დიოვანი - Diovan 80მგ 14 ტაბლეტი

დიოვანი®

შემადგენლობა:

აქტიური ნივთიერებები:  ვალსარტანი;

1 ტაბლეტი შეიცავს 80 მგ, 160 მგ ვალსარტანს;

დამხმარე ნივთიერებები: მიკროკრისტალური ცელულოზა, კროსპოვიდონი, სილიციუმის კოლოიდური დიოქსიდი, მაგნიუმის სტეარატი, ჰიპრომელოზა, ტიტანის დიოქსიდი (E171), მაკროგოლი 8000, რკინის ოქსიდი წითელი (E172), რკინის ოქსიდი ყვითელი (E172); რკინის ოქსიდი შავი (E172) - მხოლოდ 160 მგ ტაბლეტები.

წამლის ფორმა: შემოგარსული ტაბლეტები

ფარმაკოთერაპიული ჯგუფი: პრეპარატები, რომლებიც ზეგავლენას ახდენენ რენინ-ანგიოტენზის სისტემაზე. ანგიოტენზინ II-ის ანტაგონისტები. ვალსარტანი.  ათქ კოდი: C09C A03

კლინიკური თვისებები

ჩვენებები:

არტერიული ჰიპერტენზია

გულის უკმარისობა. გულის უკმარისობის (II-IV კლასი ნიუ იორკის კარდიოლოგთა ასოციაციის (NYHA) კლასიფიკაციით) მკურნალობა მოზრდილ პაციენტებში, რომლებიც გადიან სტანდარტულ მკურნალობას ისეთი პრეპარატებით, როგორიც არის დიურეზული საშუალებები, სათითურას პრეპარატები და ანგიოტენზინ-გარდამქმნელი ფერმენტის (აგფ) ინჰიბიტორები ან ბეტა-ბლოკატორები, მაგრამ არა ორივე ერთად. ყველა ჩამოთვლილი პრეპარატის მიღება არ არის აუცილებელი.

დიოვანი® აუმჯობესებს დაავადების მიმდინარეობას აღნიშნულ პაციენტებში, ძირითადად გულის უკმარისობის გამო ჰოსპიტალიზაციის შემცირების ხარჯზე. დიოვანი® ასევე ახდენს გულის უკმარისობის პროგრესირების შენელებას, აუმჯობესებს ფუნქციურ კლასს NYHA-ის კლასიფიკაციის მიხედვით, განდევნის ფრაქციას და გულის უკმარისობის ნიშნებს და სიმპტომებს და აუმჯობესებს ცხოვრების ხარისხს პლაცებოსთან შედარებით.

პოსტინფარქტული მდგომარეობა. გადატანილი მწვავე მიოკარდიუმის ინფარქტის შემდეგ გადარჩენის ზრდისთვის მარცხენა პარკუჭის უკმარისობის და/ან მარცხენა პარკუჭის სისტოლური დისფუნქციის ნიშნების, სიმპტომების და რენტგენოლოგიური მონაცემების მქონე კლინიკურად სტაბილურ პაციენტებში.

ასევე, იხილეთ: >დიოვანი - Diovan 160მგ 14 ტაბლეტი

უკუჩვენებები

მომატებული მგრძნობელობა ვალსარტანის ან პრეპარატის რომელიმე კომპონენტის მიმართ.

ორსულობა, ძუძუთი კვება. ბავშვთა ასაკი

ანგიოტენზინის რეცეპტორების ანტაგონისტების (ARB), მათ შორის ვალსარტანის, ან ანგიოტენზინ-გარდამქმნელი ფერმენტის ინჰიბიტორების (ACEI) თანმხლები მიღება ალისკირენთან ტიპი 2 შაქრიანი დიაბეტის მქონე პაციენტებში.

მიღების წესი და დოზები

არტერიული ჰიპერტენზია. დიოვანის® რეკომენდებული დოზა მოზრდილებისთვის რასის, ასაკის ან სქესის მიუხედავად შეადგენს 80 მგ-ს ან 160 მგ-ს დღეში ერთჯერ. ანტიჰიპერტენზიული ეფექტები მიიღწევა ორი კვირის განმავლობაში, ხოლო მაქსიმალური ეფექტი დგება ოთხი კვირის შემდეგ. არაკონტროლირებადი არტერიული >წნევის მქონე პაციენტებში დღიური დოზა შეიძლება გაიზარდოს 320 მგ-მდე; შესაძლებელია დამატებით დიურეზული საშუალებების დანიშვნა. დიოვანის® დანიშვნა ასევე შესაძლებელია სხვა ანტიჰიპერტენზიულ საშუალებებთან ერთად.

გულის უკმარისობა. დიოვანის® რეკომენდებული საწყისი დოზა შეადგენს 40 მგ-ს დღეში ორჯერ. მაქსიმალურ დოზამდე 80 მგ-მდე და 160 მგ-მდე დღეში ორჯერ დოზების გაზრდა შესაძლებელია პაციენტის მიერ პრეპარატის ამტანობის მიხედვით. უნდა გადაიხედოს თანმხლები დიურეზული საშუალებების დოზების შემცირების საკითხი. მაქსიმალური დღიური დოზა, რომელიც მიიღებოდა კლინიკურ კვლევებში შეადგენდა 320 მგ-ს, რამდენიმე მიღებად.

გულის უკმარისობის მქონე პაციენტის მდგომარეობის შეფასება ყოველთვის უნდა მოიცავდეს თირკმლის მდგომარეობის შეფასებას.

პოსტინფარქტული მდგომარეობა. მკურნალობის დაწყება შესაძლებელია მიოკარდიუმის ინფარქტის შემდეგ 12 საათში. ვალსარტანის საწყისი დოზა 20 მგ დღეში ორჯერ უნდა გაიზარდოს 40 მგ-მდე, 80 მგ-მდე და 160 მგ-მდე დღეში ორჯერ მომდევნო რამდენიმე კვირის განმავლობაში. საწყისი დოზის მისაღებად 40 მგ ტაბლეტი უნდა გაიყოს შუაზე.

მაქსიმალური დოზა - 160 მგ დღეში ორჯერ. საერთო ჯამში რეკომენდებულია 80 მგ-მდე დოზები დღეში ორჯერ მიღწეულ იქნას მკურნალობის დაწყებიდან ორი კვირის განმავლობაში, ხოლო დაგეგმილი მაქსიმალური დოზები მიღწეულ იქნას სამი თვის განმავლობაში დოზების ტიტრაციის პერიოდში პაციენტის მიერ ვალსარტანის ამტანობის მიხედვით. სიმპტომური არტერიული ჰიპოტენზიის ან თირკმლის ფუნქციის დარღვევის შემთხვევაში უნდა გადაიხედოს დოზები შემცირების საკითხი.

ვალსარტანის მიღება შესაძლებელია პაციენტებში, რომლებიც მკურნალობდნენ მიოკარდიუმის ინფარქტის შემდგომ რეკომენდებული პრეპარატებით (მაგ: თრომბოლიტიკები, აცეტილსალიცილის მჟავა, β-ბლოკატორები და სტატინები).

მიოკარდიუმის ინფარქტის შემდეგ პაციენტის მდგომარეობის შეფასება ყოველთვის უნდა მოიცავდეს თირკმლის ფუნქციის შეფასებას.

მოზრდილი პაციენტები, რომლებსაც აღენიშნებათ არტერიული ჰიპერტენზია და გლუკოზის მიმართ ამტანობის დარღვევა გულ-სისხლძარღვთა სისტემასთან დაკავშირებული მაღალი რისკის დროს. დიოვანის® რეკომენდებული საწყისი დოზა შეადგენს 80 ან 160 მგ-ს დღეში ერთჯერ. პაციენტებში, რომლებიც მკურნალობას იწყებენ 80 მგ-ით დოზების ტიტრაცია 160 მგ-მდე დღეში ერთჯერ უნდა მოხდეს პაციენტის მიერ პრეპარატის ამტანობის მიხედვით. თუ კვლავ ვერ ხერხდება ჰიპერტენზიის გაკონტროლება, მაშინ მკურნალობა ტარდება ნაწილში „არტერიული ჰიპერტენზია“ მოცემული  მითითებების მიხედვით.

შენიშვნა, რომელიც ეხება ყველა ჩვენებას: პაციენტებში, რომლებსაც დარღვეული აქვთ თირკმლის ფუნქცია ან აღენიშნებათ არაბილიარული წარმოშობის და ქოლესტაზის გარეშე მიმდინარე ღვიძლის უკმარისობა დოზების კორექცია არ არის საჭირო.

გვერდითი რეაქციები

კონტროლირებად კლინიკურ კვლევებში არტერიული ჰიპერტენზიის მქონე პაციენტებში გვერდითი რეაქციების საერთო სიხშირე შედარებითი იყო პლაცებოსთან და შეესაბამებოდა ვალსარტანის ფარმაკოლოგიას. დადგენილია, რომ გვერდითი რეაქციების გამოვლენის სიხშირე არ უკავშირდება დოზას ან მკურნალობის ხანგრძლივობას, ასევე არ არსებობს კავშირი სქესთან, ასაკთან ან რასასთან.

კლინიკურ, პოსტმარკეტინგულ და ლაბორატორიულ კვლევებში დარეგისტრირებული გვერდითი რეაქციები წარმოდგენილია ქვემოთ ორგანოთა სისტემების კლასების მიხედვით. გვერდითი რეაქციების გამოვლენის სიხშირე ფასდება შემდეგნაირად: ძალიან ხშირად >1/10, ხშირად ≥1/100, <1/10, ნაკლებად ხშირად ≥1/1000, <1/100, იშვიათად ≥1/10000, <1/1000, ძალიან იშვიათად <1/10000, ცალკეული შეტყობინებების ჩათვლით. სიხშირის თითოეულ ჯგუფში გვერდითი რეაქციები მოცემულია სიმძიმის კლებადობის მიხედვით.

პოსტმარკეტინგულ და ლაბორატორიულ კვლევებში დაფიქსირებული სხვა გვერდითი რეაქციების შემთხვევაში შეუძლებელია სიხშირის რომელიმე კატეგორიის მინიჭება და შესაბამისად ასეთი რეაქციების მოხსენიება ხდება სიხშირით „უცნობი“.

ცხრილი 2. არტერიული ჰიპერტენზიის დროს ვალსარტანის მიღებისას დაფიქსირებული გვერდითი რეაქციები

დარღვევები სისხლის და ლიმფური სისტემის მხრივ
უცნობი	ჰემოგლობინის დაწევა, ჰემატოკრიტის დაწევა, ნეიტროპენია, თრომბოციტოპენია
დარღვევები იმუნური სისტემის მხრივ
უცნობი	მომატებული მგრძნობელობა, მათ შორის შრატისმიერი დაავადება
დარღვევები ნივთიერებათა ცვლის და კვების მხრივ
უცნობი	სისხლის შრატში კალიუმის დონის მომატება
დარღვევები სმენის ორგანოების და წონასწორობის მხრივ
ნაკლებად ხშირად	ვერტიგო
დარღვევები სისხლძარღვთა სისტემის მხრივ
უცნობი	ვასკულიტი
დარღვევები სასუნთქი სისტემის, გულმკერდის და შუასაყარის ორგანოების მხრივ
ნაკლებად ხშირად	ხველება
დარღვევები საჭმლის მომნელებელი ტრაქტის მხრივ
ნაკლებად ხშირად	მუცლის ტკივილი
დარღვევები ღვიძლის და სანაღვლე გზების მხრივ
უცნობი	ღვიძლის ფუნქციის მაჩვენებლების ზრდა, მათ შორის სისხლის შრატში ბილირუბინის დონის მატება
დარღვევები კანის და კანქვეშა უჯრედისის მხრივ
უცნობი	ანგიონევროზული შეშუპება, ბულოზური დერმატიტი, გამონაყარი, ქავილი
დარღვევები ჩონჩხ-კუნთოვანი სისტემის და შემაერთებელი ქსოვილების მხრივ
უცნობი	მიალგია
დარღვევები თირკმლის და საშარდე გზების მხრივ
უცნობი	თირკმლის უკმარისობა და თირკმლის ფუნქციის დარღვევა, სისხლის შრატში კრეატინინის დონის მატება
ზოგადი დარღვევები და რეაქციები შეყვანის ადგილას
ნაკლებად ხშირად	დაღლილობა

 

შემდეგი რეაქციები დაფიქსირდა არტერიული ჰიპერტენზიის მქონე პაციენტებში ჩატარებულ კლინიკურ კვლევებში საკვლევ პრეპარატთან მიზეზობრივი კავშირისგან დამოუკიდებლად: ართრალგია, ასთენია, ზურგის ტკივილი, დიარეა, თავბრუსხვევა, თავის ტკივილი, უძილობა, ლიბიდოს დაქვეითება, გულისრევა, შეშუპება, ფარინგიტი, რინიტი, სინუსიტი, ზედა სასუნთქი გზების ინფექციები, ვირუსული ინფექციები.

მოზრდილი პაციენტები, რომლებსაც აღენიშნებათ არტერიული ჰიპერტენზია და გლუკოზის მიმართ ამტანობის დარღვევა გულ-სისხლძარღვთა სისტემასთან დაკავშირებული მაღალი რისკის შემთხვევაში

კვლევაში NAVIGATOR დიოვანის® მიღებისას დაფიქსირებული გვერდითი რეაქციები მსგავსი იყო მანამდე არტერიული ჰიპერტენზიის შემთხვევაში დაფიქსირებული რეაქციებისა.

გულის უკმარისობა და პოსტინფარქტული მდგომარეობა

უსაფრთხოების პროფილი, რომელიც დაფიქსირდა კონტროლირებად კლინიკურ კვლევებში მიოკარდიუმის ინფარქტის შემდეგ და/ან გულის უკმარისობის შემთხვევაში განსხვავდება არტერიული ჰიპერტენზიის მქონე პაციენტებში დაფიქსირებული უსაფრთხოების პროფილისგან, რაც შესაძლოა უკავშირდებოდეს პაციენტის ძირითად დაავადებას. მოზრდილ პაციენტებში მიოკარდიუმის ინფარქტის შემდეგ და/ან გულის უკმარისობის შემთხვევაში დაფიქსირებული გვერდითი რეაქციები წარმოდგენილია ქვემოთ.

ცხრილი 3. გულის უკმარისობის დროს და/ან ინფარქტის შემდგომ ვალსარტანის მიღებისას დაფიქსირებული გვერდითი რეაქციები

დარღვევები სისხლის და ლიმფური სისტემის მხრივ
უცნობი	თრომბოციტოპენია
დარღვევები იმუნური სისტემის მხრივ
უცნობი	მომატებული მგრძნობელობა, მათ შორის შრატისმიერი დაავადება
დარღვევები ნივთიერებათა ცვლის და კვების მხრივ
ნაკლებად ხშირად	ჰიპერკალიემია*
დარღვევები ნერვული სისტემის მხრივ
ხშირად	თავბრუსხვევა, პოსტურალური თავბრუსხვევა
ნაკლებად ხშირად	სინკოპე, თავის ტკივილი
დარღვევები სმენის ორგანოების და წონასწორობის მხრივ
ნაკლებად ხშირად	ვერტიგო
დარღვევები სისხლძარღვთა სისტემის მხრივ
ხშირად	არტერიული ჰიპოტენზია, ორთოსტატული ჰიპოტენზია
უცნობი	ვასკულიტი
დარღვევები სასუნთქი სისტემის, გულმკერდის და შუასაყარის ორგანოების მხრივ
ნაკლებად ხშირად	ხველება
დარღვევები საჭმლის მომნელებელი ტრაქტის მხრივ
ნაკლებად ხშირად	გულისრევა, დიარეა
დარღვევები ღვიძლის და სანაღვლე გზების მხრივ
უცნობი	ღვიძლის ფუნქციის მაჩვენებლების ზრდა
დარღვევები კანის და კანქვეშა უჯრედისის მხრივ
ნაკლებად ხშირად	ანგიონევროზული შეშუპება
უცნობი	ბულოზური დერმატიტი, გამონაყარი, ქავილი
დარღვევები ჩონჩხ-კუნთოვანი სისტემის და შემაერთებელი ქსოვილების მხრივ
უცნობი	მიალგია
დარღვევები თირკმლის და საშარდე გზების მხრივ
ხშირად	თირკმლის უკმარისობა და თირკმლის ფუნქციის დარღვევა
ნაკლებად ხშირად	თირკმლის მწვავე უკმარისობა, სისხლის შრატში კრეატინინის დონის მომატება
უცნობი	სისხლის შარდოვანას აზოტის დონის მატება
ზოგადი დარღვევები და რეაქციები შეყვანის ადგილას
ნაკლებად ხშირად	ასთნია, დაღლილობა

* სისხლის შრატში კალიუმის დონის მატება (სიხშირე უცნობია) დაფიქსირდა პოსტმარკეტინგულ პერიოდში.

კლინიკურ კვლევებში გულის უკმარისობის მქონე პაციენტებში და/ან ინფარქტის შემდგომ პერიოდში აღინიშნა შემდეგი გვერდითი რეაქციები საკვლევ პრეპარატთან მიზეზობრივი კავშირისგან დამოუკიდებლად: ართრალგია, მუცლის ტკივილი, ზურგის ტკივილი, უძილობა, ლიბიდოს დაქვეითება, ნეიტროპენია, შეშუპება, ფარინგიტი, რინიტი, სინუსიტი, ზედა სასუნთქი გზების ინფექციები, ვირუსული ინფექციები.

ჭარბი დოზა

დიოვანის® დოზის გადაჭარბების შემთხვევაში მოსალოდნელია გამოხატული არტერიული ჰიპოტენზია, რამაც შესაძლოა გამოიწვიოს ცნობიერების დათრგუნვა, ცირკულაციური კოლაფსი და/ან შოკი. თუ პრეპარატის მიღებიდან არ არის გასული დიდი დრო უნდა მოხდეს ღებინების პროვოცირება. არტერიული ჰიპოტენზიის შემთხვევაში ჩვეულებრივ ინტრავენურად კეთდება ნატრიუმის ქლორიდის ხსნარი.  ორგანიზმიდან ვალსარტანის გამოდევნა ჰემოდიალიზის გზით ნაკლებ სავარაუდოა.

ორსულობა, ძუძუთი კვება, რეპროდუქციული უნარის მქონე მამაკაცები და ქალები

ორსულობა

რისკების შეჯამება

როგორც ყველა სამკურნალო საშუალება, რომელიც პირდაპირ ზეგავლენას ახდენს რენინ-ანგიოტენზინ-ალდოსტერონის სისტემაზე, ასევე დიოვანი® არ გამოიყენება ორსულობის პერიოდში. ანგიოტენზინ II-ის ანტაგონისტების მოქმედების მექანიზმის გათვალისწინებით არ არის გამორიცხული ნაყოფთან დაკავშირებული რისკი. შეტყობინებების თანახმად II-ე და III-ე ტრიმესტრში აგფ ინჰიბიტორების (პრეპარატების განსაკუთრებული ჯგუფი, რომლებიც მოქმედებენ რენინ-ანგიოტენზინ-ალდოსტერონის სისტემაზე) in utero ზემოქმედება იწვევს ნაყოფის დაზიანებას და სიკვდილს. გარდა ამისა, რეტროსპექტული მონაცემების მიხედვით პირველ ტრიმესტრში აგფ ინჰიბიტორების გამოყენებას უკავშირდებოდა თანდაყოლილი მანკების განვითარების პოტენციური რისკი. არსებობს ინფორმაცია ორსულობის პერიოდში ვალსარტანის გამოყენებისას სპონტანური აბორტის, ოლიგოჰიდრამნიოზის და ახალშობილის თირკმლის დისფუნქციის შემთხვევების შესახებ.

მკურნალობის დროს ორსულობის დადგენის შემთხვევაში დაუყოვნებლივ უნდა შეწყდეს დიოვანის®  მიღება.

კლინიკური მოსაზრებები

დედის და/ან ემბრიონის/ნაყოფის დაავადებებთან დაკავშირებული რისკი

ორსულობის დროს არტერიული ჰიპერტენზია ზრდის პრეეკლამფსიის, გესტაციური დიაბეტის, ნაადრევი მშობიარობის და მშობიარობის დროს გართულებების რისკს (მაგ: საკეისრო კვეთის აუცილებლობა და მშობიარობის შემდგომი სისხლდენა). ჰიპერტონია ზრდის ნაყოფის მუცლად ყოფნის პერიოდში განვითარების და სიკვდილის რისკს.

ნაყოფისთვის/ახალშობილისთვის მოსალოდნელი რისკი

ორსულ ქალებში, რომლებიც ორსულობის მეორე და მესამე ტრიმესტრში ღებულობენ რენინ-ანგიოტენზინის სისტემაზე მოქმედ პრეპარატებს, ოლიგოჰიდრამნიოზმა  შესალოა გამოიწვიოს: ნაყოფის თირკმლის ფუნქციის დაქვეითება, რაც განაპირობებს ანურიას და თირკმლის უკმარისობას, ნაყოფის ფილტვის ჰიპოპლაზია, ჩონჩხის დეფორმაცია, მათ შორის ქალას ჰიპოპლაზია, ჰიპოტენზია და სიკვდილი.

ანგიოტენზინის რეცეპტორების ბლოკატორების შემთხვევითი ზემოქმედების დროს მიზანშეწონილია ნაყოფის სათანადო მონიტორინგი.

ჩვილები, რომელთა დედები მკურნალობდნენ ანგიოტენზინის რეცეპტორების ბლოკატორებით, უნდა შემოწმდნენ ჰიპოტონიის მხრივ.

ძუძუთი კვება

რისკების შეჯამება

უცნობია ხვდება თუ არა ვალსარტანი ადამიანის რძეში. ძუძუთი კვების პერიოდში არ არის რეკომენდებული დიოვანის® მიღება.

რეპროდუქციული უნარის მქონე მამაკაცები და ქალები

სხვა პრეპარატების მსგავსად, რომლებიც მოქმედებენ უშუალოდ რენინ-ანგიოტენზინ-ალდოსტერონის სისტემაზე, ასევე დიოვანიც® არ მიიღება ქალებში, რომლებიც გეგმავენ ორსულობას. ნებისმიერი ისეთი პრეპარატის გამოწერის დროს, რომელიც მოქმედებს რენინ-ანგიოტენზინ-ალდოსტერონის სისტემაზე პაციენტები, რომლებიც გეგმავენ ორსულობას უნდა იყვნენ ინფორმირებულნი ორსულობის პერიოდში აღნიშნული საშუალებების მიღებასთან დაკავშირებული რისკების შესახებ.  

უნაყოფობა

ადამიანებში ნაყოფიერებაზე დიოვანის® ზეგავლენის შესახებ მონაცემები არ მოიპოვება. ვირთაგვებში ჩატარებულ კვლევებში არ გამოვლენილა ვალსარტანის ზეგავლენა ნაყოფიერებაზე.

განსაკუთრებული მითითებები

პაციენტები, რომლებსაც აღენიშნებათ ორგანიზმში ნატრიუმის და/ან ცირკულირებადი სისხლის მოცულობის დეფიციტი

პაციენტებში, რომლებსაც აღნიშნებათ ორგანიზმში ნატრიუმის და/ან ცირკულირებადი სისხლის მოცულობის მწვავე დეფიციტი, მაგ: პაციენტებში, რომლებიც ღებულობენ დიურეზული საშუალებების მაღალ დოზებს, დიოვანით® მკურნალობის დაწყების შემდეგ ცალკეულ შემთხვევებში  შესაძლოა აღინიშნოს სიმპტომური ჰიპოტენზია.  დიოვანით® მკურნალობის დაწყებამდე უნდა მოხდეს ორგანიზმში ნატრიუმის შემცველობის და/ან ცირკულირებადი სისხლის მოცულობის კორექცია, მაგ: დიურეზული საშუალებების დოზების შემცირების გზით.

ჰიპოტენზიის განვითარების შემთხვევაში პაციენტი უნდა მოთავსდეს დაწოლილ მდგომარეობაში და საჭიროების შემთხვევაში უნდა გაკეთდეს  ფიზიოლოგიური ხსნარის ინტრავენური ინფუზია. არტერიული წნევის სტაბილიზაციის შემდეგ შესაძლებელია მკურნალობის გაგრძელება.

თირკმლის არტერიის სტენოზი

ვაზორენალური ჰიპერტენზიის მქონე 12 პაციენტში, რომელიც წარმოადგენს თირკმლის არტერიის ცალმხრივი სტენოზის დამატებით შედეგს, დიოვანის® ხანმოკლე პერიოდით მიღებისას  არ დაფიქსირებულა თირკმლის ჰემოდინამიკური მაჩვენებლების, შრატში კრეატინინის დონის ან სისხლში შარდოვანას აზოტის მნიშვნელოვანი ცვლილებები. თუმცა, ვინაიდან სხვა სამკურნალო საშუალებებმა, რომლებიც ზეგავლენას ახდენენ რენინ-ანგიოტენზინ-ალდოსტერონის სისტემაზე, შესაძლოა გამოიწვიონ სისხლში შარდოვანას დონის და შრატში კრეატინინის დონის მომატება თირკმლის არტერიის ცალმხრივი ან ორმხრივი სტენოზის მქონე პაციენტებში, შესაბამისად უსაფრთხოების მიზნით რეკომენდებულია აღნიშნული მაჩვენებლების მონიტორინგი.

თირკმლის ფუნქციის დარღვევა

პაციენტებში, რომლებსაც დარღვეული აქვთ თირკმლის ფუნქცია, დოზების კორექცია არ არის საჭირო. თუმცა, მწვავე შემთხვევებში (კრეატინინის კლირენსი <10 მლ/წთ) სიფრთხილეა საჭირო, რადგან ასეთ დროს პრეპარატის გამოყენების გამოცდილება არ არსებობს.

ARB-ის, მათ შორის დიოვანის® ან ACEI-ის კომბინაცია ალისკირენთან თავიდან უნდა იქნას არიდებული თირკმლის მწვავე უკმარისობის მქონე პაციენტებში (გორგლოვანი ფილტრაციის სიჩქარე <30 მლ/წთ).

ღვიძლის ფუნქციის დარღვევა

ღვიძლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში დოზების კორექცია არ არის საჭირო. ვალსარტანი გამოიყოფა ძირითადად ნაღველით, უცვლელი ფორმით. სანაღვლე გზების ობსტრუქციის მქონე პაციენტებში ვალსარტანის კლირენსი შედარებით სუსტი იყო. შესაბამისად ვალსარტანი განსაკუთრებული სიფრთხილით ინიშნება სანაღვლე გზების ობსტრუქციის მქონე პაციენტებში.

გულის უკმარისობა/პოსტინფარქტული მდგომარეობა

გულის უკმარისობის მქონე პაციენტებში ან ინფარქტის შემდგომ პერიოდში დიოვანის® მიღებისას აღინიშნება არტერიული წნევის ოდნავ შემცირება, თუმცა მკურნალობის შეწყვეტა ხანგრძლივი სიმპტომური ჰიპოტენზიის გამო, როგორც წესი არ მოითხოვება თუ დაცულია დოზირების რეჟიმი. სიფრთხილეა საჭირო გულის უკმარისობის მქონე პაციენტებში ან ინფარქტის შემდგომ პერიოდში მკურნალობის დაწყებისას.

მომატებული მგრძნობელობის მქონე სუბიექტებში რენინ-ანგიოტენზინ-ალდოსტერონის სისტემის დათრგუნვის შედეგად შესაძლოა აღინიშნოს თირკმლის ფუნქციის დარღვევა. გულის მწვავე უკმარისობის მქონე პაციენტებში, რომელთა შემთხვევაში თირკმლის ფუნქცია დამოკიდებულია რენინ-ანგიოტენზინ-ალდოსტერონის სისტემის აქტივობაზე, აგფ ინჰიბიტორით ან ანგიოტენზინის რეცეპტორების ანტაგონისტებით მკურნალობას შესაძლოა თან ახლდეს ოლიგურია და/ან პროგრესირებადი აზოტემია, თირკმლის მწვავე უკმარისობა (იშვიათად) და/ან ლეტალური გამოსავალი. გულის უკმარისობის მქონე პაციენტების ან პოსტინფარქტული მდგომარეობის შეფასება ყოველთის უნდა მოიცავდეს თირკმლის ფუნქციის შეფასებას.

გულის უკმარისობის მქონე პაციენტებში სიფრთხილეა საჭირო აგფ ინჰიბიტორების, β-ბლოკატორების და ვალსარტანის სამმაგი კომბინაციის გამოყენებისას.

ანგიონევროზული შეშუპება

არსებობს შეტყობინებები ვალსარტანის მიღებისას ანგიონევროზული შეშუპების, მათ შორის ხორხის და ხმის იოგების შეშუპების შესახებ, რომელიც ხელს უწყობს სასუნთქი გზების ობსტრუქციას და/ან სახის, ტუჩების, ყელის და/ან ენის შეშუპებას. ზოგიერთ ასეთ პაციენტს ანამნეზში აღენიშნება კვინკეს შეშუპება სხვა პრეპარატების, მათ შორის აგფ ინჰიბიტორების გამოყენებისას. პრეპარატ დიოვანის® მიღება დაუყოვნებლივ უნდა შეწყდეს თუ პაციენტს განუვითარდა კვინკეს შეშუპება, დაუშვებელია პრეპარატის განმეორებით მიღება.

რენინ-ანგიოტენზინის სისტემის ორმაგი ბლოკადა

სიფრთხილეა საჭირო ანგიოტენზინის რეცეპტორების ანტაგონისტების, მათ შორის დოვანის® და იმ პრეპარატების ერთდროულად გამოყენებისას, რომლებიც ახდენენ რენინ-ანგიოტენზინის სისტემის ბლოკირებას, მაგ: აგფ ინჰიბიტორები ან ალისკირენი.

ზეგავლენა რეაქციის სიჩქარეზე ტრანსპორტის მართვის ან სხვა მექანიზმების გამოყენების დროს

ისევე, როგორც სხვა ანტიჰიპერტენზიული საშუალებების მიღებისას, საჭიროა სიფრთხილე ტრანსპორტის მართვის და მექანიზმებთან მუშაობის დროს.

სხვა პრეპარატებთან ურთიერთქმედება და სხვა სახის ურთიერთქმედებები

რენინ-ანგიოტენზინის სისტემის ორმაგი ბლოკადა ARB-თან, ACEI-თან ან ალისკირენთან: მონოთერაპიასთან შედარებით ARB-ის, მათ შორის დიოვანის® თანმხლებ მიღებას ისეთ საშუალებებთან ერთად, რომლებიც ზეგავლენას ახდენენ რენინ-ანგიოტენზინის სისტემაზე, უკავშირდება ჰიპოტენზიის, ჰიპერკალიემიის შემთხვევების რაოდენობის ზრდა და თირკმლის ფუნქციის ცვლილება. რეკომენდებულია არტერიული წნევის, თირკმლის ფუნქციის და ელექტროლიტების დონის გაკონტროლება დიოვანის® და სხვა სამკურნალო საშუალებების მიღებისას, რომლებიც ზეგავლენას ახდენენ რენინ-ანგიოტენზინის სისტემაზე.

თავიდან უნდა იქნას არიდებული ARB-ის, მათ შორის ვალსარტანის ან ACEI-ის მიღება ალისკირენთან თირკმლის მწვავე უკმარისობის (კრეატინინის კლირენსი <30 მლ/წთ) მქონე პაციენტებში.

ARB-ის, მათ შორის დიოვანის® ან ACEI-ის მიღება ალისკირენთან ერთად უკუნაჩვენებია ტიპი 2 შაქრიანი დიაბეტის მქონე პაციენტებში.

კალიუმი

კალიუმის დამზოგველ დიურეტიკებთან (მაგ: სპირონოლაქტონი, ტრიამტერენი, ამილორიდი), კალიუმის დანამატებთან, კალიუმის შემცველ მარილის შემცვლელებთან ან სხვა ისეთ პრეპარატებთან ერთად მიღებამ, რომლებაც შესაძლოა გამოიწვიონ კალიუმის დონის მომატება (ჰეპარინი და სხვა) მოსალოდნელია სისხლი შრატში კალიუმის დონის მატება და სისხლის შრატში კრეატინინის შემცველობის ზრდა გულის უკმარისობის მქონე პაციენტებში. ასეთი კომბინირებული მკურნალობის საჭიროების შემთხვევაში უნდა გაკონტროლდეს სისხლის შრატში კალიუმის დონე.

ანთების საწინააღმდეგო არასტეროიდული პრეპარატები (ასაპ), მათ შორის ცოგ-2-ის სელექციური ინჰიბიტორები

ანგიოტენზინ II-ის ანტაგონისტების და ასაპ-ის ერთობლივად მიღებისას შესაძლოა აღინიშნოს ანტიჰიპერტენზიული ეფექტის დაქვეითება. გარდა ამისა, ხანდაზმულ პაციენტებში, რომლებსაც აღენიშნებათ ცირკულირებადი სისხლის მოცულობის დეფიციტი (მათ შორის პაციენტები, რომლებიც მკურნალობენ დიურეტიკებით) ან თირკმლის ფუნქციის დაქვეითება, ანგიოტენზინ II-ის ანტაგონისტების და ასაპ-ის ერთობლივად მიღებამ შესაძლოა გამოიწვიოს თირკმლის ფუნქციის გაუარესების რისკის ზრდა. შესაბამისად, ასეთ პაციენტებში მკურნალობის დაწყებისას და ასევე მკურნალობის ცვლილების დროს რეკომენდებულია თირკმლის ფუნქციის გაკონტროლება.

ლითიუმი

ლითიუმის და აგფ ინჰიბიტორების ან ანგიოტენზინ II-ის რეცეპტორების ანტაგონისტების, მათ შორის დიოვანის® ერთობლივად მიღებისას აღინიშნა შრატში ლითიუმის კონცენტრაციის შექცევადი ზრდა და ტოქსიკურობა. ამგვარად, კომბინირებული მკურნალობის დროს რეკომენდებულია შრატში ლითიუმის კონცენტრაციის ყურადღებით გაკონტროლება. თუ ასევე გამოიყენება დიურეზული საშუალება ლითიუმის ტოქსიკურობის რისკი შესაძლოა გაიზარდოს დიოვანის® მიღებისას.

ტრანსპორტერები

ადამიანის ღვიძლის ქსოვილის in vitro კვლევების მიხედვით ვალსარტანი წარმოადგენს ღვიძლის უკუმიტაცების ტრანსპორტერის OATP1B1 და ღვიძლის უკუდინების ტრანსპორტერის MRP2 სუბსტრატს. უკუმიტაცების ტრანსპორტერებთან (რიფამპიცინი, ციკლოსპორინი) ან უკუდინების ტრანსპორტერებთან (რიტონავირი) ერთად მიღებისას შესაძლოა გაიზარდოს ვალსარტანის სისტემური ზემოქმედება.

კლინიკურად მნიშვნელოვანი ურთიერთქმედებები არ დაფიქსირებულა. პრეპარატები, რომელთა შესწავლა მოხდა კლინიკურ კვლევებში: ციმეტიდინი, ვარფარინი, ფუროსემიდი, დიგოქსინი, ატენოლოლი, ინდომეტაცინი, ჰიდროქლორთიაზიდი, ამლოდიპინი, გლიბენკლამიდი.

ვინაიდან ვალსარტანი არ განიცდის მნიშვნელოვან მეტაბოლიზმს, შესაბამისად კლინიკურად მნიშვნელოვანი ურთიერთქმედება სხვა სამკურნალოს საშუალებებთან მეტაბოლური ინდუქციის ან ციტოქრომა P450-ის სისტემის დათრგუნვის სახით ერთობლივად მიღებისას არ არის მოსალოდნელი. მართალია ვალსარტანი მნიშვნელოვნად უკავშირდება პლაზმის ცილებს, მაგრამ in vitro კვლევაში არ გამოვლენილა რაიმე სახის ურთიერთქმედება აღნიშნულ დონეზე ისეთ მოლეკულებთან, რომლებსაც ასევე ძლიერი შეკავშირება ახასიათებთ ცილებთან (კერძოდ, დიკლოფენაკთან, ფუროსემიდთან და ვარფარინთან).

ფარმაკოლოგიური თვისებები

ფარმაკოდინამიკა

რენინ-ანგიოტენზინ-ალდოსტერონის სისტემის (RAAS) აქტიური ჰორმონი არის ანგიოტენზინ II, რომელიც წარმოიქმნება ანგიოტენზინ-I-დან აგფ-ს მონაწილეობით. ანგიოტენზინ II უკავშირდება სხვადასხვა ქსოვილების უჯრედულ გარსებზე მდებარე სპეციფიურ რეცეპტორებს. აქვს ფიზიოლოგიური ეფექტების ფართო სპექტრი, მათ შორის პირველ რიგში გააჩნია როგორც უშუალო, ასევე მედიატორული ფუნქცია არტერიული წნევის დარეგულირების პროცესში. წარმოადგენს რა სისხლძარღვების შემავიწროვებელ ძლიერ საშუალებას ანგიოტენზინ II-ს გააჩნია პირდაპირ პრესორული მოქმედება. გარდა ამისა, იგი ხელს უწყობს ორგანიზმში ნატრიუმის შეკავებას და ასტიმულირებს ალდოსტერონის სეკრეციას.

ვალსარტანი -  ანგიოტენზინ II-ის რეცეპტორების აქტიური სპეციფიური ანტაგონისტია, მიიღება პერორალურად. იგი შერჩევითი პრინციპით მოქმედებს AT1 ქვეტიპის რეცეპტორებზე, რომლებიც უზრუნველყოფენ ანგიოტენზინ II-ის ეფექტებს. ვალსარტანის საშუალებით AT1 რეცეპტორების ბლოკირების შედეგად პლაზმაში ანგიოტენზინ II-ის დონის მატებამ შესაძლოა გამოიწვიოს თავისუფალი AT2 რეცეპტორების სტიმულირება, რაც ახდენს AT1 რეცეპტორების ეფექტის დაბალანსებას. ვალსარტანი არ ავლენს აგონისტურ მოქმედებას AT1 რეცეპტორების მიმართ, მაგრამ გააჩნია გაცილებით ძლიერი  (დაახლოებით 20000-ჯერ მეტი) აფინურობა AT1 რეცეპტორების მიმართ AT2 რეცეპტორებთან შედარებით.

ვალსარტანი არ თრგუნავს აგფ-ს, იგივე კინაზა II-ს, რომელიც ანგიოტენზინ I-ს გარდაქმნის ანგიოტენზინ II-ად და შლის ბრადიკინინს. ვალსარტანი არ ახდენს ზეგავლენას აგფ-ზე, ასევე ბრადიკინინის ან P-სუბსტანციის გაძლიერებას, შესაბამისად ანგიოტენზინ II-ის ანტაგონისტები დიდი ალბათობით არ იწვევენ ხველებას.

ფარმაკოკინეტიკა

შეწოვა

ტაბლეტების სახით ვალსარტანის პერორალურად მიღებისას პლაზმაში ვალსარტანის მაქსიმალური კონცენტრაციები მიიღწევა 2-4 საათში. საშუალო ბიოშეღწევადობა არის 23%. საკვები ამცირებს ვალსარტანის ზემოქმედებას (AUC) დაახლოებით 48%-ით, თუმცა პრეპარატის მიღებიდან 8 სთ-ის შემდეგ პლაზმაში ვალსარტანის კონცენტრაცია თანაბარია როგორც უზმოზე, ასევე საკვებთან ერთად მიღებისას. თუმცა AUC-ის შემცირებას არ ახლავს  კლინიკურად მნიშვნელოვანი თერაპიული ეფექტის შემცირება, შესაბამისად ვალსარტანის მიღება შესაძლებელია, როგორც კვების დროს, ასევე უზმოზე.

განაწილება

ინტრავენურად მიღების შემდეგ წონასწორულ მდგომარეობაში ვალსარტანის განაწილების მოცულობა შეადგენს დაახლოებით 17 ლ-ს, რაც იმაზე მიუთითებს, რომ ქსოვილებში ვალსარტანი არ ნაწილდება ექსტენსიურად. ვალსარტანი მნიშვნელოვნად უკავშირდება სისხლის პლაზმის ცილებს (94-97%), ძირითადად სისხლის შრატის ალბუმინს.

ბიოტრანსფორმაცია

ვალსარტანი არ განიცდის მნიშვნელოვან მეტაბოლიზმს, ვინაიდან დოზის მხოლოდ დაახლოებით 20% გამოიყოფა მეტაბოლიტების სახით. სისხლის პლაზმაში ჰიდროქსიმეტაბოლიტი აღინიშნა დაბალი კონცენტრაციით (ვალსარტანის AUC-ის 10%-ზე ნაკლები). მოცემული მეტაბოლიტი ფარმაკოლოგიურად არააქტიურია.

გამოყოფა

ვალსარტანის ფარმაკოკინეტიკურ მრუდს აქვს მულტიექსპონენტული ხასიათი (t1/2α <1 სთ და t1/2β დაახლოებით 9 სთ). ვალსარტანი ძირითადად გამოიყოფა ნაღველით ფეკალიებში (დოზის დაახლოებით 83%) და თირკმელებით შარდში (დოზის დაახლოებით 13%), ძირითადად უცვლელი სახით. შეყვანის შემდეგ ვალსარტანის პლაზმური კლირენსი შეადგენს დაახლოებით 2 ლ/სთ-ს, თირკმლისმიერი კლირენსი კი 0,62 ლ/სთ-ს (საერთო კლირენსის დაახლოებით 30%). ვალსარტანის ნახევარგამოყოფის პერიოდი 6 საათია.

შესწავლილი დოზების დიაპაზონში ვალსარტანის კინეტიკა სწორხაზოვანია. პრეპარატის განმეორებით მიღებისას არ დაფიქსირებულა კინეტიკური მაჩვენებლების ცვლილებები, კუმულაცია უმნიშვნელოა პრეპარატის დღეში ერთჯერ მიღებისას. დადგენილია, რომ პლაზმური კონცენტრაცია ქალებსა და მამაკაცებში ერთნაირია.

ვალსარტანის მაქსიმალური კონცენტრაციის მიღწევის საშუალო დრო და ნახევარგამოყოფის პერიოდი გულის უკმარისობის მქონე პაციენტებში ისეთივეა, როგორც ჯანმრთელ მოხალისეებში. ვალსარტანის AUC და Cmax სწორხაზოვნად იზრდება და კლინიკური დოზირების ფარგლებში (40-დან 160 მგ-მდე დღეში ორჯერ) დოზის ზრდის თითქმის პროპორციულია. აკუმულაციის საშუალო კოეფიციენტი შეადგენს დაახლოებით 1,7-ს. პერორალურად მიღების შემდეგ ვალსარტანის გამოხატული კლირენსი შეადგენს დაახლოებით 4,5 ლ/სთ-ს. ასაკი ზეგავლენას არ ახდენს გამოხატულ კლირენსზე გულის უკმარისობის მქონე პაციენტებში.

ფარმაკოკინეტიკა პაციენტების ცალკეულ ჯგუფებში

ხანდაზმული პაციენტები

ზოგიერთი ხანდაზმული პაციენტის შემთხვევაში ვალსარტანის სისტემური ეფექტი უფრო მაღალი იყო ახალგაზრდა პაციენტებთან შედარებით. თუმცა, ამ შედეგს რაიმე კლინიკური მნიშვნელობა არ ჰქონია.

პაციენტები თირკმლის ფუნქციის დარღვევით

როგორც მოსალოდნელი იყო ნივთიერების შემთხვევაში, რომლის თირკმლისმიერი კლირენსი შეადგენს საერთო კლირენსის მხოლოდ 30 %-ს, არ გამოვლენილა კორელაცია თირკმლის ფუნქციას და ვალსარტანის სისტემურ ზემოქმედებას შორის. შესაბამისად, პაციენტებში, რომლებსაც დარღვეული აქვთ თირკმლის ფუნქცია პრეპარატის დოზების კორექცია არ არის საჭირო. ფარმაკოკინეტიკური კვლევა ჯერ-ჯერობით არ ჩატარებულა ჰემოდიალიზზე მყოფ პაციენტებში. თუმცა ვალსარტანი მნიშვნელოვნად უკავშირდება პლაზმის ცილებს და მისი გამოყოფა ჰემოდიალიზის დროს ნაკლებ სავარაუდოა.

პაციენტები ღვიძლის ფუნქციის დარღვევით

პრეპარატის დოზის დაახლოებით 70 %, რომელიც შეიწოვება, გამოიყოფა ნაღველით, ძირითადად უცვლელი სახით. ვალსარტანი არ განიცდის მნიშვნელოვან ბიოტრანსფორმაციას და როგორც მოსალოდნელია ვალსარტანის ზემოქმედება არ კორელირდება ღვიძლის ფუნქციის დარღვევის ხარისხთან. შესაბამისად, არაბილიარული წარმოშობის და ქოლესტაზის გარეშე მიმდინარე ღვიძლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში ვალსარტანის დოზების კორექცია არ არის საჭირო. ღვიძლის ბილიარული ციროზის ან სანაღვლე გზების ობსტრუქციის მქონე პაციენტებში ვალსარტანის AUC დაახლოებით 2-ჯერ იზრდება.

ფარმაცევტული მახასიათებლები

ძირითადი ფიზიკურ-ქიმიური თვისებები

დიოვანი® 80 მგ: ღია წითელი, მრგვალი, შემოგარსული ტაბლეტები, დაქანებული კიდეებით, ერთ მხარეზე ნაჭდევით; ნაჭდევის ერთ მხარეს დატანილია წარწერა „D” და მეორე მხარეს „V”, ტაბლეტის მეორე მხარეზე დატანილია წარწერა „NVR”.

დიოვანი® 160 მგ: რუხი-ნარინჯისფერი, ოვალური, შემოგარსული, ოდნავ ამობურცული ტაბლეტები, ერთ მხარეზე ნაჭდევით; ნაჭდევის ერთ მხარეს დატანილია წარწერა „DX” და მეორე მხარეს „DX”, ტაბლეტის მეორე მხარეზე დატანილია წარწერა „NVR”.

ტაბლეტის ერთ მხარეზე არსებული ნაჭდევი მხოლოდ აადვილებს ტაბლეტის გატეხვას და ჩაყლაპვას, არ არის განკუთვნილი ტაბლეტის თანაბარ დოზებად გაყოფისთვის.

ვარგისობის ვადა 3 წელი.

შენახვის პირობები

ინახება ბავშვებისთვის მიუწვდომელ ადგილას, არაუმეტეს 30°C ტემპერატურაზე. მოარიდეთ ნესტის ზემოქმედებას.

შეფუთვა

შემოგარსული ტაბლეტები, 80 მგ #14, 160 მგ #14, #28

გაცემის წესი

ფარმაცევტული პროდუქტის ჯგუფი II, გაიცემა ფორმა №3 რეცეპტით.