსაბანის მიღება უნდა შეწყდეს მინიმუმ 24 საათით ადრე გეგმიურ ოპერაციამდე ან ინვაზიურ პროცედურებამდე სისხლდენის დაბალი რისკით. ეს ეხება ჩარევებს, რომლებშიც მოსალოდნელია, რომ ნებისმიერი სისხლდენა იქნება მინიმალური, მისი ლოკალიზაციიდან გამომდინარე არაკრიტიკული ან ადვილად კონტროლირებადი.

თუ ოპერაციის ან ინვაზიური პროცედურის გადადება არ არის შესაძლებელი, უნდა იქნას დაცული სათანადო სიფრთხილე, სისხლდენის გაზრდილი რისკის გათვალისწინებით. სისხლდენის ეს რისკი უნდა შეფასდეს ჩარევის გადაუდებლობიდან გამომდინარე.

აპიქსაბანის მიღება უნდა განახლდეს ინვაზიური პროცედურის ან ქირურგიული ჩარევის შემდეგ რაც შეიძლება მალე, თუ კლინიკური მდგომარეობა იძლევა ამის საშუალებას, და, ამასთან ერთად, თუ მიღწეულია ადეკვატური ჰემოსტაზი (იხილეთ პარაგრაფი “გამოყენების წესი და დოზები“).

პაციენტებში, რომლებსაც უტარდებათ კათეტერული აბლაცია წინაგულების ფიბრილაციის სამკურნალოდ, აპიქსაბანით მკურნალობის შეწყვეტა საჭირო არ არის (იხ. პარაგრაფები “გამოყენების წესი და დოზები“, “უკუჩვენება“, “სამკურნალწამლო ურთიერთქმედება“).

მკურნალობის დროებით შეწყვეტა

ანტიკოაგულანტების, მათ შორის აპიქსაბანის, მიღების შეწყვეტა აქტიური სისხლდენის, გეგმიური ოპერაციის ან ინვაზიური პროცედურების გამო, აყენებს პაციენტებს თრომბოზის გაზრდილი რისკის ქვეშ. თავიდან უნდა იქნას აცილებული თერაპიის წყვეტა და, თუ რაიმე მიზეზით აუცილებელია აპიქსაბანით ანტიკოაგულანტული თერაპიის დროებით შეწყვეტა, ის უნდა განახლდეს რაც შეიძლება მალე.

სპინალური/ეპიდურული ანესთეზია ან პუნქცია

ნეიროაქსიალური ანესთეზიის (სპინალური ან ეპიდურული ანესთეზიის) ან სპინალური/ ეპიდურული პუნქციის ჩატარების დროს პაციენტები, რომლებიც იღებენ ანტითრომბოციტულ საშუალებებს თრომბოემბოლური გართულებების პროფილაქტიკისათვის, იმყოფებიან ეპიდურული ან ზურგის ჰემატომის წარმოქმნის რისკის ჯგუფში, რამაც შეიძლება გამოიწვიოს ხანგრძლივი ან შეუქცევადი დამბლა. ასეთი მოვლენების წარმოქმნის რისკი შეიძლება გაიზარდოს მუდმივი ეპიდურული კათეტერების პოსტოპერაციული გამოყენების დროს ან ჰემოსტაზზე მოქმედი სამკურნალო საშუალებების ერთდროული გამოყენებისას. აუცილებელია აპიქსაბანის პირველი დოზის მიღებამდე მინიმუმ 5 საათით ადრე მუდმივი ეპიდურული ან ინტრათეკალური კათეტერების მოხსნა. სისხლდენის რისკი ასევე შეიძლება გაიზარდოს ტრავმული ან განმეორებითი ეპიდურული ან სპინალური პუნქციის დროს. პაციენტები ხშირად უნდა გააკონტროლონ ნევროლოგიური დარღვევების ნიშნების და სიმპტომების გამოვლენის მიზნით (მაგალითად, ფეხების დაბუჟება ან სისუსტე, ნაწლავის ან შარდის ბუშტის დისფუნქცია). ნევროლოგიური აშლილობის გამოვლენის შემთხვევაში საჭიროა დიაგნოზის სწრაფად დადგენა და მკურნალობა. ნეიროაქსიალურ ჩარევამდე ექიმმა უნდა შეაფასოს პოტენციური სარგებელი და რისკი პაციენტებისათვის, რომლებიც იღებენ ანტიკოაგულანტულ მკურნალობას ან მიიღებენ მას თრომბოზის პროფილაქტიკისთვის.

აპიქსაბანის გამოყენების კლინიკური გამოცდილება მუდმივი ინტრათეკალური ან ეპიდურული კათეტერების გამოყენებისას არ არსებობს. ასეთი აუცილებლობის შემთხვევაში და აპიქსაბანის ზოგადი ფარმაკოკინეტიკური მახასიათებლებიდან გამომდინარე, უნდა იქნას დაცული 20-30 საათიანი ინტერვალი (ანუ,  ნახევარგამოყოფის 2-ჯერადი პერიოდი) აპიქსაბანის ბოლო დოზასა და კათეტერის მოხსნის შორის, და ასევე კათეტერის მოცილების წინ უნდა იქნას გამოტოვებული არანაკლებ ერთი დოზისა. აპიქსაბანის შემდეგი დოზა შეიძლება იქნას გამოყენებული კათეტერის მოხსნიდან არანაკლებ 5 საათის შემდეგ. ისევე, როგორც ყველა ახალი ანტიკოაგულანტის გამოყენების შემთხვევაში, ნეიროაქსიალური ბლოკადის დროს აპიქსაბანის გამოყენების გამოცდილება შეზღუდულია, ამიტომ ამ შემთხვევაში რეკომენდებულია უკიდურესი სიფრთხილის დაცვა.

ჰემოდინამიურად არასტაბილური პაციენტები ფათე-ით ან პაციენტები, რომლებსაც ესაჭიროებათ თრომბოლიზისი ან ფილტვის ემბოლექტომია

იმის გამო, რომ აპიქსაბანის უსაფრთხოება და ეფექტიანობა არ არის დადგენილი პაციენტებში ჰემოდინამიურად არასტაბილური ფილტვის არტერიის თრომბოემბოლიით ან პაციენტებში, რომლებსაც შეიძლება ჩაუტარდეთ თრომბოლიზისი ან ფილტვის ემბოლექტომია, აპიქსაბანის გამოყენება არაფრაქციული ჰეპარინის ნაცვლად ამ კლინიკურ სიტუაციებში რეკომენდებული არ არის.

აქტიურად პროგრესირებადი ავთვისებიანი ახალწარმონაქმნების მქონე პაციენტები

აქტიურად პროგრესირებადი ავთვისებიანი ახალწარმონაქმნების მქონე პაციენტები შეიძლება ექვემდებარებოდნენ როგორც ვენური თრომბოემბოლიის, ასევე სისხლდენის წარმოქმნის მაღალ რისკს. აპიქსაბანის გამოყენების განხილვისას ღვთ-ს ან ფათე-ს სამკურნალოდ ავთვისებიანი ახალწარმონაქმნების მქონე პაციენტებში, უნდა ჩატარდეს სარგებელისა და რისკის თანაფარდობის გულდასმით შეფასება (იხ. პარაგრაფი “უკუჩვენება“).

თირკმელების ფუნქციის დარღვევის მქონე პაციენტები

შეზღუდული კლინიკური მონაცემები მიუთითებს იმაზე, რომ აპიქსაბანის კონცენტრაცია სისხლის პლაზმაში იზრდება თირკმელების ფუნქციის მძიმე დარღვევის მქონე პაციენტებში (კრეატინინის კლირენსი 15-29 მლ/წთ), რამაც შეიძლება გამოიწვიოს სისხლდენის რისკის გაზრდა. ვთგ-ის პროფილაქტიკისთვის მენჯ-ბარძაყის ან მუხლის სახსრის გეგმიური ენდოპროთეზირების დროს (ვთგ-ის პროფილაქტიკა), ღვთ-ის-მკურნალობის, ფათე-ის მკურნალობისა და მორეციდივე ღვთ-სა და ფათე-ის  პროფილაქტიკისთვის (ვთგ მკურნალობა) აპიქსაბანი სიფრთხილით უნდა იქნას გამოყენებული პაციენტებში თირკმელების ფუნქციის მძიმე დარღვევით (კრეატინინის კლირენსი 15-29 მლ/წთ).

ინსულტისა და სისტემური ემბოლიის პროფილაქტიკისთვის წასფ-ის მქონე პაციენტებმა თირკმელების ფუნქციის მძიმე დარღვევით (კრეატინინის კლირენსი 15-29 მლ/წთ) და პაციენტებმა სისხლის შრატში კრეატინინის დონით ≥1.5 მგ/ დლ (133 მკმოლი/ლ) ასაკით ≥80 წელზე ან სხეულის მასით ≤60 კგ უნდა მიიღონ აპიქსაბანის უფრო დაბალი დოზა - 2.5მგ ორჯერ დღე-ღამეში.

პაციენტებში კრეატინინის კლირენსით <15 მლ/წთ ან დიალიზზე მყოფ პაციენტებში აპიქსაბანის კლინიკური გამოყენების არარსებობის გამო, ამ ჯგუფში პრეპარატის გამოყენება რეკომენდებული არ არის.

ხანდაზმული პაციენტები

სისხლდენის რისკი შეიძლება გაიზარდოს ასაკის მატებასთან ერთად.

აპიქსაბანისა და ასმ-ს ერთდროულად გამოყენება ხანდაზმული პაციენტების მიერ საჭიროებს სიფრთხილის ზომების დაცვას, სისხლდენის პოტენციურად მაღალი რისკის გამო.

სხეულის მასა

სხეულის დაბალი მასის შემთხვევაში (<60 კგ) სისხლდენის რისკი შეიძლება გაიზარდოს.

ღვიძლის ფუნქციის დარღვევის მქონე პაციენტები

აპიქსაბანი უკუნაჩვენებია პაციენტებისთვის ღვიძლის დაავადებით კოაგულოპათიის და სისხლდენის განვითარების კლინიკურად მნიშვნელოვანი რისკის თანხლებით (იხ. პარაგრაფი “უკუჩვენება“).

პრეპარატის მიღება არ არის რეკომენდებული ღვიძლის ფუნქციის მძიმე დარღვევის მქონე პაციენტებისთვის (იხ. პარაგრაფი “ფარმაკოკინეტიკა“).

პრეპარატი სიფრთხილის ზომების დაცვით გამოიყენება პაციენტებში ღვიძლის ფუნქციის მსუბუქი ან ზომიერი დარღვევით (A ან B კლასი ჩაილდ-პიუს კლასიფიკაციით).

პაციენტები ღვიძლის ფერმენტების მომატებული აქტივობით (ალტ/ასტ დონე ნორმის ზედა ზღვარზე 2-ჯერ მაღალი) ან საერთო ბილირუბინით ნორმის ზედა ზღვარზე ≥1.5-ჯერ მაღალი გაირიცხნენ კლინიკური კვლევებიდან. ამასთან დაკავშირებით, პაციენტების ამ ჯგუფში აპიქსაბანი სიფრთხილით უნდა იქნას გამოყენებული (იხ. პარაგრაფი “ფარმაკოკინეტიკა“). აპიქსაბანის მიღების დაწყებამდე უნდა შეფასდეს ღვიძლის ფუნქცია.

ურთიერთქმედება ციტოქრომ P 450 3A4 (CYP3A4) და P-გლიკოპროტეინის (P-gp)  ინჰიბიტორებთან  

აპიქსაბანის გამოყენება არ არის რეკომენდებული პაციენტებში, რომლებიც ერთდროულად იღებენ სისტემურ თერაპიას CYP3A4-ის და P-gp-ის ისეთი ძლიერი ინჰიბიტორებით, როგორიცაა აზოლური სოკოს საწინააღმდეგო საშუალებები (მაგალითად, კეტოკონაზოლი, იტრაკონაზოლი, ვორიკონაზოლი და პოზაკონაზოლი) და აივ პროტეაზას ინჰიბიტორები (მაგალითად, რინოტავირი). ამ სამკურნალო საშუალებებმა შეიძლება 2-ჯერ ან მეტით გააძლიეროს აპიქსაბანის მოქმედება დამატებითი ფაქტორების არსებობისას, რომლებიც ასევე ზრდიან აპიქსაბანის ექსპოზიციას (მაგალითად, თირკმელების მძიმე დარღვევა).

ურთიერთქმედება CYP3A4-სა და P-gp ინდუქტორებთან

აპიქსაბანის ერთდროულად გამოყენებამ CYP3A4 და P-gp ძლიერ ინდუქტორებთან (მაგალითად, რიფამპიცინთან, ფენიტოინთან, კარბამაზეპინთან, ფენობარბიტალთან ან კრაზანასთან) შეიძლება გამოიწვიოს აპიქსაბანის მოქმედების დაქვეითება დაახლოებით 50%-ით. კლინიკურ კვლევაში წინაგულების ფიბრილაციის მქონე პაციენტებში ეფექტიანობის დაქვეითება და სისხლდენის მაღალი რისკი აღინიშნებოდა აპიქსაბანისა და CYP3A4 და P- gp-ის ძლიერ ინდუქტორებთან ერთად დანიშვნის დროს, აპიქსაბანის მონოთერაპიასთან შედარებით.

პაციენტებისთვის, რომლებიც იღებენ თანმხლებ სისტემურ თერაპიას CYP3A4-სა და P-gp-ის ძლიერი ინდუქტორებით, გამოიყენება შემდეგი რეკომენდაციები:  

- ვთგ-ის პროფილაქტიკისთვის მენჯ-ბარძაყის ან მუხლის სახსრის გეგმიური ენდოპროთეზირების დროს (ვთგ-ის პროფილაქტიკა), წასფ-ით დაავადებულ პაციენტებში ინსულტის და სისტემური ემბოლიის პროფილაქტიკისთვის და მორეციდივე ღვთ-სა და ფათე-ის პროფილაქტიკისთვის აპიქსაბანი უნდა იქნას გამოყენებული სიფრთხილის ზომების დაცვით;

- აპიქსაბანი არ უნდა იქნას გამოყენებული ღვთ-ის და ფათე-ის სამკურნალოდ, რადგან მისი ეფექტიანობა შეიძლება იყოს შემცირებული.

მენჯ-ბარძაყის სახსრის მოტეხილობის ქირურგიული მკურნალობა

აპიქსაბანის გამოყენების ეფექტიანობა და უსაფრთხოება კლინიკურ კვლევებში პაციენტებში, რომლებმაც გადაიტანეს მენჯ-ბარძაყის სახსრის მოტეხილობის ქირურგიულ მკურნალობა, არ არის შესწავლილი. ამ მიზეზით, პრეპარატის გამოყენება არ არის რეკომენდებული ასეთ პაციენტებში.

ლაბორატორიული მაჩვენებლები

აპიქსაბანის მოქმედების მექანიზმიდან გამომდინარე მოსალოდნელია გავლენა სისხლის შედედების ტესტებზე (მაგ. პროთრომბინის დრო, სნთ და აქტივირებული ნაწილობრივი თრომბოპლასტინის დრო (ანთდ)). ცვლილებები, რომლებიც შეინიშნება სისხლის შედედების ამ ტესტებში აპიქსაბანის მოსალოდნელი თერაპიული დოზისას, არის უმნიშვნელო და გააჩნიათ ვარიაბელობის მაღალი ხარისხი.

მონაცემები დამხმარე ნივთიერებების შესახებ

ელიქვისი შეიცავს ლაქტოზას. პაციენტებმა გალაქტოზის იშვიათი მემკვიდრეობითი აუტანლობით, ლაქტაზას საერთო დეფიციტით ან გლუკოზა-გალაქტოზის მალაბსორბციის სინდრომით, არ უნდა მიიღონ მოცემული პრეპარატი.

მოცემული პრეპარატის ერთი ტაბლეტი შეიცავს 1 მმოლზე ნაკლებ (23 მგ) ნატრიუმს, ე.ი. პრაქტიკულად "არ შეიცავს ნატრიუმს".  

ფერტილობა, ორსულობა და ლაქტაცია

ორსულობა

მონაცემები ორსულებში აპიქსაბანის გამოყენების შესახებ არ არის. ცხოველებზე ჩატარებული კვლევები არ მიუთითებს რაიმე პირდაპირ ან არაპირდაპირ უარყოფით გავლენაზე რეპროდუქციული ტოქსიკურობის სახით. სიფრთხილის მიზნით ორსულობის დროს აპიქსაბანის გამოყენება თავიდან უნდა იქნას აცილებული.

ძუძუთი კვება

უცნობია, გამოიყოფა თუ არა აპიქსაბანი ან მისი მეტაბოლიტები დედის რძეში. ცხოველებზე ჩატარებული კვლევების ხელმისაწვდომი მონაცემები მიუთითებენ აპიქსაბანის ექსკრეციაზე დედის რძეში. ძუძუზე მყოფი ბავშვისთვის რისკი არ შეიძლება იყოს გამორიცხული.

აუცილებელია მიღებული იქნას გადაწყვეტილება ძუძუთი კვების შეწყვეტის ან აპიქსაბანით თერაპიის შეწყვეტის ან შეჩერების შესახებ, ბავშვისთვის ძუძუთი კვების სარგებელისა და ქალისთვის მკურნალობის სარგებელის გათვალისწინებით.

ფერტილობა

ცხოველებზე ჩატარებულმა კვლევებმა არ გამოავლინა აპიქსაბანის გავლენა ფერტილობაზე

გავლენა სატრანსპორტო საშუალებების მართვისა და მექანიზმებთან მუშაობის უნარზე

ელიქვისი არ ახდენს გავლენას ან აქვს უმნიშვნელო გავლენა ავტოტრანსპორტის მართვისა და მექანიზმებთან მუშაობის უნარზე.

დოზის გადაჭარბება

აპიქსაბანით დოზის გადაჭარბება შეიძლება იწვევდეს სისხლდენის რისკის გაზრდას. ჰემორაგიული გართულებების შემთხვევაში მკურნალობა უნდა შეწყდეს და ჩატარდეს სისხლდენის მიზეზის გამოკვლევა. შეიძლება მიზანშეწონილი იყოს შესაბამისი მკურნალობის დაწყება, მაგალითად ქირურგიული ჰემოსტაზი, ახლადგაყინული პლაზმის ტრანსფუზია ან Xa-ფაქტორის ინჰიბიტორების მოქმედების გამანეიტრალებელი პრეპარატის მიღების.

კონტროლირებული კლინიკური კვლევების დროს დღე-ღამეში 50 მგ-მდე პერორალური დოზების 3-7 დღის განმავლობაში მიღებისას (25 მგ ორჯერ დღე-ღამეში 7 დღის განმავლობაში ან 50 მგ ერთხელ დღე-ღამეში 3 დღის განმავლობაში), არ იყო რეგისტრირებული კლინიკურად მნიშვნელოვანი არასასურველი რეაქციები.

ჯანმრთელ მოხალისეებში აქტივირებული ნახშირის მიღება 20 მგ დოზით აპიქსაბანის მიღებიდან 2 და 6 საათის შემდეგ შესაბამისად 50%-ით და 27%-ით ამცირებდა აპიქსაბანის AUC საშუალო მნიშვნელობას, და არ შეცვალა Cmax მნიშვნელობა. აპიქსაბანის ნახევარგამოყოფის საშუალო პერიოდი შემცირდა 13.4 საათიდან მხოლოდ აპიქსაბანის მიღებისას, შესაბამისად 5.3 საათამდე და 4.9 საათამდე აქტივირებული ნახშირის მიღებისას აპიქსაბანის მიღებიდან 2 და 6 საათში. შესაბამისად, აქტივირებული ნახშირის მიღება შეიძლება სასარგებლო იყოს აპიქსაბანის დოზის შემთხვევით ან განზრახ გადაჭარბებისას.

სიცოცხლისთვის საშიში ან უკონტროლო სისხლდენის გამო ანტიკოაგულაციური აქტივობის განეიტრალების აუცილებლობის შემთხვევისთვის ხელმისაწვდომია პრეპარატი, რომელსაც შეუძლია გაანეიტრალოს Xa-ფაქტორის ინჰიბიტორების მოქმედება (იხ. პარაგრაფი “განსაკუთრებული მითითება“). ასევე, შეიძლება განხილული იქნას პროთრომბინული კომპლექსის კონცენტრატის (პკკ) ან VIIa რეკომბინანტული ფაქტორის შეყვანა.  აპიქსაბანის ფარმაკოდინამიკური ეფექტების შექცევადობა თრომბინის გენერაციის ანალიზის შედეგებით აღინიშნა ინფუზიის დასრულებისას, და საწყისი მნიშვნელობები მიღწეული იქნა სისხლის შედედების 4 ფაქტორის შემცველი პკკ-ის 30 წუთიანი ინფუზიის დაწყებიდან 4 საათის განმავლობაში. თუმცა,  აპიქსაბანით მკურნალობის პერიოდში სისხლის შედედების 4 ფაქტორის შემცველი პკკ-ის  კლინიკური გამოყენების გამოცდილება არ არის. აპიქსაბანის მიღებისას VIIa რეკომბინანტული ფაქტორის გამოყენების გამოცდილება დღეისათვის არ არის.

მნიშვნელოვანი სისხლდენების შემთხვევაში, თუ შესაძლებელია, საჭიროა ექიმ-ჰემატოლოგთან კონსულტაციის გავლა.

თირკმელების დაავადების ტერმინალური სტადიის მქონე პაციენტებში ჰემოდიალიზი 14%-ით ამცირებდა აპიქსაბანის AUC მნიშვნელობას 5 მგ დოზით ერთჯერადი დოზის პერორალურად მიღების შემდეგ. აქედან გამომდინარე, ნაკლებად სავარაუდოა, რომ ჰემოდიალიზი იყოს აპიქსაბანით დოზის გადაჭარბების თერაპიის ეფექტიანი მეთოდი.

გამოშვების ფორმა

10 ტაბლეტს ათავსებენ პოლივინილქლორიდის/პოლივინილიდენდიქლორიდის (პვქ/პვდქ) და ალუმინის ფოლგის კონტურულ უჯრედიან შეფუთვაში.

2 ან 6 ბლისტერი გამოყენების ინსტრუქციასთან ერთად მუყაოს კოლოფში.

შენახვის პირობები

შეინახეთ არაუმეტეს 30°C ტემპერატურაზე.

შეინახეთ ბავშვებისათვის მიუწვდომელ ადგილზე!

შენახვის ვადა

3 წელი.

არ გამოიყენოთ ვარგისობის ვადის გასვლის შემდეგ.

გაცემის რეჟიმი:

ფარმაცევტული პროდუქტის ჯგუფი - II, გაიცემა ფორმა №3 რეცეპტით